Recensie

Zwarte komedie, sociale satire en liefdesdrama mixen in The Lobster (***)

The Lobster is de vierde speelfilm van de getalenteerde Griekse regisseur Yorgos Lanthimos. Lanthimos wist een internationale sterrencast te interesseren voor zijn absurdistische universum. De film bevat een onconventionele mix van zwarte komedie, sociale satire en liefdesdrama.

Rachel Weisz en Colin Farrel in The Lobster Beeld Despina Spyrou
Rachel Weisz en Colin Farrel in The LobsterBeeld Despina Spyrou

In een wereld die veel op de onze lijkt wordt David, een pas gescheiden man van middelbare leeftijd, thuis opgehaald en samen met zijn hond ondergebracht in een merkwaardig hotel. Hij krijgt er te horen dat hij 45 dagen heeft om onder de andere gevangen genomen vrijgezellen een geschikte partner te vinden. Lukt hem dat niet, dan zal hij worden getransformeerd in een dier naar keuze en worden vrijgelaten in het bos.

'Het idee om in een dier te veranderen, moet u geen schrik aanjagen of verdriet bezorgen,' zegt de hotelmanager droog. 'U moet het zien als een tweede kans om een geschikte partner te vinden.'

'Een kreeft,' antwoordt David op de vraag welk beest hij wil worden, mocht het hem onverhoopt níet lukken een partner te vinden. Hij is gedecideerd. Want kreeften kunnen meer dan honderd jaar oud worden, ze hebben blauw bloed, zoals aristocraten, en ze blijven hun hele leven vruchtbaar. En hij houdt heel erg van de zee, vervolgt David. Toen hij klein was kon hij al heel goed zwemmen en waterskiën.

'Mag ik u complimenteren met uw keuze,' riposteert de hotelmanager. 'De meeste mensen kiezen ervoor een alledaags dier te worden, zoals een hond. Daarom zijn er zoveel honden.'

Regisseur
The Lobster is de vierde speelfilm van de getalenteerde Griekse regisseur Yorgos Lanthimos. Het script is naar eigen zeggen geïnspireerd op de werkrelatie die Lanthimos heeft met zijn coscenariste Efthimis Filipou, met wie hij eerder de scenario's schreef voor Dogtooth (genomineerd voor de Oscar voor beste niet-Engelstalige film) en het minstens zo geslaagde Alps.

Lanthimos wist een internationale sterrencast te interesseren voor zijn absurdistische universum. Colin Farrell is op dreef als David, een in het leven en zichzelf teleurgestelde eenzaat met een droeve oogopslag en een forse bierbuik; ook de lispelende John C. Reilly en de manke Ben Whishaw weten wel raad met hun rol van treurige 'hotelgast'. Olivia Colman is leuk als de rigide hotelmanager, Rachel Weisz adequaat als kippige love-interest, hetzelfde geldt voor Léa Seydoux als leider van het verzet.

De onconventionele mix van zwarte komedie, sociale satire en liefdesdrama overtuigt vooral in de tekening van het absurd-dystopische hotel (de art-direction is minimalistisch, maar effectief), waarin het mensen niet is toegestaan om alleen te leven en waar biseksuele relaties verboden zijn - net als halve schoenmaten, overigens.

Liefdesgeschiedenis
Maar zodra de buitenwereld in het hotel binnendringt (in het bos rond het hotel bieden de 'loners' verzet tegen de ridicule inmenging in het privéleven) en de hotelgasten de wereld in trekken, verliest The lobster aan vaart, scherpte en focus, vooral doordat de liefdesgeschiedenis niet geheel overtuigt.

Dat The Lobster op het afgelopen filmfestival van Cannes werd bekroond met de juryprijs, zeg maar de bronzen medaille, moet worden gezien als bekroning van Lanthimos' originaliteit en zijn durf om andere, originele werelden te tonen.

Het Amsterdamse productiebedrijf Lemming Film deelde mee in de lof. De coproducent zorgde ervoor dat de kleurcorrectie en de geluidsmixage van de in Ierland opgenomen Iers-Engels-Grieks-Frans-Nederlandse coproductie in Nederland plaatsvonden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden