Opinie Bewaar

'Laatste seizoen Pierre Audi is hautaine klap in het gezicht'

Carlo Bosi als Goro, Anthony Michaels-Moore als Sharpless, Roxana Briban als Cio-Cio-San en Ning Liang  als Suzuki in Puccini's Madama Butterfly.
Carlo Bosi als Goro, Anthony Michaels-Moore als Sharpless, Roxana Briban als Cio-Cio-San en Ning Liang als Suzuki in Puccini's Madama Butterfly. © Hans van den Bogaard/DNO

Het nieuwe seizoen van De Nationale Opera is een hautaine klap in het gezicht van de traditionele operaliefhebber, schrijft Olivier Keegel, recensent Opera Gazet in Antwerpen.

Pierre Audi, intendant van De ­Nationale Opera (DNO), heeft bij herhaling verklaard dat Nederland geen operatraditie heeft.

Hij kon niet verder naast de waarheid zitten. In Amsterdam bestond eens, ooit, een sterke operatraditie.

Opera was een volkskunst en beleefde als zodanig hoogtijdagen in het Amsterdamse Carré, voor de Tweede Wereldoorlog, en later in de Stadsschouwburg.

Met de komst van Het Muziektheater in 1986 heeft men verzuimd gebruik te maken van deze operatraditie die voor het oprapen lag, maar heeft men erop ingezet DNO 'internationaal op de kaart te zetten', lees: zich in te kopen in de internationale jetset.

Dit trok een heel ander publiek, het zogenaamde 'moderne theaterpubliek', dat net als Pierre Audi bij zijn aanstelling van toeten noch blazen wist als het om opera ging, en slaafs alle regisseurshumbug voor zoete koek slikte om toch maar vooral over te komen als modern, grensverleggend, verrassend, confronterend en wat de treurige regisseursdieven nog meer als omschrijving gebruiken.

Het oude, trouwe publiek keerde zich teleurgesteld van de Nederlandse opera af. Zij hadden nog nooit van een 'concept' gehoord en wat ze ervan gezien hadden, deed hen absoluut niet naar meer verlangen.

Alweer Wagner en Mozart
Zouden er veel operahuizen zijn die een seizoen lang geen enkele Verdi, Donizetti of Bellini programmeren?

Onlangs presenteerde DNO het nieuwe seizoen. Het was een hautaine klap in het gezicht van de traditionele operaliefhebber. (Liefhebbers van stromingen als het belcanto en het verismo zoeken hun heil reeds en masse bij de Opéra Royal de Wallonie in Luik.)

Een programma zonder Italiaans componisten als Bellini, Mascagni, Leoncavallo, Cilea, Verdi, Donizetti, Giordano.

Puccini krijgt een trap na met een 16 jaar oude productie van een oerlelijke Madama Butterfly. Verder is er de 327ste Barbier van Sevilla.

Wagner en Mozart worden elk seizoen blind geprogrammeerd, en hiervoor is voor de zoveelste keer de zes jaar oude Zauberflöte in de regie van Simon McBurney van stal gehaald. De nieuwe producties: Jencfa van Janácek wordt geregisseerd door Katie Mitchell, van wie menigeen nu wel eens verlost wil worden.

Eens werd de terechte vraag naar waar de Italiaanse opera's nou toch bleven, afgescheept met de opmerking dat die er niet inzaten omdat er nu eenmaal een Duitse chef-dirigent aan het roer stond. Het bizarre van dit antwoord spreekt voor zichzelf.

Geldverslindend project
Het lijkt erop dat er flink bezuinigd is naar de aanloop van het geldverslindende Wahnsinns-Projekt Aus Licht van Stockhausen, dat voor een luttele 315 (driehonderdvijftien!) euro per persoon te bezoeken is.

Een project waar niemand om gevraagd heeft en dat slechts bezocht zal worden door een handjevol musicologen en bezoekers die graag het Stockhausenstempel in hun culturele paspoort laten zien.

Het tijdperk Audi loopt ten einde, en men zal zich nog weleens achter de oren krabben

Vorige jaar werd er nog door operabezoekers en operaprofessionals een petitie tegen dit geldverslindende project georganiseerd. Maar dit moet het magnum opus worden ter afscheid van Pierre Audi, en dan kijken we niet op een paar centen.

Het tijdperk Audi loopt ten einde, en men zal zich nog weleens achter de oren krabben over de 'verdiensten' van zijn dertigjarige alleenheerschappij.

Het seizoen 2018-2019 keert zich wederom af van de opera-essentialia. Een seizoen zonder Verdi of Donizetti is geen volwaardig opera­seizoen.

Op deze wijze wordt er een hele generatie operabezoekers gekweekt die nog nooit een ­librettogetrouwe uitvoering heeft bijgewoond, die geen idee heeft van een opera­stroming als het verismo en die de opera bezoekt als een periodieke verplichting om het cultureel-moderne ego op peil te houden.

Wij betalen een hoge prijs voor dertig jaar internationaal snobisme en hobbyisme.