Opinie Bewaar

'Ik heb het niet genoeg gezegd'

Roos Schlikker
Roos Schlikker © Oof Verschuren

Spanje, begin jaren zeventig. Uit een hotelraam staarde een jonge vrouw naar beneden. Haar gezicht was uitdrukkingsloos als in een schilderij van Edward Hopper. Haar blik die geen andere blik ving. Haar blik die zo alleen was. Ze keek naar haar vriendje.

Tijdens het eten sloeg hij zijn arm om haar heen. Toen hij lachte schoof zijn kin naar achteren, wat zijn uitdrukking lief en verlegen maakte. Ze kroop in zijn oksel. Even was ze veilig. Maar toen sprong ze op.

Ze mompelde dat ze iets moest doen. Ze snelde naar hun hotelkamer. Pas toen de deur dichtviel kon ze ademen. Even later stond ze bij het raam. Daar zat hij.

Mistroostig, met gebogen schouders. Omdat zij zich almaar terugtrok. En zij dacht: ik kan het niet. Ik kan me niet verbinden.

Frankrijk, augustus 2018. Uit een hotelraam kijkt een jonge vrouw omhoog. Ze mompelt. "Waarom dacht je dat je het niet kon?"

"Ik? Met die angstige kop van me?" hoort ze opeens. De vrouw schrikt er niet van. Dit gesprek voert ze vaker.

"Ik kon van alles niet," klinkt het verder. "Niet werken, niet de belastingman bellen, niet meedoen op feestjes, me niet verbinden."

"Het is je wel gelukt uiteindelijk."

"Alleen bij papa. En jou en je gezin. Verder ben ik altijd op mezelf gebleven."

"Daarom doet het nu zo'n pijn. De stilte."

Jij had je verbonden. Aan ons. Tegen je natuur in. En toen: stilte. Dat was alles wat overbleef

"We praten toch?"

"Maar ik heb het niet genoeg gezegd."

"Wat?"

"Hoeveel ik van je hield. Houd. Jij hunkerde zo. Als ik geïrriteerd was, stuurde je een sms-bombardement. Als ik tijdens een etentje te veel met papa in gesprek was, begon je mistroostig te kijken. Als een van mijn kinderen mompelde dat jij zijn liefste oma was, herhaalde je het eindeloos. 'Heb je gehoord wat hij zei? Ik ben zijn liefste oma. Zijn liefste. Hoorde je dat, Rien? Roos? Hoorden jullie dat?'"

"O god."

"Jouw behoeftigheid. Het was één grote brul waarmee je uitte: ik mag bestaan. Ik doe ertoe. Zien jullie me? Ik ben belangrijk."

"Terwijl ik me zo klein voelde."

"Omdát je je zo klein voelde. Jij had je verbonden. Aan ons. Tegen je natuur in. En toen: stilte. Dat was alles wat overbleef. En de wetenschap: ik heb het je niet genoeg gezegd."

"Je vertelde het heel vaak. En je schreef het. Echt. Wat je zegt, vergeet je soms, wat je gehoord hebt niet. Ik hoor je nog steeds."

De vrouw uit het hotelraam staart het duister in. Haar gezicht is uitdrukkingsloos als in een schilderij van Edward Hopper. Vandaag één jaar geleden trad de stilte in.

Het maximum van de jaarlijks terugkerende meteoroïdenzwerm Perseïden schijnt op 12 augustus te zien te zijn. De vrouw kijkt naar boven. Ze wacht tot de sterren vallen. In de stilte vormen haar lippen zachtjes vier woorden.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.