Opinie Bewaar

'Niet zonder voorbehoud juich ik komst van Halsema toe'

'Niet zonder voorbehoud juich ik komst van Halsema toe'
© ANP

Schrijver Meredith Greer was in haar jeugd groot fan van Femke Halsema. Haar jeugdidool viel van haar voetstuk, toen ze op badinerende toon sprak over ­bijvoorbeeld ­#MeToo. Greer hoopt op een nieuw begin voor haar en Halsema.

In 2003 zag ik je voor het eerst op televisie. Ik was vijftien en mocht nog niet eens stemmen. Maar die avond was het slot­debat en er waren chips en frisdrank in huis gehaald, zodat we er thuis naar konden kijken. En toen stond jij daar, tussen al die grijze mannen.

Ik was vijftien en keek naar een vrouw die de leider was van haar politieke partij, die niet over zich heen liet praten. Die, sterker nog, in haar slotpleidooi vurig sprak over idealen, over waar ze het land naartoe wilde brengen en die de zaal plat kreeg.

Ik maakte aantekeningen in mijn hoofd, hoe cool je was, hoe je door het cynisme heen brak. Hoe je daar stond op dat podium in een uitverkochte zaal. Ik wist het ­zeker, dit is wat ik wil worden, later als ik groot ben: een vrouw die ze, net als jou, uit laten spreken.

Ik wist het ­zeker, dit is wat ik wil worden, later als ik groot ben: een vrouw die ze, net als jou, uit laten spreken

Je eerste liefdes maken de meeste indruk. En toen ik opgroeide en mijn eigen weg zocht in politieke idealen en hoe je als vrouw in hemelsnaam deelneemt aan het publieke debat, rouwden mijn vriendinnen en ik om je vertrek uit de politiek. Zelfs je boek Pluche las ik stiekem nog ergens met de adoratie van een puber onder een Spice Girls-dekbedovertrek.

Van je voetstuk
Ze zeggen dat je je idolen nooit moet ontmoeten, en we hebben elkaar nooit de hand geschud. Maar je interview in de Volkskrant afgelopen januari was voor mij het moment dat je ineens van je voetstuk viel. Ineens zag ik je niet meer met de ogen van een vijftienjarige, maar zag ik je als een vrouw die zich in dezelfde ­publieke debatten mengde als ik.

#MeToo, de beweging die seksueel (machts)misbruik aankaart, vergeleek je met 'Amerikaans puritanisme'. Je was zo hard en zo afwijzend over emancipatoire bewegingen en antiracisme-activisten. Je had het over 'permanent slachtofferschap'. Terwijl zij niets anders willen dan net als jij opkomen voor elkaar en hun idealen van gelijkwaardigheid. Het was toch de bedoeling dat we op links solidair zijn met elkaar?

Je was zo hard en afwijzend over de activisten tegen racisme en #MeToo

Was je zo veranderd, of had mijn vijftienjarige zelf je toentertijd verkeerd begrepen? Was dit de Femke Halsema waar ik mijn eerste stem op uitbracht? Is dit de Femke Halsema die nu mijn burgemeester wordt?

Ik wil zo graag juichen om je benoeming, maar dat lukt me niet zonder reserveringen. Tegelijkertijd wil ik niet bijdragen aan die kudde van ­critici aan de zijlijn, die je nu simultaan met rotte eieren bekogelen, ­terwijl ze je op een te hoog voetstuk zetten.

Altijd mikpunt
Ik zie en ik begrijp nu dat het voor vrouwen niet zo makkelijk is als je het toen deed lijken, om een plek op te eisen in het publieke debat. Je bent ­altijd een mikpunt, je wordt door je bondgenoten aan een onmogelijke standaard gehouden en door je vijanden ad hominem afgemaakt.

Dus laten we opnieuw beginnen. Maar laten we dan afspreken dat jij een burgemeester wordt van álle ­Amsterdammers. Juist voor die mensen die net als jij vijftien jaar geleden, vol ernst, politiek vuur en idealisme de wereld proberen te verbeteren.

Er is een hele generatie van jonge meiden die jou nu zien en denken: 'Misschien kan ik dat later als ik groot ben ook worden.' En de kracht daarvan, de waarde daarvan, is onbetaalbaar.

Burgemeester Halsema, maak ze trots.

Hartelijke groet, Meredith Greer