Opinie Bewaar

Als ik bang of onzeker ben, ga ik in de auto zitten

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Gedurende mijn tienerjaren had ik alleen oog voor de grond. Als het had gekund, had ik verkering aan de stoep gevraagd. Dan had ik haar meegenomen naar de film en met haar gezoend op de tramhalte.

Met alle liefde had ik de kauwgomresten van haar tanden afgelikt. En de mieren uit al haar barsten gezogen. Vrijwel elke voetstap die ik zette, was een eerbetoon aan zij die onder me lag.

Ik voelde me alleen en onbegrepen. Parttime onzichtbaar. Fulltime inwisselbaar. Het leek soms wel alsof de enige mensen die me konden zien, de mensen waren die me niet begrepen.

En toen was daar opeens de hiphop. De overzeese zelfverzekerdheid opende vrijwel direct het vuur op al mijn innerlijke onvrede. Ik raakte uitgekeken op de stoep, keek omhoog en vroeg verkering aan de blauwe lucht.

Als ik aan hiphop denk, denk ik aan de muziek die mijn pijn stilde en mijn angsten overschreeuwde. En om eerlijk te zijn doet die dat nog steeds.

Als ik bang ben voor morgen of onzeker over een schrijfopdracht, dan pak ik de autosleutels van mijn vrouw en ga ik in de auto zitten. Ik heb geen rijbewijs, maar ik weet hoe een autoradio aangaat.

Met gesloten ogen duik ik dan in het muziekgenre waar ik een kogel voor zou vangen. De beats sluiten me in hun armen en de teksten vertellen me niet dat het goedkomt, maar dat het al goed is. Dan zet ik de radio nog harder. Alles trilt. De muziek masseert mijn ziel, kleit er iets stevigs van. Dan zet ik de radio op zijn allerhardst.

Met gesloten ogen duik ik dan in het muziekgenre waar ik een kogel voor zou vangen

De Nissan van mijn vrouw trilt de grond wakker. Ze kijkt omhoog en zegt dat ze me lang niet gezien heeft. Ik kijk naar haar en lieg tegen haar dat ze helemaal niets is veranderd. Als ik weer uit de auto stap, ben ik de rest van de dag onschendbaar.

Het bizarre is dat ik hiphop al heel lang als pijnstiller of angstremmer gebruik en dat de populairste rappers van dit moment opvallend vaak over pijnstillers en angstremmers rappen.

Ze dichten openlijk over hun kwetsbaarheden en hun stoornissen. Men noemt het Sad Rap of Emo Rap en elke keer als ik het luister, ben ik jaloers op de tieners van nu. De muziek is zweverig, rauw en eerlijk. Het is een donkere wolk die boven je huis komt hangen en alles lichter maakt.  

Het enige nare aan de muziek is dat je de afhankelijkheid soms kunt horen. De artiesten lijken niets te kunnen maken zonder slaapmiddelen en pijnstillers. Ze
lijken niets te kunnen maken zonder dat ze zichzelf tegelijkertijd kapotmaken.

En dat doet pijn. Het zet je aan het denken. Waarom zijn onze medicijnen zo verschrikkelijk verslavend? Waarom is alles wat de pijn weg kan nemen verslavend?

Ik pak de autosleutels van mijn vriendin en loop naar haar auto, die op de Keizersgracht geparkeerd staat. Ik neem plaats in de bestuurdersstoel en kijk in de achteruitkijkspiegel naar dat wat me achtervolgt. Snel pak ik mijn telefoon en schakel de bluetoothfunctie in.

Zenuwachtig scroll ik door al mijn nummers heen en dan zie ik hem staan. Future - Codeine Crazy. Ik sluit mijn ogen en kijk naar de blauwe lucht. Ze vraagt of ik met haar wil trouwen. De auto begint te trillen. Ik zeg ja en schuif de mooiste wolk om haar ringvinger.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl