Opinie Bewaar

Hij weet dat dit zijn eerste verjaardag is zonder zijn vader

Femke van der Laan
Femke van der Laan © Oof Verschuren

De jongste en ik lopen over het strand. Het waait zo hard dat hij schuin achter me is gaan lopen. Ik hou het zand tegen. De korrels prikken tegen mijn schenen. Af en toe komt hij langszij. "Het zand prikt." Dan laat hij zich weer zakken in mijn luwte.

Hij is jarig vandaag. Tien jaar oud is hij nu. Vannacht sliepen we in een hotel aan zee. We deelden een kamer met z'n vieren. Toen ik wakker werd, zag ik zijn gezicht. Hij sliep nog. Hij wist nog niet dat hij nu tien is.

Omdat we niet thuis waren, hoefde ik gisteravond geen ballonnen op te blazen en slingers op te hangen. Dat scheelt alvast, dacht ik. Maar de bijbehorende melancholie kroop vanmorgen alsnog bij me in bed.

Ik liet mezelf even. Kijkend naar het slapende gezicht van de jarige. Wat later zou ik hem wakker maken met een lied, waren er poffertjes als ontbijt, zou er gelachen worden. In de vroege ochtend in het hotelbed hoefde dat allemaal nog niet.

"Gaat het nog, jarige Job?" Om mezelf verstaanbaar te maken in de harde wind moet ik me bijna helemaal omdraaien. Hij lacht en knikt en pakt mijn hand vast om het weer even naast me te proberen.

Met gespreide armen gooit hij zijn hoofd in zijn nek en ik zie zijn mond bewegen

We hebben het nog niet over zijn vader gehad vandaag. Hij is er niet over begonnen. En ik ook niet. Misschien hoeft dat ook wel niet. Hij weet dondersgoed dat dit zijn eerste verjaardag zonder zijn vader is. Ik voel het in elke vezel. Niet alles hoeft benoemd te worden. We hebben de wind en de golven al in onze oren.

De jongste wijst naar zijn hoofd. "Hij blijft echt goed zitten." Hij draagt een nieuwe pet, gekregen voor zijn verjaardag. We hadden verwacht dat we die achterna zouden moeten rennen op het strand. Dat de eerste windvlaag de pet mee zou nemen. Maar hij zit als gegoten. Stevig. Onder de klep zie ik zijn ogen.

Hij knijpt ze af en toe samen, als de wind het zand opblaast. Zijn ogen staan vrolijk. Hij is blij dat hij eindelijk tien is, dat zijn leeftijd eindelijk uit twee getallen bestaat. Ik zeg dat hij er fantastisch uitziet. Helemaal tien jaar. De ogen lachen nog meer.

Hij laat mijn hand los - "Ik ga even rennen!" - en weg is hij. Voor me uit. Verderop stopt hij. Met gespreide armen gooit hij zijn hoofd in zijn nek en ik zie zijn mond bewegen. De wind blaast de woorden naar me toe. "Papa! Ik ben tien!"

Daarna hebben we weer het geluid van de wind en de golven in onze oren. Niet alles hoeft benoemd te worden.

Femke van der Laan (39) schrijft wekelijks over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam die op 5 oktober 2017 overleed.