Opinie Bewaar

'Heb me lief of ik sterf'

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Aan Frits v. K.
Frits kom terug.
Ik kan niet buiten je.
Je Marie.

Elke dag stuurt het Instagramaccount 'Liefde van toen' dit soort mooiigheid de wereld in. De bovenstaande zinnen komen uit een contactadvertentie uit het jaar 1922. Of Frits terug is gekomen, weet niemand, maar dat Marie haar hart uit haar ribbenkast heeft gelepeld en boven de krant heeft uitgeknepen, kunnen we allemaal lezen. Als je haar advertentie leest, kun je haar hart in je oogleden voelen kloppen.

De liefde was zo veel taliger in die tijd. Dramatischer. Kolossaler. Ik kan niet buiten je. Ik ben dus niet meer in je. Mijn schuilplek. Ik kan niet buiten je. Vergeet 'ik hou van je'. Zeggen dat je van iemand houdt is een shortcut, het is afsnijden; zeggen dat je van iemand houdt is het belletje van Pavlov. Ik kan niet buiten je.

D.W.
Denk om de afspraak, anders sterf ik.
Tonnetje.

Ik had graag een maillot ­gedragen en onder balkons mijn lofzangen gemompeld

Dit bericht van Tonnetje komt uit 1877. Als je in 2017 zoiets zou schrijven, zouden veel mensen je passief-agressief noemen. Een manipulator. Een vuile chanteur. 'Niemand mag de dood als schaakstuk gebruiken in het spel der liefde,' zou iemand op Twitter zetten en al je vrienden en vriendinnen zouden dit bericht ­retweeten.

In 1877 hoefde je je hart nog niet te muilkorven. Je hoefde niet bang te zijn dat mensen je gedrag overdreven en aandoenlijk zouden vinden. Heb me lief of ik sterf.

Fred.
Ik ben niet meer boos.
Kom terug.
Ellie.

Waarom was Ellie eerst zo boos in 1927? 1927, het jaar dat Herman Gorter overleed. En is Fred teruggegaan? Niemand die het weet, maar in mijn hoofd is Ellie ­alleen gebleven. Ze is nooit meer haar bed uitgekomen. Fred kwam niet terug. Hij had een vrouw ontmoet op het station. Hij durfde niets te zeggen, dus stond er de volgende dag een contactadvertentie van Fred in de krant.

Ik had graag in 1877 geleefd. Of in 1927. Ik ben veel te pathetisch voor deze tijd. Ik had graag een maillot ­gedragen en onder balkons mijn lofzangen gemompeld. Ik had zo graag mijn hart uit mijn ribbenkast gelepeld en boven deze krant uitgeknepen. Maar. Nee, geen gemaar.

Nou, God zegene de greep dan maar.

Artie.
Ik kan niet buiten je.
De vogels fluiten je.
Al het goede heeft jouw gezicht.
Klim in me.
En rits me dicht.
J.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. 

Reageren? james@parool.nl