Opinie Bewaar

Als TeamNL echt een team was, pakte iedereen zijn spullen

James Worthy.
James Worthy. © Agata Nowicka

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (36) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

Ik sta op Schiphol met een spandoek en wat ballonnen. Op het spandoek staat: I LOVE YURI en onderaan de Griekse ij heb ik een gouden medaille getekend. "Je moet recidivisten niet bewieroken," zegt een man naast mij.

Ik probeer de man te negeren, dus kijk ik in mijn telefoon. Op het internet lees ik een column van een oud-wielrenner die gehakt probeert te maken van de turner. Een wielrenner die een turner een standje geeft, dat is ongeveer hetzelfde als dat Jozef Fritzl tegen mij zegt dat ik mijn zoon beter moet opvoeden.

De 'misdragingen' van Van Gelder zouden niet hebben bijgedragen aan een optimaal prestatieklimaat. Een optimaal prestatieklimaat? Sinds wanneer zit de sportwereld zo vol met zaaddodend management­jargon?

De persverklaring van Maurits 'De Stadswacht' Hendriks zat er vol mee. Met zijn TeamNL. Als TeamNL echt een team was geweest, had iedere sporter gisteren zijn spullen gepakt. "Als Yuri gaat, ga ik ook." Dat is een team. Dat is eenheid. Dat is een optimaal prestatieklimaat.

Het enige wat mijn zoon heeft geleerd is dat hij gewoon door moet fietsen als hij iemand halfdood op een stoeprand ziet liggen

Hendriks heeft het ook steeds over de welbekende voorbeeldrol. Een sporter moet een goed voorbeeld voor de kinderen zijn. Ik heb toevallig een kind, en het enige wat mijn zoon van deze Olympische Spelen heeft geleerd is dat hij gewoon door moet fietsen als hij iemand halfdood op een stoeprand ziet liggen.  

En natuurlijk chargeer ik, maar ik ben boos. Ik heb ­namelijk een zwak voor onvolmaakte sporters. Ik heb niets met sporters die de negentig halen en gelukkig sterven. Ik wil pijn zien. Twijfel. Tranen. Afgunst. Ik wil menselijkheid zien. Paul Gascoigne wiebelend op een barkruk, George Best kotsend in de kerk en Maradona die een lijntje maakt met behulp van een haarspeld van zijn driejarige dochter. 

Want ook dat is topsport. Topsport draait om talentvolle mensen die gevangen zitten in het feit dat ze in iets uitblinken, want ze mogen alleen van het leven genieten als ze bezig zijn of net klaar zijn met uitblinken. Topsport is jezelf een leuk leven misgunnen. Het is pure zelfhaat. 

En dan win je een gouden medaille. Je bent een held. Voor een maand. Je hebt het nummer van Humberto Tan in je telefoon staan, maar hij belt nooit. En op de schoorsteen staat een foto. Op de foto krijg je een knuffel van de koning, maar ja, niets wordt sneller koud dan een knuffel van de koning. Je loopt naar de garage en kijkt naar de gouden medaille die je ooit won. De medaille heeft je nooit iets gebracht. Niets van waarde in ieder geval. Je haat die plak. 

Was je die nacht maar meegegaan met Yuri. Had je maar gewoon geleefd toen je nog kon leven. Shotjes in een karaokebar. Tongen op het strand. Struikelen over het leven.  

Ik sta nog steeds op Schiphol. Naast mij staat een andere man die speciaal voor Yuri is gekomen. Ook hij heeft een spandoek: 'Iemand die verdwaald is, moet je niet naar huis sturen.' Ja, iemand die verdwaald is, moet je niet naar huis sturen.

Lees ook Theodor Holman: Ach Yuri - daar hang je dan

Reageren? james@parool.nl