Opinie Bewaar

'Stel, ik krijg een nier van iemand die geen donor wilde zijn'

Theodor Holman
Theodor Holman © Wolff

Wim, twintig jaar jonger dan ik, heeft een nier nodig. Het is niet dat we daar de hele tijd over spreken - het gaat meer over popmuziek in de jaren zestig en zeventig - maar af en toe komt het ter sprake.

"Ben je voor een referendum over orgaandonatie?" vraagt hij.

"Ja," zeg ik, "ik heb getekend op referendum.nl."

"Ik ook," zegt hij, "vind je dat gek?"

Ik haal mijn schouders op.

"Die nier," zegt hij, "dat is natuurlijk voor mij een obsessie. Ik heb dat ding nodig. Van een dode. Ik wacht al bijna drie jaar. Soms verlang ik naar een verkeersongeluk met veel ­doden. Of een aanslag. Echt waar. Dat is smakeloos, ik weet het, maar die hersenkronkels heb ik. En ik schaam me daarvoor. Maar ja, toen dacht ik: stel, ik krijg een nier van iemand die eigenlijk geen donor wilde zijn..."

"Je zou kunnen denken: nou en? Die man of vrouw is toch dood, wat maakt het uit?"

"Ja, maar ik denk steeds: dan loop ik met een nier van iemand die dat niet wil, maar per ongeluk is gestorven."

"Zou ik niet mee zitten," zei ik.

Je kunt denken: nou en? Die man of vrouw is toch dood, wat maakt het uit?

"Ik zit er wel mee. Ik denk ­elke dag aan die nier, bijna elk uur. Een nier is voor mij iets kostbaars. En toen dacht ik: waarom zou het voor een ­ander ook niet iets kostbaars zijn? Als iemand echt geen ­orgaan wil afstaan, waarom krijgt de staat dan jouw organen?"

"Nobel van je," zei ik.

We bespraken de wet, maar ik wist niet goed hoe die in ­elkaar zat.

"Waarom wil jij dat referendum?" vroeg Wim.

"Niet uit nobele motieven.

Ik ben voor referenda. Punt. D66 is voor mij door de mand gevallen door dat referendum af te willen schaffen. Ik ben het geheel eens met de mensen die beweren dat orgaan­donatie een mooi voorbeeld is van een onderwerp voor een referendum."

"Dus hoe we denken over die organen kan je eigenlijk niks schelen?"

"Jawel, ik ben al geregistreerd. Maar ik wil niet dat de staat over mijn organen gaat. Dat vond ik vroeger wel oké, nu niet meer."

"Waarom vroeger dan wel?"

"Luiheid, dan hoefde ik niets te doen. Hoe meer je aan de staat overlaat, hoe luier de mens wordt. Uiteindelijk leidt de staat je dan gelukzalig naar de slachtbank."

"Holman!"

"Krijg jij je nier!"

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl