Opinie Bewaar

Als je hoop put uit de dood, put je verderf

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

We hadden thuis een fotoalbum waarop 'Soerabaja' stond. In het handschrift van mijn moeder.

Het bevatte familiekiekjes.

Onder een van de foto's schreef mijn moeder: 'Wat een paradijs is het hier.'

Ooit waren mijn ouders er gelukkig.

Het album heeft een jaartal: 1942.

Eergisteren werden daar drie aanslagen gepleegd door radicale moslims. Meer dan tien doden en tientallen gewonden. De volgende zinsnede die ik las, trof me: 'Volgens de politie zijn ook kinderen van de familie ingezet bij de zelfmoordaanslagen. De moeder zou zich samen met de kinderen hebben opgeblazen, terwijl de vader en zonen dit op andere locaties deden.'

Wat is liefde...

Vader, moeder en kinderen waren IS-strijders die terug­gekeerd waren uit Syrië.

Vlak nadat mijn moeder de foto's in het album had geplakt, werd mijn vader opgeroepen. Hij moest tegen de Japanners vechten.

De Japanners waren echter te sterk; de krijgsgevangenen stopten ze in varkenskisten. Men werd afgevoerd naar een kamp bij Malang. Sommige krijgsgevangenen werden levend in zee gegooid, andere ter plekke geliquideerd.

Ze voeden hun kinderen op om ons te haten, en zij voeden door hun aanslagen ons op om hen te haten. Beide opvoedingen lijken te lukken

Na de oorlog, en terug in Holland, bleven mijn ouders verlangen naar dat paradijs.

En nu lees ik dat Soerabaja steeds meer te lijden heeft onder het moslimfundamentalisme, wat trouwens in de Bersiaptijd ook het geval was.

Voor zo'n zelfmoordfamilie was Soerabaja ook niet meer het paradijs. Verre van.

Ze bliezen zichzelf op om verzekerd te zijn van een plek naast Allah, wat ik, als je dat gelooft, kan begrijpen. Maar nooit zal ik snappen waarom dan eerst onschuldigen wel­bewust moeten worden gedood, waaronder je eigen kinderen. Was hun motief: we doden jullie omdat we jullie ook naast Allah wensen?

Dat geloof ik niet.

De redenering lijkt: deze wereld, waar de mensen leven, is voor ons de hel, dan moet de wereld van de dood wel het paradijs zijn.

Als je hoop put uit de dood, put je geen hoop maar verderf.

Terwijl ik dit schrijf, gaat mijn telefoon. "Alles is goed met me, hoor," zegt een bekende stem.

"Hoe bedoel je?"

"Ik ben toch in Parijs..."

Ik schrik: verdomd, daar was ook weer een aanslag.

"Ach ja, je bent daar nu, dat was ik vergeten," antwoord ik.

Ik vertel over de aanslagen in Soerabaja. "Ze voeden hun kinderen op om ons te haten, en zij voeden door hun aanslagen ons op om hen te haten. Beide opvoedingen lijken te lukken," zeg ik.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl