Opinie Bewaar

'Als je niet kunt winnen, moet je sporten verzinnen'

James Worthy
James Worthy © Agata Nowicka

De televisie in de snackbar staat aan. Een man die ­binnenkomt vraagt of hij de televisie uit mag klikken, maar de man achter de snackvitrine negeert hem.

"Ik wil gewoon niet met topsport geconfronteerd ­worden als ik een snackbar binnenstap. Begrijp je dat?"

"Ik begrijp het en ik leef met je mee, maar de televisie blijft aan. Dit zijn de Winterspelen, weet je hoe vaak die zijn?"

"Ongeveer zo'n twee keer per tien jaar?"

"Precies, en daarom wil ik alles zien."

"Maar je werkt in een snackbar. Je moet wel je doelgroep aanvoelen, vriend. Ik ben de doelgroep en als ik in een snackbar ben en de televisie staat aan dan wil ik homevideobloopers zien. Een aflevering van De Leukste Thuis uit 1993, of zo. Begrijp je dat?"

"Ik begrijp je en ik leef met je mee. Echt waar, ik snap dat het fijner voelt om naar mensen te kijken die van een paard vallen of naar een bruidegom die de bruidstaart per ongeluk omgooit, maar ik ben hier niet om je beter te laten voelen. Je bent een volwassen man, het is 11.30 uur en je staat al in de snackbar."

"Je hoeft me ook niet beter te laten voelen, meneer de snackbarman, ik voel me tiptop. Ik voel me naar alle waarschijnlijkheid beter dan al die topsporters op tv."

"Dat lijkt me sterk."

De snackbarbezoeker wijst naar het scherm. "Neem deze sport nou. Hoe heet deze sport?"

"Deze sport heet mogulskiën."

"En wat is het doel van deze sport?"

"De analist, een man die ooit vierhonderdste werd op een mogultoernooi in Bremen, zei in het begin van de uitzending dat mogulskiën grotendeels om absorptietechnieken draait. Dus om hoe je de klappen van de hobbels waar je overheen skiet opvangt."

Landen die weinig medailles winnen in bestaande sporten, verzinnen gewoon nieuwe sporten

"Weet je wat het is, vriend? Landen die weinig medailles winnen in bestaande sporten, verzinnen gewoon nieuwe sporten. Zo gaat het al eeuwen. Meedoen is ­belangrijker dan winnen? Nee, als je niet kunt winnen, moet je sporten verzinnen."

"Maar het is toch knap? Ik zie jou dit niet doen hoor," zegt de snackbareigenaar.

"En daar ga je de mist in, mijn dikmakende kameraad. Het is niet heel erg knap. Het is gewoon logisch. Als ik tien uur per dag mag trainen in één of ander hightech sportcentrum met windtunnels en tijgerbalsem die van echte tijgers is gemaakt, word ik over vier jaar minimaal zevende op dit onderdeel. Dat is waar je nu naar kijkt, jongen. Het land dat het meeste geld in een bepaalde sport pompt, wint medailles. We moeten stoppen met het romantiseren van iets wat alleen nog maar om geld draait."

"Jij bent echt een bittere man. Gadverdamme, waar is je verwondering gebleven?"

De sporthater kijkt naar de snackbarvloer. Hij ziet een blauw vorkje op de grond liggen. Op nog geen tien centimeter afstand van het vorkje ligt een op de grond ­gevallen frietje. De man kan het vorkje horen strekken. Dan schopt hij zachtjes het frietje naar het vorkje toe.

"Wat is verwondering? De meeste mensen die over verwondering praten, weten niet wat het betekent. ­Verwondering draait om het onverwachtste. Is topsport nog wel in staat te verwonderen?"

"Ketchup of curry?"

"Wat?"

"Wil je ketchup of curry op je frikandel speciaal?"

"Verwonder me maar, vriend. Verwonder me maar."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. 

james@parool.nl