Opinie Bewaar

'Weg uit de stad van de onbegrensde vrijheid'

'Weg uit de stad van de onbegrensde vrijheid'
© ANP

Paroollezer Natalie Speet ontplooide zich in Amsterdam van meisje tot volwassen vrouw. In de tussentijd veranderde de stad volgens haar veel. 'Mijn neus is nog zwanger van de geur van ­donuts.'

Na een etentje met vriendinnen fiets ik naar huis op een zwoele zomeravond. Van oost naar west, naar huis, naar de plek waar het altijd het beste is. Dwars door de stad waar ik tien jaar geleden arriveerde als 23-jarige, vol ­dromen en verlangens. De stad van onbegrensde vrijheid, waar alles mogelijk zou ­blijken te zijn.

De stad waar ik mij ontplooide van meisje tot volwassen vrouw. De stad waar ik tijdens Museumnacht mijn geliefde ontmoette, die zelfs bereid was om zijn mooie stad in te wisselen, zodat we samen avonturen konden ­beleven en nog meer musea­ ­zouden ontdekken.

Maar mijn stad is veranderd. Mijn neus is nog zwanger van de geur van ­donuts, pannenkoeken, pizza, ijs en Nutella en mijn oren vol van het gejoel van Engelse vrijgezellen naar onze dames van plezier.

Zal deze stad voor mijn kinderen net zo toegankelijk zijn?

Ik arriveer in mijn buurt, steek de sleutel in het slot van mijn appartementje, waar mijn huisbaas de afgelopen tweeënhalf jaar zo'n ton waardestijging op realiseerde. Mijn thuis, dat in de buurt staat met de meeste Airbnb-overnachtingen van ­Amsterdam. Mijn thuis, waar ik inmiddels het derde expatstel in anderhalf jaar tijd verwelkom als mijn buren.

Mijn buurt, waar ik tegenwoordig in het Engels word aangesproken op het terras van mijn ­favoriete café. Waar mijn vriend en ik ons wat ontheemd voelen.

Wij, hoogopgeleide kosmopolitische wereldverbeteraars met een goede baan, die de halve ­wereld over hebben gereisd en meerdere talen vloeiend ­spreken.

Wij, die het nog kunnen betalen om in de stad te wonen, maar ­tegelijkertijd onze vrienden voor gek verklaren als zij als opgejaagd wild de huizenmarkt ­proberen te veroveren.

Wij hebben de beslissing genomen om de mooiste stad te verlaten en ik weet nu al dat mijn hart huilt als de deur van de verhuiswagen dichtslaat en ik mij zal realiseren dat mijn stad nooit meer zo toegankelijk voor mijn kinderen zal zijn als dat zij ooit voor mij was.

Natalie Speet, Amsterdam