PlusColumn

Zonder cursus een goede ouder?

Lorianne van Gelder Beeld Linda Stulic
Lorianne van GelderBeeld Linda Stulic

Ik zou naar een workshop 'Mama heeft het druk' gaan. Maar ik ging niet. Ik had het te druk.

Best grappig en ook een tikkeltje triest. Ik hoor het u denken.

De cursusindustrie rondom het ouderschap, het moederschap, het opvoederschap is enorm. Ik heb een zwak voor cursussen - ik zie het als iets nuttigs doen zonder dat het al te veel inspanning kost. Maar de hoeveelheid hulp die ik in de korte tijd dat ik bij de moederclan hoor, heb gehad of mij is aangeboden, is bij nader inzien belachelijk.

Het begint al met de vele adviezen die je krijgt tijdens de zwangerschap. De yoga die ervaringsdeskundigen je aanraden, de veelgeprezen bevallingscursus van Carita Salomé. Ik kreeg ook gratis een mindfulnesscursus pijnbestrijding aangeboden (en dan zeg ik ja), en mijn verloskundige wilde dat ik ook een zencursus zwanger-zijn zou doen (niet gedaan).

Vervolgens kwam de babymassagecursus, de persoonlijke training van een moederschapsexpert, de 'hoe troost je je baby'-workshop, en natuurlijk de zelden vrijblijvende tips van het consultatiebureau. Om nog niet te spreken van de stapel hulpboeken, goedbedoelde informatieavonden op het kinderdagverblijf, de trainingen relaxed ouderschap en papa/mamapraatgroepen.

Laatst sprak ik Carolien Gravesteijn, lector ouderschap. Zij pleit voor ouderschapsgym als vanzelfsprekende opvolger van zwangerschapsgym, om je voor te bereiden op de veranderingen in je relatie en je leven, los van de opvoeding. Ze zegt dat het eigenlijk geen cursus mag heten omdat het niet voorschrijvend of belerend moet zijn, maar ik zou niet weten hoe je het anders moet noemen.

Ik dacht: o nee, niet nóg een cursus. Toch wilden vrienden die haar pleidooi lazen, zich het liefst meteen inschrijven. Ouderschap is tegenwoordig zo onzeker makend, we willen het allemaal zo goed doen, dat we naar (on)gevraagd advies, matige workshops en eindeloze bemoeienis grijpen.

Een potentieel opbeurend bericht kwam afgelopen week van een Britse en Amerikaanse expatmoeder die een hommage hebben geschreven aan de
Nederlandse opvoeding: De Gelukkigste Kinderen van de Wereld.

Ze noemen de Nederlandse manier van kinderen grootbrengen een combinatie van 'liefdevolle verwaarlozing' en 'het omarmen van de middelmaat'. Toch waarschuwden ze voor de competitieve afvalrace van
Angelsaksische makelij die hier al op de deur klopt.

Ik dacht vooral: in sommige kringen is die er al. Wie niet extra zijn best doet voor zijn kind, doet bijkans aan kindermishandeling. Je volgt dus workshops en cursussen voor de ouder, maar schakelt ook dure huiswerkinstituten voor je puber in en maakt Instagramprofielen als pr voor je perfecte kleuter.

Ik ga eens vragen of die expatvrouwen een cursus relaxed Nederlands opvoeden kunnen geven.

Lorianne van Gelder (1984) is verslaggever en onderwijsspecialist bij Het Parool. In haar column schrijft ze over onderwijs en opvoeding. Reageren? lorianne@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden