Zwart, wit of groen: iedereen is welkom bij FC Amsterdam United

In Zuidoost werd onlangs een nieuwe voetbalclub opgericht: FC Amsterdam United. 'Multicultureel', zegt oprichter Michael Gaffar. 'Een afspiegeling van de Bijlmer'. Een reportage.Bekijk de fotospecial over FC Amsterdam United

Cor Verkerk zet zich al vijftien jaar in voor FC Amstelland, de amateurclub met vier weids gelegen velden in de schaduw van de Amsterdam Arena. Op een vrijdag, zoals elke andere vrijdag, wordt hij door zijn vrouw, vanuit de keuken van het clubhuis, geroepen voor het avondeten.

Ze zet hem een bord met aardappelen en boontjes voor. In een wit plastic kuipje zit een spies met kip, die hij voor het laatst bewaard heeft.

Het is half zeven en een man loopt de verder verlaten kantine binnen. Of Verkerk voor hem een overschrijvingsformulier heeft voor zijn zoontjes, die bij een andere club gaan spelen. Verkerk prakt nog wat aardappelen plat en zegt: ''Nu even niet. Straks. Ik ben aan het eten.''

Verkerk mag dan geen bestuurslid zijn - wedstrijdsecretaris luidt zijn functie - op dit sportcomplex is hij de baas. Samen met zijn chihuahua, die iedereen even waakzaam met luid gekef besnuffelt. ''Hier gelden onze regels, anders is daar de deur.''

Twee keer al kreeg Verkerk een hartaanval. 'Denk aan je hart' zeggen ze wel eens tegen hem, als Verkerk zich weer eens gedwongen voelt politieagent te spelen op zijn sportterrein.

Toen Charlon Janga, een gebrekkig Nederlands sprekende jongen uit Curaçao met slungelig bewegende armen en benen, vanuit de bosjes in de hoek van het sportcomplex met zijn fiets schuin het veld overstak - een spoor achterlatend in het gras - bleef Verkerk voor zijn doen opvallend mild gestemd. ''Dat was misschien nog wat onwennigheid van die jongen,'' vergoelijkte hij.

Dat Janga later, op subtiel aandringen van zijn trainer Marcel Macnack, zijn excuses aanbood, bracht Verkerk er zelfs toe vergevingsgezind de handen te schudden. ''Uiteindelijk behandel ik de mensen zoals ze mij behandelen.''

Janga kon op begrip rekenen omdat hij niet bij FC Amstelland, maar bij FC Amsterdam United speelt. Die club werd pas vijf maanden geleden opgericht en zit momenteel in onderhuur bij FC Amstelland. Voor 500 euro per team per jaar.

Vijf ploegen heeft FC Amsterdam United inmiddels - bijna 80 leden in totaal - en Verkerk is te spreken over de nieuwe vaste gasten: ''Ik heb er nog geen rotjongen tussen gezien.''

Grote drijfkracht achter de nieuwe club is Michael Gaffar (34). In april richtte hij FC Amsterdam United op, ook al zien de stadsdelen en de KNVB clubs liever fuseren dan dat er nieuwe bijkomen.

Gaffar kreeg het toch klaargespeeld. Dat hij al snel speelvelden geregeld had, heeft zijn zaak zeker geholpen.

Verkerk zag hem nog binnenkomen bij FC Amstelland. ''Hij had twee visitekaartjes bij zich. Het zal wel, dacht ik. Ik ken die types. Maar ik weet nu wat voor werk hij doet. Ik weet welke auto hij rijdt. Het is geen praatjesmaker. Hij zit overal achteraan. Hoe noemen ze dat? Als een bok op een haverzak. Ik denk dat Amsterdam United het gaat redden.''

Gaffar heeft glanzende lichtbruine ogen. Kenmerkend voor Hindoestaanse Surinamers. Hij is geboren in Amsterdam, dat wel. In Gliphoeve om precies te zijn, de flat in Zuidoost waar veel eerste generatie Surinamers, zoals zijn ouders, naar elkaar toe trokken. Het gebouw had een slechte reputatie. Later werd de flat zo berucht dat de naam in Geldershoofd werd veranderd.

Nu woont Gaffar in een huis achter het stadion van Ajax. Hij hoort het publiek juichen wanneer er een doelpunt wordt gescoord. Gaffar verdient genoeg geld om Zuidoost te verlaten, maar hij kiest er voor om te blijven.

''Ik weet niet waar mijn vrienden van toen nu zijn. Misschien gaat het goed met ze. Waarschijnlijk niet. Er werden veel drugs gebruikt. Er was criminaliteit. Straatvoetbal hield mij op het rechte pad.''

Een goede voetballer was Gaffar nooit. Organiseren lag hem beter, merkte ook zijn omgeving op. Pas 22 jaar oud werd hij al elftalleider en bestuurslid bij Orion '86 en Taba. Ook zette Gaffar de zondagafdeling op bij Kismet, één van de vier voetbalclubs in de Bijlmer. Maar in januari geloofde hij er niet meer in en verliet op het einde van vorig seizoen de club waarvan enkele leden ook nog eens negatief de aandacht trokken door betrokkenheid bij een vechtpartij tijdens en na een wedstrijd.

Gaffar: ''De vice-voorzitter van Kismet zag overal discriminatie. Hij nam altijd de slachtofferrol aan. En de drank, hè. Het nieuwe bestuur, dat vorig jaar aantrad, deed er niets aan; zaterdagleden begonnen al vroeg in de middag met drinken, nog voordat de wedstrijden begonnen waren. Ik noem dat de Bacardi-generatie. Dat is vragen om problemen.'' Dat kan anders, dacht Gaffar. ''Er moet meer uit te halen zijn.''

Verkerk neemt een laatste hap kip als hij de klapdeuren van de kantine hoort wapperen. Gaffar stapt het gebouw binnen. Met rustige looppas en zachte stem, zoals altijd. Twee van zijn teams gaan straks trainen. Tegelijk heeft hij een afspraak met een potentiële sponsor. Hij hoopt dat ze snel een contract tekenen - ''Dan moet je denken aan duizend euro per jaar, met een toezegging van drie jaar'' - want maandag worden de nieuwe tenues geleverd. Geïmporteerd uit Turkije, door Gaffar zelf. ''Kledinghandel moet je zien als een leuke hobby van me naast mijn andere werk.''

''Het was een drukke dag,'' vertelt Gaffar met een moderne mobiele telefoon in zijn hand. ''Ik bel er gemiddeld zes uur per dag mee, waarvan zeker vijf voor FC Amsterdam United. Verder heb ik vandaag twee bezoekjes aan de KNVB gemaakt en tussendoor nog gewerkt.''

Gaffar stapt achter de bar en schenkt zichzelf een kop koffie in. ''Achter de bar komen, is een rondje geven,'' zegt Verkerk pestend, die weet dat Gaffar geen alcohol drinkt. ''Toch jammer dat hij niet van een borrel houdt. Maar het is wel gezellig met hem erbij. Bovendien is hij goed bezig. Vorige week werd me verteld dat al zestig procent van de contributie binnen is. Ik wou dat dat bij ons het geval was.''

Terwijl er gekozen is voor de clubkleuren groen en zwart, speelde FC Amsterdam United tot nog toe al haar wedstrijden in rode tenues.

''Die heb ik nog gekocht in mijn tijd bij Kismet. Daar kunnen ze mijn bloed wel drinken,'' aldus Gaffar. ''Met mijn vertrek daar is ook de hele zondagafdeling vertrokken.''

Gaffar probeert zoveel mogelijk spelers te ronselen. Bij andere clubs. In zijn vriendenkring. Op straat in de Bijlmer. ''Dan schiet ik wat bekenden aan en vraag ik of ze nog voetballen.''

Iedereen is welkom, wat Gaffar betreft: ''Of je nu zwart, wit, geel of groen bent. Dat maakt allemaal niet uit. Het moet juist een multiculturele club worden. Een afspiegeling van Amsterdam Zuidoost. Zo staat het ook in het beleidsplan, dat je verplicht van de KNVB moet schrijven.''

Volgend jaar wordt het Bijlmersportpark opgeleverd. Een multifunctioneel sportcomplex waarvan nog niet bekend is welke voetbalclub er komt te spelen. Vier jaar geleden sloegen Kismet en KSJB, die momenteel samen een vervallen accommodatie delen, de handen al eens ineen. Er werd een intentieverklaring getekend voor een fusie, zoals eigenlijk alle clubs in Zuidoost wel eens met elkaar spraken voor een mogelijk samengaan.

Gaffar: ''Dat gaat een tijdje goed maar dan krijg je een stoelendans. En dan wil niemand zijn stoel opgeven.''

Ja natuurlijk. Gaffar zou dolgraag zien dat FC Amsterdam United op het nieuwe sportcomplex komt te spelen.

''Een mooie gezonde grote club in Amsterdam Zuidoost op een eigen locatie. Dat is mijn droom.''

Beleidsplan FC Amsterdam United 2007 - 2008

© Het Parool, 03-09-2007

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden