Opinie Bewaar

Bij echte winnaars zit er een schroefje los. Dat moet

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Ik loop over de grachten naar huis. Eerst over de Prinsen, dan over de Keizers en ik eindig mijn driegrachtentocht met de Heren. Ik wil geen mensen tegenkomen, dus loop ik aan de kant van de gracht waarvan ik weet dat daar de minste mensen lopen.

Met de staart tussen de benen afdruipen, dat heb ik wel vaker gedaan, maar vannacht kijk ik vooral of mijn staart lang genoeg is om in mijn nek te leggen.

Met de staart tussen de benen afdruipen voelt simpelweg niet dramatisch genoeg. Nee, ik wil met de staart om de nek geknoopt afdruipen. Liverpool heeft verloren.

Mijn telefoonscherm is leeg. Niemand probeert me te bellen. Niet dat ik op zal nemen als iemand me nu belt, maar het had me toch enigszins getroost, denk ik. Maar ja, als je wint heb je vrienden, en als je verliest is er alleen de eenzaamheid die je vergezelt.

Arm in arm lopen we de Huidenstraat uit en de Herengracht op. Vroeger handelden ze in deze buurt in de huiden van dieren en ik vraag mezelf hardop af wat ik in Caïro voor de huid van Real Madridaanvoerder Sergio Ramos zou krijgen.

Tijdens de wedstrijd schreef judocommentator Kees Jongkind op Twitter dat de Spanjaard op de judomat gediskwalificeerd zou zijn geweest voor zijn handelen. Iets over een staande armklem.

Talisman Salah moest het veld geblesseerd verlaten, maar de Liverpoolspelers die op het veld bleven staan, waren in zijn afwezigheid op elf plekken gebroken. Het geloof was weg. De goddelijke zelfverzekerdheid maakte plaats voor atheïstisch geslenter.

Bij Ramos zitten er honderden schroefjes los, maar van al die losse schroefjes soldeert hij al jaren bekers

Sergio Ramos had in zijn eentje de diamanten van Lucy uit de lucht gevist en was erop gaan stampen. In de tweede helft van de wedstrijd danste hij de flamenco in de scherven.

En toch kan ik niet boos op hem zijn. Sergio Ramos is een van de weinige voetballers die begrijpen dat eerlijkheid niet het langst duurt. Winnaars winnen nooit de sportiviteitsprijs. Om te kunnen winnen moet je andermans dromen kapot willen maken en er nog van kunnen genieten ook.

Een beker glimt alleen maar zo schitterend dankzij de tranen van al je tegenstanders. Bij echte winnaars zit er een schroefje los. Dat moet. Bij Ramos zitten er honderden schroefjes los, maar van al die losse schroefjes soldeert hij al jaren bekers.

Ik loop mijn straat in en denk aan onze arme keeper. Ook hem neem ik niets kwalijk. Eigenlijk neem ik niemand iets kwalijk. Verdomme, wat ben ik saai geworden. Er heerst berusting. Bah!

Ik was de nicotine uit mijn baard, poets mijn tanden en kruip tussen mijn vrouw en kind in. Mijn zoon slaapt diep. Ik fluister in zijn oor dat hij van mij geen keeper mag worden. Dan geef ik mijn vrouw tweeënzestig kusjes op haar wang.

Ik weet ook niet waarom het er tweeënzestig zijn en waarom ik ze tel, maar het voelt goed. Ze doet haar ogen langzaam open en vraagt wat ik aan het doen ben.

"Ik kus de beker, lief. Ik kus de beker."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl