Plus Column

Zo worden wij door een onzichtbare God bestuurd

Theodor Holman Beeld Wolff

Zou het je persoonlijkheid bepalen dat je als kind ­zomaar, van een instantie die uitermate vaag is, allemaal cadeau­tjes krijgt omdat je 'lief' bent geweest?

Was je eigenlijk wel lief geweest? Blijkbaar, want je kreeg cadeautjes. Zijn die er niet om ons een schuldgevoel op te dringen?

Ik had daar vroeger last van. (Nou ja, niet heel erg.)

Het Sinterklaasgeloof had zich nog stevig in mij geworteld. Op pakjesavond kreeg ik het mooiste cadeau ooit: een horloge.

Waarom ik dat het mooiste cadeau ooit vond, kan ik niet achterhalen; ik kon daar vermoedelijk iets mee beheersen wat ik voordien niet kon.

Op het moment dat ik het horloge zonder het sinterklaaspapier in mijn handen had, zette zich mijn misdaad in mijn kop. Ik had geld gestolen uit mijn moeders portemonnee. De misdaad werd groter en groter en wilde als kots uit mijn mond golven. Ik hield me in, maar begon wel te schreien.

"Vind je het horloge niet mooi?" huilde mijn moeder mee, waardoor het nog erger werd.

Ik schudde mijn hoofd en rende de gang op.

Weg gezellige sinterklaassfeer. En wat het hoogtepunt had moeten zijn werd een fami­liaire crisis.

"Wat is die jongen toch een verwende aansteller," zei mijn vader, die geen psychologie had gestudeerd.

Mijn moeder kwam de gang op, en verborgen in de plooien van haar rok onthulde ik mijn misdaad waardoor ik het horloge niet durfde aanpakken.

"Is helemaal niet erg als je het nooit meer doet," zei mijn moeder, "beloof je dat?"

Natuurlijk beloofde ik dat.

"Ga dan maar naar binnen en bedank Sinterklaas. Het is een heel lieve man. Hij heeft het je blijkbaar vergeven."

Ze droogde mijn tranen en ik liep de volle huiskamer binnen, ging naar de kachel en zei klein: "Dank u, Sinterklaasje."

Zo worden wij door een onzichtbare God bestuurd, dacht ik later. Door net te doen alsof Hij bestaat, wordt ons schuldgevoel levend gehouden. Hij moet wel groot en almachtig zijn, anders verwatert de vrees voor de Heer.

"Ben jij wel lief geweest?" vraag ik aan mijn opgewonden kleinzoon. Het hoort bij het spel. Ik zie twijfel, waardoor ik ook weer een hekel aan mezelf krijg.

"Er zijn wel cadeautjes voor mij bij," zegt hij, "en veel minder cadeaus voor jou. Net als vorig jaar. Dus ik ben liever ­geweest dan jij."

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden