Zuid-Koreanen zijn niet bang voor N.-Korea

Het station Pyongyang is echter helemaal gebouwd op de hereniging. Nergens is de wensdroom tastbaarder. 'Pyongyang 205 kilometer,' meldt een bord. Foto EPA/Jeon Heon-Kyun

Na de recente kernproef, de raketlanceringen en de verbale provocaties door het regime in Noord-Korea mocht worden verwacht dat Zuid-Korea in de ban zou zijn van de angst voor een aanval. De dreiging heeft echter nauwelijks invloed op het dagelijks leven op de zuidelijke helft van het schiereiland.

Het is misschien wat minder druk in de bussen waarmee belangstellenden vanuit Zuid-Korea een bezoek brengen aan 'de gedemilitariseerde zone' - het van prikkeldraad en landmijnen vergeven niemandsland rond de zwaarbewaakte grens met Noord-Korea, vier kilometer breed van kust tot kust.

De waarschuwing dat bezoekers van de Joint Security Area het risico lopen 'verwond of gedood te worden door vijandelijke actie', klinkt een tikje onheilspellender dan normaal. Maar verder is zelfs tijdens een tripje naar het grensgebied nauwelijks wat te merken van de toegenomen politieke spanningen sinds de Noord-Koreaanse provocaties van de laatste weken.

De sfeer aan de grens is de sfeer die in heel Zuid-Korea te proeven is: een aan desinteresse grenzende gelatenheid. De mantra klinkt als een bezweringsformule: ''Noord-Korea dreigt al vanaf het einde van de Koreaanse oorlog in 1953, en zal dat voorlopig wel blijven doen.'' Punt.

We horen het in hoofdstad Seoel, de metropool op schootsafstand van de grens, we horen het in Boesan, de havenstad aan de zuidkust. De recente zelfmoord van de gewezen president Roh Moo-Hyun en het politiegeweld tijdens de begrafenis van de geliefde leider beheersen de media en de gesprekken; de spanning met het Noorden komt slechts marginaal aan bod.

Terwijl de VS overweegt Noord-Korea weer op de lijst van 'schurkenstaten' te plaatsen, wereldleiders peinzen over represailles tegen het communistische regime en de Zuid-Koreaanse militaire top de laatste hand legt aan plannen voor een eventuele tegenaanval, laat de gemiddelde Zuid-Koreaan de dreiging van zich afglijden.

Ook nu nog leeft de hoop dat het ooit weer tot één Korea zal komen. Vlak onder de grens leidt gids Laura ons door het noordelijkste treinstation van Zuid-Korea. Dorasan Station is een modern, strak ontworpen station, in 2002 geopend door George W. Bush en helemaal klaar om grote stromen reizigers te verwerken.

Nu doen drie treinen per dag het station aan, om groepjes arbeiders af te zetten van enkele fabrieken in de gedemilitariseerde zone, die op twee gehuchten na verlaten is. Het station is echter helemaal gebouwd op de hereniging. Nergens is de wensdroom tastbaarder. 'Pyongyang 205 kilometer,' meldt een bord.

Gevraagd naar haar taxatie van de kans dat zij die hereniging nog zal meemaken, nu alles juist wijst op een verharding van de tegenstellingen tussen Noord en Zuid, antwoordt Laura in metaforen. Lachend: ''Zie het als de kikker die ineenduikt en zich schrap zet, vlak voor zijn grote sprong.'' Zo heeft ze meer van dergelijke beeldspraken paraat. ''Voordat de zon opkomt, is het altijd vreselijk donker.''

Na het treinstation van de hoop bezoeken we de plaatsen langs de strengbeveiligde demarcatielijn waar een naargeestiger sfeer heerst. We dalen af in één van de vier tunnels die de Noord-Koreanen begin jaren zeventig in het diepste geheim onder de grens door groeven, kennelijk met een verrassingsaanval op Seoel als oogmerk. Door de schacht hadden naar schatting veertigduizend militairen per uur ongezien tot Zuid-Korea moeten doordringen.

Toen de Noord-Koreanen merkten dat een spion enkele tunnels had verraden, schilderden ze op de vlucht de wanden zwart. Van een geheim aanvalsplan wist het regime niets, het moesten hier oude kolenmijnen betreffen, was de boodschap, hoewel in de wijde omtrek geen steenkool te vinden is.

De argwaan en de dreiging die de tunnels wekten, en later de kernproeven en raketaanvallen, zijn in de gedemilitariseerde zone overal voelbaar. Niet in de rest van Zuid-Korea. Gids Laura schetst het met een luchthartigheid die we ook elders treffen: ''Wat betekenen tunnels nog, of prikkeldraad? Als ze willen, schieten ze wel raketten, maar het mooie van die langeafstandsraketten is, dat ze misschien wel over ons heen vliegen.'' (PAUL VUGTS)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden