Recensie

Zuivere thriller 'Bloedlink' speelt vakkundig met de verwachtingen (****)

Het begin van de ontvoeringsfilm Bloedlink, die vanavond het Nederlands Film Festival opent, begint bruut, op het onaangename af. Daarna speelt de film met de verwachtingen, langs ingehouden agressiviteit en raadselachtige motieven.

Tygo Gernandt en Marwan Kenzari in 'Bloedlink'. Beeld .

We kunnen niet van een trend spreken, maar 'Bloedlink' van Joram Lürsen, naar een scenario van Frank Ketelaar (de schrijver achter de serie 'Overspel'), past in een rijtje Nederlandse ontvoeringsfilms. In 2011 kwam Ben Sombogaart met 'Isabelle' en in datzelfde jaar maakte Maarten Treurniet 'De Heinekenontvoering', moeder aller Nederlandse ontvoeringsverhalen - en nog waargebeurd ook.

In een ontvoeringsfilm wordt meestal een claustrofobisch schaakspel gespeeld met het leven van de ontvoerde als inzet. 'Bloedlink' is niet anders, maar beent het genre uit totdat er iets overblijft wat een zeldzame verschijning is in het Nederlandse filmlandschap, een zuivere thriller, die vakkundig speelt met de verwachtingen van de toeschouwer.

Ducttape
Het script is gebaseerd op 'The disappearance of Alice Creed', een Britse thriller uit 2009 van J. Blakeson, die goed werd ontvangen, maar in Nederland niet al te veel aandacht trok. Vandaag opent 'Bloedlink' het Nederlands Film Festival, waarmee dat festival in elk geval voortvarend begint.

In de eerste tien minuten van 'Bloedlink' wordt nauwelijks gesproken (na vijf minuten zegt iemand 'oké') en zien we de aanloop naar een zorgvuldig voorbereide ontvoering door twee mannen, Tygo Gernandt en Marwan Kenzari. Er wordt een flat geprepareerd, een auto geluidsdicht gemaakt en een doe-het-zelfzaak bezocht, waar flink wordt ingeslagen. Ducttape natuurlijk, veel ducttape. Na tien minuten wordt een jonge vrouw (Sarah Chronis) het busje ingetrokken en kan het spel beginnen.

Net als in de Britse versie is het begin bruut, op het onaangename af: de vrouw wordt geketend aan bed en haar kleren worden met een grote schaar opengeknipt. De rolverdeling lijkt kristalhelder. Totdat het begint te schuiven.

Verkeerde been
'Alles gaat zoals het moet,' stelt de ene ontvoerder de andere gerust. De geroutineerde bioscoopbezoeker weet genoeg: niets gaat zoals het moet. En dat is natuurlijk precies de bedoeling. We willen anderhalf uur op het verkeerde been staan.

Met de twee ontvoerders nam Lürsen geen risico door twee van de beste jonge filmacteurs van het moment te nemen. Tygo Gernandt is de explosieve Victor, één brok onderdrukte agressiviteit en zijn compaan Rico wordt gespeeld door Marwan Kenzari ('Wolf'), die heel wat empathischer is, waardoor zijn motieven raadselachtig lijken. Sleutelrol in de Britse versie werd gespeeld door de bekende Britse actrice Gemma Arterton. In de Nederlandse versie speelt de relatief onbekende Sarah Chronis, na een aantal jeugd- en soaprollen nu student op de toneelschool van Maastricht, de rol van de miljonairsdochter.

Ze blijft goed overeind in een heel fysieke rol. Ketelaar, altijd sterk in eigentijdse dialogen, geeft haar de kans zich naast de mannen te vechten: 'Je hebt me fucking gekidnapt, mongool!'
Maar is dat wel zo?

Bloedlink

Ons oordeel: ★★★★☆
Bioscoop: Arena, De Munt, CIty, Eye, Filmhallen, Ketelhuis, Tuschinski
Regie: Joram Lürsen
Met:Tygo Gernandt, Sarah Cronis, Marwan Kenzari
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden