Opinie Bewaar

De laatste lach van Rutte

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Lacht Rutte nog? Het is enigszins flauw om het altijd maar over die lach van hem te hebben. Iedereen is het er echter over eens dat het niet alleen zijn handelsmerk is, maar ook zijn politieke panacee.

Hij is zijn lach. Hij is zelfs ­alleen maar lach.

Het is ook niet een gewone lach.

Het is de grimas van de angst, als hij weer eens in het nauw gedreven is. Het is de uitdrukking waarmee hij de kracht van zijn woorden verzacht of verhardt. Het is het masker van zijn persoonlijke hypocrisie, gefabriceerd uit ijzeren leugens die door een rubberen ruggengraat ­gevlochten zijn.

Die lach lijkt uitgewerkt.

De clichézin: 'Mijnheer is uitgelachen' dringt zich op, maar die is al te vaak vergeefs gebezigd. Steeds vond hij weer een nieuw lachje om zich ergens doorheen te slaan.

Cartoonisten maakten zijn metalen kaaklijn steeds ­breder.

Die lach heeft zijn lust verloren. Hij kan niet eens meer om zichzelf lachen.

Steeds vond hij weer een nieuw lachje om zich ergens doorheen te slaan

Kameraden bleken leugenaars, vuilspuiters, oplichters, krachteloze brulboeien, opscheppers - het hield maar niet op. De VVD werd een ­bureau vol strafdossiers en een boekenkast vol interne ­onderzoeken.

De partij lijkt nu nog het meest op een dependance van een studenten­vereniging waar men elkaar voortdurend ontgroent op een ­manier die verboden is. Je zou ze een gematigde rebellenclub kunnen noemen, waar de pick-uptrucks de eigen mensen constant afvoeren.

Rutte wordt oud.

Het kan niet anders of hij weet na alle onthullingen over de uitermate dubieuze rol die Nederland heeft gespeeld in Syrië, dat hij niet anders kan dan zijn ontslag aanbieden aan Zijne Majesteit.

Het is te veel en te stom.

Rutte heeft zeker zijn waarde gehad. Hij verdient absoluut een gesubsidieerde biografie die alleen door journalisten wordt gelezen, een straat en een school in een nieuwe wijk in Den Haag en af en toe een gastoptreden in Buitenhof. Zijn memoires zullen tentamenstof voor politicologie­studenten opleveren.

Maar we bevinden ons nu in de Laatste Dagen van Rutte. Misschien komt er nog een ­enquêtecommissie over Syrië, maar ik denk dat hij dan al weg is. Men zal doorzien dat zijn coalitie met plakband wordt bijeengehouden.

Een minister-president die in de politiek van puber man mocht worden. Geen slechte minister-president, maar zijn welluidende lach werd ­cynisch en verdween.

Mettertijd vertrekt hij naar het buitenland om zijn lach te hervinden.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl