Opinie Bewaar

'Elke dag zomer was vroeger een bonus, nu niet meer'

De niet-aflatende zomer doet denken aan een festival
De niet-aflatende zomer doet denken aan een festival © Amaury Miller

Door het warme weer van de laatste tijd lijkt het altijd wel vakantie. Wie wil er nog naar een bestemming ver weg? Maar draai het om: wat is onze rol in de hitte?

Het is vaak een zwaktebod om te praten over het weer. Het is een last resort, het onderwerp dat je aansnijdt als er verder geen gemeenschappelijke interesses zijn met degene met wie je, al dan niet gedwongen, bent aangewezen op een gesprek.

Met het weer hebben we immers allemaal te maken. Het is overal en dat zijn wij, mensen, ook. We delen dus de invloed die het weer op onze levens heeft.

Hard en lang
Zwaktebod of niet, ik wil het toch even over het weer hebben. Iedereen die de afgelopen tijd buiten is geweest, zal gemerkt hebben dat de zon scheen. Elke dag. Hard en lang. Zonliefhebbers houden kunnen hun lol niet op. 'Heerlijk weertje', en 'Ik hoef deze zomer helemaal niet weg!' zijn veelgehoorde kreten.

Nadeel is dat ik allemaal truien en lange broeken heb waarvan ik niet weet of ik ze ooit nog zal dragen

Op social media vliegen de zonovergoten plaatjes met daarin gepinde temperaturen van het moment (bedankt daarvoor) je om de oren. Men vaart over grachten en meren, laaft zich aan liters ­witbier en rosé en het reizen naar de landen rond de Middellandse Zee wordt met de dag overbodiger.

Naast echte Italiaanse buffelmozzarella en authentiek gedroogde Catalaanse ­fuet hebben we nu immers ook de zon, dus waarom zouden we die noodlijdende economieën nog ­langer subsidiëren?

Weerapps overbodig
Het voordeel van dit weer is dat ik minder op mijn telefoon zit. Vroeger checkte ik elke dag wel een paar keer diverse weerapps, zodat ik kledingtechnisch goed uitgerust op pad kon gaan. Nadeel is dat ik allemaal truien en lange broeken heb waarvan ik niet weet of ik ze ooit nog zal dragen.

Het concept van 'de jas' doet ­ridicuul aan en 'shawl' en 'paraplu' zijn leenwoorden die ik met plezier retourneer aan de respectievelijke Engelse en Franse eigenaren.

De felgroene parkieten die tegenwoordig alom aanwezig zijn in de Amsterdamse parken, twitteren alsof ze de hoofdact zijn op het hipste festival van het jaar. En daar doet deze uitbundige, niet-aflatende zomer wel een beetje aan denken, een festival.

Verbrand en uitgedroogd
Een heel leuk festival, waarvan je niet wilt dat het stopt. De zon die dag in dag uit schijnt is als de dj die nog één plaatje draait. Het uitzinnige publiek juicht, neemt nog een slok, hijs of snuif en gaat nog een keer naar de wc.

Na de laatste plaat komt er nóg een. De verlenging van het feestgedruis wordt gevierd met nog meer drank, nog meer eten en nog meer drugs. De dj is niet te stoppen, hij blijft draaien, het feest druisen. Maar op een gegeven moment is het water en eten op en zijn de Dixies vol.

Mensen raken uitgeput en uitgedroogd. Ze zijn verbrand en hun oren suizen als een permanente kiestoon. Een voor een gaan ze naar het weggedanste gras, de dj als laatste, vlak voordat hij zijn aller-allerlaatste plaatje opzet. Het boeit verder niet, want de stroom is op dat punt allang uitgevallen.

Elke dag zon was vroeger een bonus. Nu merk ik dat ik te weinig korte broeken heb. Het is superchill dat ik minder op mijn telefoon kijk en dat ik niet meer hoef na te denken over ­korte of lange mouwen, maar ik lees tegelijkertijd over het neerslagtekort en vraag me af of het wel verantwoord is langer dan vier minuten/­elke dag te douchen.

We praten over het weer omdat het invloed heeft op onze levens, maar misschien is het tijd om te praten over de invloed die onze levens ­hebben op het weer.