Opinie Bewaar

'Ben je nog getrouwd met papa?'

Femke van der Laan
Femke van der Laan © Oof Verschuren

We liggen samen op de bank, de middelste en ik. We waren rechtop begonnen, maar zakten langzaam onderuit. Toen zijn we er maar echt voor gaan liggen.

Ik achter, zij voor. Haar hoofd op mijn arm, een voet tussen mijn benen. We kijken een film. Af en toe zakken mijn ogen dicht, maar haar gewiebel zorgt ervoor dat ik net niet helemaal verdwijn.

Ze houdt met twee handen mijn rechterhand vast. Haar vingers spelen met de ring om mijn vinger. De ring met de naam en de datum. Ze laat hem rondjes draaien.

Eerst een tijdje de ene kant op, dan naar de andere kant. Daarna beweegt ze hem op een neer. Tot aan mijn vingerkootje en terug.

Dan weer rondjes. Dan weer op en neer. Een tweede voet wordt tussen mijn benen gepropt, met haar heupen schuift ze zichzelf verder van de rand af. Dichter tegen mij aan.

Ik voel haar schrikken als de ring even later op de grond stuitert. Voorbij mijn vingerkootje geschoten, uit haar vingers geglipt. Ze weet niet hoe snel ze hem moet oprapen en weer om mijn vinger moet schuiven. Zo.

Er was een tijd dat ze dacht dat je zonder ring niet getrouwd was. De ring was niet het symbool van een huwelijk, de ring wás het huwelijk.

Ring om, getrouwd. Ring niet om, niet getrouwd. Een ring op het hoekje van een aanrecht maakte onrustig. Zodra het gehakt gekneed was, moest hij weer om. Getrouwd. Zo.

Er komen geen zinnen. De woorden zweven los in mijn hoofd

Ze gaat weer liggen. Zoekt een plek voor haar hoofd en haar voeten. Haar handen houden mijn hand vast, maar de ring laat ze met rust.

"Ben je nog getrouwd met papa?"

Het oor vlak bij mijn lippen wacht op een ja. Natuurlijk zijn we nog getrouwd. Wat dacht jij dan? Ik heb mijn ring toch om?

Maar we zijn het niet. Niet meer.

In mijn hoofd probeer ik zinnen te maken. Met woorden als officieel en wet. Met uitleg over de manieren waarop een huwelijk kan stoppen. Dat de dood op nummer één staat. Het huwelijk eindigt door de dood.

Het lukt niet. Evenmin kan ik vertellen dat het ook zo voelt. Mijn huwelijk is voorbij. De dood heeft ons gescheiden. Uit elkaar gehaald. Hij daar, ik hier.

Niet meer samen. Onoverbrugbaar. Weg. Onbereikbaar. Alleen.

Er komen geen zinnen. De woorden zweven los in mijn hoofd. Gescheiden van elkaar.

Ik trek zachtjes mijn hand uit haar handen. Met gespreide vingers houd ik hem voor haar gezicht, tussen haar ogen en het scherm. Ik beweeg mijn ringvinger. Haar hoofd gaat op en neer. Ze knikt.

Kijk, een ring. Getrouwd. Zo.

Femke van der Laan (40) schrijft wekelijks over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam die op 5 oktober 2017 overleed.