Opinie Bewaar

Bedank de burgemeester als je uit een 24 of een 5 stapt

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Ik loop met mijn zoon door de Rosmarijnsteeg. Een glazenwasser gooit een emmer schuimend water leeg in de goot. Het is net iets over acht uur in de ochtend. Een meisje met nat haar trekt mopperend het hangslot uit haar voorwiel.

Mijn zoon stopt met lopen, hij zegt dat ik zijn schoenen verkeerd heb aangetrokken. Ik ga door mijn knieën en inspecteer zijn basketbalschoenen.

"Nee, grapje. Mijn schoenen zitten lekker," lacht hij.

Ik staar naar zijn tanden. Ze zijn wit, maar vroeger waren ze witter. Zijn tanden waren het mooist op de dag dat ze er opeens waren. Ja, op die dag wilde ik de lippen van zijn gezichtje knippen, zodat zijn tanden altijd zichtbaar zouden zijn. Zo prachtig waren ze, maar vandaag de dag zijn het gewoon tanden.

"Je hebt het gevoel voor humor van je moeder," zeg ik, terwijl we de Nieuwezijds Voorburgwal oversteken.

In de verte rijdt de tram die we niet moeten hebben langzaam voorbij, daarna rijdt de tram die we wel moeten hebben razendsnel van links naar rechts aan het einde van de steeg.

"Was dat tram 24?" vraagt hij.

"Ik ben bang van wel."

"Maar ik vind die tram zo leuk. De 24 is toch die gratis tram?"

"Gratis is niet het juiste woord, zoon."

"Mamma zegt dat je in de 24 ook gewoon een kaartje moet kopen."

De ­inwoners van de stad hebben nu al heimwee.

"Mamma is een heerlijke vrouw, maar ze komt uit Harlingen. Pappa is hier geboren. Ik ken alle trams persoonlijk."

We stappen in een tram die Klaas heet en lopen naar het achterste gedeelte ervan. Mijn zoon en ik liften voor even mee op de staart van de slang.

"Waarom hoeven we geen kaartje te kopen dan, pappa?"

"Tram 24 is een speciale tram. We hoeven geen kaartje te kopen, omdat de burgemeester al een kaartje voor ons heeft gekocht."

"Dat is vriendelijk."

"En voor tram 5 hoef je ook nooit een kaartje te kopen. Het enige wat je hoeft te doen, is even de burgemeester hardop bedanken als je uit een 24 of een 5 stapt."

We stappen uit op de Vijzelgracht. Schuin voor snackbar Eucalyptus II. De snackbar waar ik vroeger altijd frikandellen speciaal haalde voor geliefdes die wederom het slachtoffer van hun maandbloeding waren geworden. Lege bakjes en papieren zakjes naast het matras. Al onze dromen roken naar currysaus.

Mijn zoon bedankt de burgemeester en loopt met grote passen naar zijn school. Sommige mensen hebben hartjes voor de ramen van hun huis geplakt. De ­inwoners van de stad hebben nu al heimwee.

Mijn zoon loopt zijn klas binnen en zegt tegen al zijn vriendjes en vriendinnetjes dat tram 24 en tram 5 altijd gratis zijn, maar dat je de burgemeester wel moet ­bedanken als je uitstapt. De andere kinderen geloven mijn zoon. En ik geloof hem ook. 

Bij de poort van de school staat een oude man een krant te lezen. Ik zie aan de aders in zijn polsen dat de inkt op het papier vandaag veel zwaarder weegt dan gisteren. De oude man heeft heimwee. Heimwee naar eergisteren. Heimwee naar hem. De man die voor altijd tramkaartjes voor ons zal kopen. 

De oude man heeft heimwee naar een tijd waarin de stad nog melktanden had. 

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. Reageren? james@parool.nl