Opinie Bewaar

Ik hoop dat de viespeuk in mij geen eendagskuiken is

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Op de Westerstraat stapt een man op me af. In zijn ene hand heeft hij een plastic tasje van een dierenwinkel vast en in de andere hand een blikje alcoholvrij bier.

"Jij bent die van Het Parool toch? Ik mag je stukjes graag lezen. Soms begrijp ik ze niet, maar wat ik wel ­altijd snap is dat je ze moet schrijven. Misschien zit ik er wel helemaal naast, en als dat zo is moet je vooral ingrijpen, maar ik denk dat die stukjes je normaal houden. Zolang je schrijft, stort je niet in. Je schrijft geen zinnen, maar scheerlijnen. Heb ik gelijk?"

"Je zou inderdaad kunnen zeggen dat Het Parool ­ervoor zorgt dat de luifel blijft staan. Maar wat heb je bij de dierenwinkel gekocht dan?"

Hij haalt een doosje uit zijn tas. Er klinkt broos gepiep.

"Eendagskuikens voor mijn slangen."

"Waarom heb je slangen?"

"Dat is een lang verhaal."

"Ik ben dol op lange verhalen."

"Nou, ik had vroeger pleinvrees. Een lichte vorm, dat wel, maar het was geen pretje. En toen kocht mijn vader twee slangen. Eerst begreep ik zijn aankopen niet, maar toen legde hij het aan me uit. Hij kwam naast me op de bank zitten en zei dat als je het gevaar in huis haalt, de buitenwereld een stuk minder eng lijkt."

"Dat is best slim. Iedereen is banger voor slangen dan voor pleinen."

'Waarom schrijf je nooit meer over seks? Je eerste boek was een soort letterviagra'

"Ja, maar op een dag ontsnapte er dus een slang. Ik zag hem uit het raam kruipen. En daar had mijn vader natuurlijk niet aan gedacht. Ik was bang om thuis te zijn en bang om naar buiten te gaan. Ik heb die nacht in de deuropening van ons huis geslapen. In de ochtend werd ik wakker door het gegil van mijn buurvrouw. De ontsnapte slang was haar lapjeskat aan het wurgen. En toen kwam mijn vader aangerend. Hij had een vleesvork in zijn handen. Pas na vijf keer prikken, liet de slang los. Mijn vader heeft daar nog heel lang last van gehad. De kat bleek namelijk al dood te zijn. Hij had de slang niet hoeven prikken. Mijn vader heeft tot zijn dood perforatiespijt gehad."

"Leeft die slang nog?" vraag ik.

"Allebei de slangen leven nog. Ik wist ook niet dat sommige slangen veertig jaar oud konden worden. Maar ga je hier morgen over schrijven?"

"Als het mag."

"Het mag, maar dan moet je wel beloven dat je de dag erna over seks schrijft. Vroeger schreef je alleen maar over seks. Waarom schrijf je nooit meer over seks? Je eerste boek was een soort letterviagra."

"Oké, ik beloof het. In de krant van dinsdag zal ik een verhaal over seks schrijven. Heb je een hoofdpersoon voor me?"

"Ik wil dat het over een vrijgezelle koorddanser gaat."

"En hij gebruikt vrouwen als zijn vangnet?"

"Ja, alsjeblieft, pak een vleesvork en prik de viespeuk in jezelf wakker."

De man loopt de Tweede Boomdwarsstraat in. Ik ­begin te zweten. En te hopen. Ik hoop...

Ik hoop dat de viespeuk in mij geen eendagskuiken blijkt te zijn.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl