Opinie Bewaar

Alleen met terreur kan je snel ander gedrag veroorzaken

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Waarom vonden destijds de mensen van de RAF en van de Nederlandse RaRa geweld gerechtvaardigd? Het antwoord ligt voor de hand: alleen met terreur kan je snel ander gedrag veroorzaken.

Een revolutie zonder geweld, is onmogelijk; wanneer je een revolutie binnen een democratie wilt bewerkstelligen duurt dat jaren (en noem je het geen revolutie maar verandering), terwijl een totaal nieuwe politieke richting met wat geweld in een paar dagen gepiept kan zijn.

Na elke revolutionaire daad ben je de meeste tijd kwijt met het begraven van de slachtoffers ('de vijanden').

Zowel bij de RAF als bij RaRa werd openlijk erkend dat men voor geweld was. (Bij RaRa werd maar één man gearresteerd, de rest nimmer.)

Geweld als noodzaak. Gerechtvaardigd door het feit dat het 'oorlog' is. Oorlog - door één kant uitgeroepen - tussen fascisten en racisten, of juist communisten en de rest. En het volk is altijd 'blind' en laat zich door de verkeerde krachten meevoeren.

Ouderen willen veiligheid voor hun kinderen en kleinkinderen

Wat je ook ziet: het meest tegen geweld zijn ouderen. (Ik meen dat dit weleens is onderzocht, maar ik kan het via Google niet vinden, dus misschien kan het nog eens onderzocht worden.)

Er zit enige logica in: ouderen denken aan wat ze hebben meegemaakt en willen veiligheid voor hun kinderen en kleinkinderen. Daarbij beseffen ze dat hun stem er niet meer toe doet: opa's en oma's mogen alles zeggen en alles vinden, juist omdat ze geen macht en invloed meer hebben. 

Omgekeerd zie je dan ook dat gewelddadige groeperingen, zoals RAF en Rara (en vast ook de RAFF) bestaan uit jonge mensen, jonge strijders. Een jonge soldaat kan vele van zijn eigen soortgenoten doden, een oude soldaat is een sta-in-de-weg. De oude soldaat fungeert meer als leider, als goeroe. 

Deze groeperingen hebben ook altijd een schijndemocratie: iedereen mag stemmen, maar als er iemand verkeerd stemt, wordt hij mettertijd uit de groep gezet.

Het geweld is uiteindelijk ook een toevluchtsoord voor hun onvermogen en hun ongelijk. Wanneer de woordenstrijd verloren is omdat de argumenten vals bleken, wordt er naar het wapen gegrepen. 

Waarom ziet een jonge soldaat soms af van geweld? Als de diamant van zijn geweten is geslepen door verstandige ouders, zal hij beseffen op welk moment geweld gepast is.

Dat is tevens de tragiek van ons bestaan: geweld is soms noodzakelijk.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief

Reageren? t.holman@parool.nl