Opinie Bewaar

Canal Pride is 'meer dan alleen een feest'

Niet alle lhbt's kunnen zich identificeren met de vaak wild uitgedoste mensen die meedoen aan de Canal Parade
Niet alle lhbt's kunnen zich identificeren met de vaak wild uitgedoste mensen die meedoen aan de Canal Parade © Koen van Weel/ANP

Het stuk over nut en noodzaak van de Gay Pride in Het Parool van zaterdag, zette een aantal lezers ertoe hun visie op papier te zetten. Een selectie.

Zwaar bevochten vrijheid

Is de Canal Parade een extravagante en warme versie van Koningsdag? Voor veel feestgangers wel en dat is op zichzelf een verworvenheid. Ik voer mee in de eerste Amsterdamse Canal Parade en herinner mij dat er nauwelijks iemand op de kant stond. Bedrijven en politieke partijen lieten de ­pride jarenlang links liggen. Tegenwoordig is de Canal Parade een nationaal evenement met honderdduizenden bezoekers. Harder bewijs van de brede acceptatie van homoseksualiteit is moeilijk voorstelbaar.

Maar schijn bedriegt. Juist dit jaar is het zaak om tijdens het feesten ook stil te staan bij de betekenis van de Gay Pride, waarvan de Canal Parade een onderdeel is. Gay Prides zijn ontstaan als herdenking van de New Yorkse Stonewallrellen in 1969, waarbij homo's en travestieten in verzet kwamen tegen de treiterijen van de politie. Zij vochten voor de vrijheid zichzelf te zijn. Ook hier en ook nu moet dat gevecht nog gevoerd worden. De vrijheid om jezelf te zijn staat in en buiten Nederland onder druk.

Toen ik dit jaar op Koningsdag samen met mijn vriend langs de gracht liep, kreeg ik een bierfles naar mijn hoofd en werd ik uitgescholden. Bedreigd worden om wie je bent en niet om wat je doet, hoort bij landen waar de vrijheid om jezelf te kunnen zijn niet wordt gevierd, maar afgestraft. Ik wil niet dat Nederland zo'n land wordt en ik denk dat de meeste Nederlanders er zo over denken.

We moeten, in de geest van Stonewall, meer doen dan losgaan op de muziek

Daarom word ik zo boos van de berichten over homoseksuele asielzoekers die worden bedreigd en getreiterd in azc's. Deze mensen zijn op de vlucht omdat ze in hun eigen land zichzelf niet mogen zijn en worden hier geconfronteerd met andere asielzoekers die hun haat voor mensen die anders zijn met zich hebben meegebracht.

Door homoseksuele vluchtelingen dan maar ergens anders op te vangen, straf je deze mensen door ze vanwege hun geaardheid anders te behandelen. Het zijn juist de asielzoekers die haat en onverdraagzaamheid importeren die gestraft moeten worden en zo snel mogelijk ons land weer moeten worden uitgezet.

We vieren tijdens de Gay Pride het einde van het getreiter van homo's in Stonewall in 1969, maar laten we daardoor niet vergeten ook in 2016 op te komen voor elkaar en paal en perk te stellen aan getreiter en geweld.
We moeten, in de geest van Stonewall, meer doen dan losgaan op de muziek. We moeten onze waarden en de verworven vrijheden verdedigen. Want de vrijheid om jezelf te zijn als homo of hetero, man of vrouw, gelovig of juist niet, is geen vanzelfsprekendheid. Zij is zwaar bevochten. We moeten haar omarmen en beschermen.
Jeroen van Wijngaarden, namens de
VVD-fractie in de Tweede Kamer

Gewone, trotse mannen

Botte Jellema gaat in Het Parool van zaterdag in op de zichtbaarheid der 'onzichtbaren', de 'gewone' jongens en mannen die niet de mogelijkheid hebben zich vreemd uitgedost te manifesteren in Amsterdam of daar niet de behoefte toe voelen, omdat ze zich niet met deze extremen kunnen identificeren. Ook praat Jellema over het gebrek aan rolmodellen voor jongeren, die elders in het land, vaak op afgelegen plaatsen hun coming out moeten beleven.

Vorig jaar, in september 2015, verscheen mijn boek Kijk mij eens!. Dit boek bevat honderd portretten in beeld en tekst van homomannen. In een tijdsbestek van anderhalf jaar heb ik die mannen geïnterviewd en geportretteerd in hun eigen woonomgeving. Achterliggende gedachte was dat het openlijk leven als homoseksueel ook in 2015 nog lang niet altijd vanzelfsprekend was.

De mannen in dit boek zijn 'gewone' mannen, met min of meer gewone beroepen, van alle leeftijden, overal in het land. Allemaal zijn ze er trots op, ondanks de vele en soms grote problemen, dat ze als homoseksueel openlijk een leven kunnen leiden dat ze willen. Al deze 'gewone' mannen zijn prima rolmodellen voor jongeren: van jurist tot vrachtwagenchauffeur, van politicus tot vluchteling, allemaal hebben ze een verhaal waar jongeren - en ouderen - zich aan kunnen spiegelen.
Hopelijk is het boek ook een steun in de rug voor al die mannen die - waar ook ter wereld - en om welke reden dan ook hun zichtbaarheid als homoseksueel nog moeten bevechten.
Jaap de Jonge

Gebrekkig historisch besef

Als docent op het gebied van seks en gender en voorheen homo- en lesbische studies erger ik me nogal aan het historische onbenul dat Het Parool aan de dag legt. Treurig bij zo'n 'hoogtepunt' als de EuroPride. Het is een leuk feest maar jammer van dat gebrek aan historisch inzicht.

Zoals bij Botte Jellema die in zijn stuk in Het Parool van zaterdag stelt dat de homo-emancipatie begon met Stonewall in 1969 - terwijl Nederland al sinds 1912 een homobeweging heeft, Duitsland sinds 1897 en de VS zelf zeker sinds 1950. De eerste tekst ter verdediging van wat toen nog pederastie of sodomie heette, dateert van 1795, enis van de filosoof Markies de Sade.

En dat de vrouwenemancipatie volgens de Feminist Club een stimulans kreeg met Betty Friedan in 1963 (ook in Het Parool van zaterdag) - dat was veertien jaar na Simone de Beauvoir, die het heel wat radicaler aanpakte ('Men wordt niet als vrouw geboren maar tot vrouw gemaakt') en het opnam voor lesbiennes (daar was Friedan nog helemaal niet aan toe).

Het is een leuk feest maar jammer van dat gebrek aan historisch inzicht

Het Van Gogh Museum deed nooit iets aan homothema's (anders dan het Rijks, het Stedelijk en het Amsterdam Museum) en verft ter gelegenheid van de EuroPride de stoeptegels voor zijn deur geel, waarmee wordt verwezen naar 'camp' in de VS (Het Parool van vrijdag) en niet naar iets dat met van Gogh, Nederland of Frankrijk te maken heeft.

Ten slotte is het ook jammer dat er in deze ­EuroPride nergens een politieke boodschap te vinden is en dat niemand het daarover heeft. Zelfs geen eis voor openstelling van het huwelijk voor gelijkgeslachtelijke paren in de hele EU (de 'sociale' Angela Merkel wil geen homohuwelijk), of voor beter onderwijs op het gebied van seks en gender overal in de EU (dat gezien de berichtgeving zelfs in Nederland zeer gewenst is).
Gert Hekma, Amsterdam