Opinie Bewaar

'Ben helaas niet zo bedreven in het in het hier en nu zijn'

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

Hij wil haar wel uitschelden, maar het lukt niet. Ze heeft zojuist de rechter buitenspiegel van zijn Fiat afgereden. De mosgroene Fiat die zijn opa aan zijn vader had geschonken en zijn vader weer aan hem, maar de snibbigheden komen niet.

Naar iedere andere vrouw had hij 'domme koe' geroepen. Koe. Geen enkel woord raakt een vrouw zo diep als koe. Waarom precies heeft hij nooit begrepen. Hij vindt koeien mooie dieren. Als hij in de trein zit, staren ze altijd naar hem. Ze liggen in het gras en kijken ultiem dromerig de trein in.

Wij mensen kunnen dagdromen, koeien kunnen met gemak weekdromen. Als hij vanuit de trein in de ogen van een koe kijkt, verafschuwt hij de haast die hij heeft. Koeien hebben nooit haast. Ze herkauwen de uren.

"Heb je pijn?" vraagt hij. De vrouw trekt de linkermouw van haar jas omhoog en schrikt van haar elleboog. Het gewricht heeft een blauw-paarsig masker ­opgezet.

"Het gaat wel, denk ik. Sorry trouwens, ik was een beetje afwezig aan het fietsen."

"Wat luister je?" Hij wijst naar haar witte oordopjes. Een ervan zit nog in haar oor en het andere dopje bungelt wat na op navelhoogte.

"Ik luister Frank Ocean," zegt ze.

"Gaat het wel met je arm? Ik denk niet dat je vandaag nog kunt fietsen. Waar moet je heen?"

"Wil je dat echt weten? Ik denk niet dat je me gaat ­geloven."

Ik ben niet zo iemand die geniet van het plaatsen van landmijnen onder andermans relaties

"Ik wil het echt weten."

"Ik was onderweg naar de fysiotherapeut. Dit is namelijk niet de eerste keer dat ik een spiegel van een auto rijd." Ze trekt de andere mouw van haar jas omhoog en laat haar andere elleboog zien.

"Is verkeersvandalisme je hobby of zo?"

"Nee, ik ben gewoon klungelig. En altijd elders. Ik ben helaas niet zo bedreven in het in het hier en nu zijn."

Hij kijkt naar haar. Ze heeft grote bruine beschuitogen en blond haar. Ze lijkt op iemand die hij kent. En ze lijkt op iemand die hij beter wil leren kennen, maar hoe versier je iemand op wie je eigenlijk boos moet zijn? Wat zou zijn grootvader zeggen? Zou hij zich omdraaien in zijn graf omwille van het verraad van zijn enige kleinzoon? We hebben het hier wel over zijn Fiat. De familie-Fiat.

"Waar zit die fysiotherapeut van je? Ik gooi je fiets in de achterbak en breng je er wel heen."

"Mijn fysio zit in de Govert Flinckstraat," zegt ze, terwijl hij haar fiets optilt en in de auto schuift. Dan stapt ze in. Ze herhaalt het nummerbord van de auto een paar keer in haar hoofd.

"Jij moet eventjes mijn spiegel zijn," zegt hij. Ze zegt dat er een vrachtwagen aankomt.

"Ben je momenteel verliefd op iemand? Zo ja, dan laat ik je met rust. Ik ben niet zo iemand die geniet van het plaatsen van landmijnen onder andermans relaties. Maar ben je het? Verliefd? En zo nee, zou je het dan even heel snel willen worden?" vraagt hij.

"Hè, wat?"

"Zou je na je bezoekje aan de fysiotherapeut met mij naar de koeien willen kijken? En naar Frank Ocean willen luisteren?"

"Maar ik heb zojuist een spiegel van je auto gefietst. Nu kan je niet meer zien wat er achter je gebeurt."

"Sinds ik jou ken, wil ik alleen nog maar vooruitkijken."
Ze lacht. "Jezus, ben je serieus nu al verliefd op me?"
"Ja, ik ben verliefd op je. Tot aan mijn ellebogen."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. 

Reageren? james@parool.nl