Opinie Bewaar

'Omroep Max creëert een ideale werkelijkheid'

De onderlinge competitie is milder in Heel Holland bakt
De onderlinge competitie is milder in Heel Holland bakt © Victor Arnolds

Ze verafschuwt jongerenomroep BNN en koestert een warm hart voor alle programma's van omroep Max. Een opiniestuk van Megan van Kessel over positieve emoties en het ontbreken van sarcasme en pretenties.

Een tijdje terug zat ik bij mijn moeder aan de keukentafel naast oom Barry, die stralend vertelde over het programma Filemon staat strak van omroep BNN. Af en toe porde hij in mijn zij, waar ik uit opmaakte dat hij mij het volgende duidelijk wilde maken: "Ik ben nog hartstikke hip, want ik kijk ook BNN."

De Nederlander kijkt gemiddeld vijftien uur per week televisie (bron: CBS). Waarschijnlijk houd ik de cijfers hoog, want ik ben gepassioneerd televisiekijker.

Volgens mediajournalist Wilfred Takken zijn jongeren het moeilijkste te bereiken. Logisch, want als ik - wanneer ik mij als een jongere beschouw - met hetzelfde enthousiasme een gesprek over Filemon zou voeren met Barry, zou dat een leugen uit beleefdheid zijn. Ik verafschuw deze jongerenomroep namelijk en koester een warm hart voor alle programma's van omroep Max.

Megan van Kessel

is kunstenaar en auteur van korte verhalen en non-fictie

Deuntjes meeneuriën
Tersluiks volg ik meerdere programma's van Max. Dat ik dat heimelijk doe, is omdat ik, wanneer de site bezoek, word uitgenodigd voor hun 50+-programma. Toch stem ik, als redelijk ­modern mens, mijn avondeten af op de Max-programma's. Ook kan ik de meeste deuntjes meeneuriën, en ken ik alle trekken van Sybrand.

Ik heb een paar theorieën hoe een jong iemand liefhebber kan zijn van een 50+-omroep. Ten eerste behoor ik niet tot de doelgroep van omroep Max, waardoor het lijkt alsof ik iets heb ontdekt waarvan ik mag bepalen wat ik ervan vind. Er zit voor mijn gevoel geen Giel Beelentype achter dat voor mij bedenkt wat tof is.

Wanneer Annemieke en Jos uit Kampen een droomhuis gaan uitkiezen met Sybrand Niessen, dan wil ik dat het lukt!

Ontspannen
Daarnaast zitten de programma's van Max zo in elkaar dat onbekende mensen met elkaar een gesprek voeren of het dekbedovertrek van de B&B waar ze proefverblijven wel of niet een print had moeten hebben, en ik als kijker dat gesprek aanschouw.

Er wordt mij niet persoonlijk gevraagd of ik het aan zou durven de Kilimanjaro te beklimmen en ik hoef ook niet de inside jokes van Paul de Leeuw en Patty Brard te horen, waardoor ik me buitengesloten voel van iets waarvan ik eigenlijk geen onderdeel wil zijn en onrustig word.

Met andere woorden: omroep Max laat mij met rust. De programma's beschikken over een kalmte die mij doet ontspannen. Wanneer Annemieke en Jos uit Kampen een droomhuis gaan uitkiezen met Sybrand Niessen, die benadrukt hoe nagelnieuw deze woning is (waar ik altijd enthousiast van word), dan wil ik dat het lukt!

Cool doen
Ook de deelnemers willen niet dat het bij de ander mislukt. Dit heeft een verfrissende werking na tien jaar talentenshows te hebben aangezien. De onderlinge competitie is bij programma's als Heel Holland Bakt op een mildere manier aanwezig dan bij bijvoorbeeld Lingo, waar je toch wel een onderlinge irritatie oppikt. Omroep Max creëert een ideale werkelijkheid die losstaat van de gemeenheid van het alledaagse. Je brein kan ontspannen, het is waar tv voor gemaakt is.

Een van mijn grote ergernissen aan jongerenprogramma's is dat ik herken wanneer iemand cool doet om het cool doen. Op het moment dat BNN-presentator Dennis Storm zijn best doet om zijn lachen in te houden, pik ik een trend op: de vibe die je uitstraalt wanneer je uitdrukkingsloos sarcastische opmerkingen uitkraamt. Wanneer er aan Jos uit Kampen een  onaffe badkamer wordt getoond en Jos zegt: "O, dat heb ik zo gefikst", is dat waarschijnlijk iemand die cool doet zonder dat ik het door-heb.

Positieve emoties
En het ontbreekt bij alle Maxprogramma's aan ironie. Zodra een koppel uit We Zijn Er Bijna bekent er met zijn tweeën op uit te willen omdat het ook hun vakantie is en ze niet per se alles in groepsverband hoeven te doen, denk ik: gelijk hebben ze.

Met het ontbreken van deze ironie - maar ook van sarcasme, aanzetten tot motiveren, mij te willen overtuigen van iets, harde muziek en een bepaalde pretentieusheid - ontstaat ruimte voor positieve emoties, waardoor ik dikwijls met een brok in mijn keel kan inzien hoe leuk mensen eigenlijk zijn.

Lees ook: Waarom kijken er steeds meer jongeren naar omroep Max? [+]