Opinie Bewaar

De enige die bij haar langs mocht komen was de dood

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

'Vrouw (84) ligt maanden dood in huis Slotervaart.' Je leest de kop in de krant en voelt hoe de somberheid je hoofd inlijft. Die arme vrouw. Zes maanden lang werd ze door niemand gemist. De enige die nog bij haar langs mocht komen, was de dood. En die kwam. Die wel. De dood zegt nooit af.

Ze wist dat ie zou komen. De vrouw had een appeltaartje voor de dood gekocht. Het taartje stond in haar bijna lege koelkast naast twee blikken erwtensoep en een halve leverworst die compleet verkleurd was.

De dood pakte een bordje uit de staande kast en een gebakvorkje uit de la en ging aan de tafel in de woon­kamer zitten. Hij schrok niet van de rommel. Nee, de dood begreep haar rommel. Als niemand ooit langskomt, hoef je nooit op te ruimen, dacht hij, terwijl hij in de koelkast naar een bus slagroom zocht. Maar ze was de slagroom vergeten. En de wereld haar.

'Volgens aangetrouwde familie wilde ze na de dood van haar man, dertig jaar geleden, met niemand meer iets te maken hebben. Ze zei zelfs geen gedag meer.'

Je leest het in de zaterdagkrant en voelt alles week ­worden.

Vrienden en vriendinnen hebben vast weleens tegen haar gezegd dat het leven doorgaat, o jongens, wat gaat het leven door, maar niet voor haar. Ze gooide haar toekomst in de vriezer en bewaarde deze voor later. Voor de dag die nooit zou komen.

Haar hart was gestikt in het graatje dat was achtergelaten door de vis die veel te vroeg bij haar vandaan was gezwommen

Ik word zo gelukkig van haar niet-aflatende volharding. En van haar allesverwoestende liefde. Het leven hoeft helemaal niet door te gaan. Niet altijd. Je hoeft het leven niet op te pakken, je kunt het ook gewoon ergens neerleggen.

"Maar er zwemmen meer vissen in de zee." Het is vast honderden keren tegen haar gezegd. Mensen die niet kunnen voelen wat jij voelt, zijn meestal de mensen die je advies willen geven.

Deze vrouw had geen advies nodig. Ze wist alles al. Ze wist dat als je echte liefde hebt gekend, alles wat daarna komt aanvoelt als overtrekken. Ze had geen zin in overtrekken, dus trok ze de gordijnen dicht. Soms belde de wereld bij haar aan, maar ze gaf niet thuis.

"Ze was altijd een lollige vrouw met mooie ogen. Toen haar man overleed, veranderde dat." Ik denk steeds aan die mooie ogen. Die mooie ogen die niets meer wilden zien, maar ongetwijfeld mooi bleven. Net als de kleren in haar kast. De jurkjes, de broeken en de sjaaltjes. Al die kleren die ze niet meer wilde dragen, omdat hij er niet meer was.

De dood is zes maanden bij haar gebleven, hij ging pas weg toen de schouwarts arriveerde.

De dood wacht op niemand, maar hij wachtte wel op haar. Bij haar. De schouwarts onderzocht haar, probeerde erachter te komen wat de dood al wist. Ja, de dood wist het. Haar hart was gestikt in het graatje dat was achtergelaten door de vis die veel te vroeg bij haar vandaan was gezwommen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl