Opinie Bewaar

Als Palestijnse jongere zou ik jaloers zijn op Israël

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Gaza. Ik zie jongens die stenen slingeren naar een geoefend leger. Er werden ook dames in beeld gebracht die eveneens een steen naar een tank gooiden.

Hoe je ook over dat conflict denkt, ik zou mijn zoon, mijn dochter, mijn vrouw, en mezelf nooit toestemming geven aan zo'n 'demonstratie' mee te doen.

Demonstreren kan zinvol zijn, maar als ik nu een Palestijn zou wezen in de Gaza, lijkt mij het risico dat ik mijn leven verlies te groot.

Dat maakt ze blijkbaar niet uit. Komt het door hun wanhoop?

Als wanhoop betekent dat je geen hoop meer hebt, waarom demonstreer je dan nog?

Je moet dus hoop hebben op een betere toekomst.

Is deze manier van sterven dan een goede strategie?

Niet als je alles verliest.

Wat is dat toch met de dood als strategisch wapen? Ik schreef er gisteren ook over. De dood ervaar je niet. Niemand weet en kan weten hoe het is om dood te zijn. Je keert er niet van terug.

Wat ik denk dat er bij die Palestijnse jongeren aan de hand is, is het volgende. Hun leven krijgt zin door het besef dat je elk moment kunt sterven, want pas dan onderga je hoe het leven is bedoeld. Je voelt je hart kloppen, en je weet dat je iets 'goed' doet. Je bent aan het werk voor je volk, je familie je vrienden en je geliefde en uiteindelijk voor God.

Is deze manier van sterven een goede strategie? Niet als je alles verliest

Je raakt gevangen in een afschuwelijke paradox: sterven is een zinvolle manier van ­leven. Het is het credo van de martelaar. Hij heeft iets om voor te sterven, en dat is: ­doden.

Het tekent een gedachtekronkel waarin vooruitgang expres wordt tegengehouden; waar bij ons onze beschaving wordt gekenmerkt door aandacht voor het leven, is hun aandacht gericht op de dood.

Althans, zo begrijp ik het.

Waarom strijd voeren als je weet dat je verliest?

Wanneer ik mij probeer te verplaatsen in Palestijnse jongeren - en dat is toch empathie - dan zou ik, behalve misschien kwaad, ook jaloers zijn op Israël.

Waar staat Israël na 70 jaar, en waar de Palestijnen?

Jaloezie, ik heb er ook wel eens last van.

Maar hoe bestrijd je jaloezie?

Volgens mij door net zo, of beter te worden dan je tegenstander. Of door samen te werken zodat je merkt dat er geen reden voor jaloezie is.

Anders blijf je je minderwaardig voelen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl