Opinie Bewaar

'Met lieve woorden word je geen burgemeester, Rob Oudkerk'

Oudkerk kort voor zijn aftreden in gesprek met burgemeester Cohen, januari 2004
Oudkerk kort voor zijn aftreden in gesprek met burgemeester Cohen, januari 2004 © Joost van den Broek/HH

Met zijn vorige week gepubliceerde mooie maar kleffe sollicitatiebrief maakt Rob Oudkerk weinig kans op de positie van burgemeester, aldus Marcel Duyvestijn.

Je kunt niet zeggen dat hij geen lef heeft. Robbie Oudkerk wil burgemeester worden. Hij kondigde dat in een mooie openbare brief aan. Het was een brief die je schrijft aan je geliefde als je een keer naast de pot hebt gepist.

Glibberige woorden als schaamte slepen je mee in zijn overwegingen. Angst. Afwijzing. Amsterdam. Hij schrijft het deemoedig en toch daadkrachtig op, zoals een man dat doet. Hij wil dan ook erg graag. Amsterdam is zijn geliefde en voor haar wil hij er zijn, ook al moet hij nu eerst diep door het stof.

Een traan drupt op het papier. Zeker als het over zijn gezin gaat. Dat was hij ontrouw. En je ziet het voor je. Huilende vrouw. Huilende kinderen. En Robbie die daar hoofdschuddend naar kijkt. Dat heeft hij allemaal kapotgemaakt. Met zijn eigen onhandige handen.

Hier zit geen spindoctor tussen. Dit is hoe Robbie schrijft, mooi, maar wel wat klef. Hij weet ook precies hoe je de lessen van de storytelling moet toepassen in de politiek. Je moet je eigen verhaal vertellen. Dat doen alle politici. Vaak dikken ze het lekker aan, zoals Halbe Zijlstra deed, toen hij aan tafel zat bij Poetin in zijn Russische datsja. Halbe wilde iets zeggen over de Russen en hun expansiedrift, maar moest dat van zijn spindoctor persoonlijk maken. De gevolgen zijn bekend.

Harige arm
Maar hoe vaak zeggen politici niet dat ze iemand gesproken hebben die ze helemaal nooit gesproken hebben? In de verkiezingen kwam Jesse Klaver met een verhaal over twee nukkige PVV'ers die na een lang gesprek met een GroenLinkser op zijn partij gingen stemmen. Met de beste wil van de wereld wil ik dat niet geloven. Het is storytelling. Kijk ons eens in contact staan met de gewone mensen.

Zo niet Robbie. In de tijd dat hij in Amsterdam wethouder was, maakte ik van dichtbij mee hoe hij mensen aan zich bond. Hij sloeg zijn harige arm om menig schouder. Lispelde lovenswaardige woorden in gewillige oren, glimlachte zijn geile glimlach en liet er een bulderende lach op volgen. Dat vonden mensen fijn.

God, wat was Robbie groot. Hij had vleugels.

In de gemeenteraad had hij het niet altijd ­makkelijk, maar daarbuiten was hij mateloos populair.

Maar hij viel. Eerst sprak hij tegen Job Cohen over 'kut-Marokkaantjes', toen werd hij aangehouden door een agent, omdat zijn achterlichtje het niet deed. Oudkerk stak een scheld­kanonnade af, in plat Amsterdams. Die diender was de rest van de avond het woedende spuug van zijn uniform aan het halen.

En toen volgde de column van Heleen van Royen in Het Parool. Robbie zou snuivend door de stad zwalken, op zoek naar goedkope seks. Dat was de doodsteek. Oudkerk viel hard naar beneden. Een fatsoenlijke functie heeft ie niet meer gehad.

Als de Amsterdammer zou mogen kiezen, zou Oudkerk een goede kans maken

Geparfumeerde brief
Zijn geparfumeerde brief ligt nu bij de commissie. De gemeenteraad gaat hem echter niet kiezen. Veel te veel vieze vlekken.

Maar als de Amsterdammer zou mogen kiezen, zou hij een goede kans maken. Die houdt wel van vettige spijtbetuigingen. Hebben we niet allemaal weleens een scheve schaats geschaatst?

Dat was ook wat Robbie het meest stak. Als ik hem na diens val sprak, was hij nog woedend op al die 'hypocriete' politici die hem lieten vallen. De burgemeester. De fractievoorzitter. De oppositieleider. Iedereen kreeg ervan langs. Hij noemde iedereen op die weleens vreemdging. Daar voegde hij de smeuïge details bij, plus de bezemkast of dienstauto in kwestie.

Robbie is weer gelukkig. Op Facebook spreekt hij over zijn nieuwe vriendin als 'de liefde van mijn leven'. En in zijn sollicitatiebrief belooft hij haar niet te bedriegen, met wie dan ook. Dat is lief. Zij is waarschijnlijk gevallen op die beloftevolle woorden.

Maar zij weet ook dat hij er geen burgemeester mee wordt. Het is toch alsof Halbe Zijlstra solliciteert om ambassadeur in Rusland te worden.