Plus

Zo vader, zo zoons: een portret van de familie Caron

Alain Caron (61) is op zijn best als hij, te midden van zijn zonen en vrouw, bij hun zaken Café Caron en Petit Caron een avond kan ouwehoeren. Maar hij kent ook angst, zoals voor een overval. Zo werd zijn broer vermoord en daarmee ook een stukje van Alain. Gelukkig is er zijn kroost. Én een veertiende kookboek. Een familieportret.

Beeld Anne Timmer

Alain Caron neemt in zijn bescheiden keukentje gemütlich op zwarte pantoffels - 'meegejat uit hotel Sofitel Legend Metropole Hanoi, chic voor thuis' - ruim de tijd om voor het bezoek een smaakvolle cappuccino te maken.

Als je in zo'n kleine keuken voor driehonderd man catering kunt voorbereiden - al ruim 25 jaar samen met zijn tweede vrouw Roel - moet je kalmte kunnen bewaren. Maar sóms komt zijn heetgebakerde Franse temperament naar boven, en dan moet het eruit.

Zo stuurde hij eens een boze mail naar deze krant over de recepten van een Smulpaap: 'Die zijn Mauvaises!!!! Nul! Niet goed. Depuis quand y a til des caroteen dans la ratatouille Niçoise, c'est comme si ont mangeais du haring avec des bananes. Stop arrez le massacre!'

Menselijke gerechten
Een wortel in de ratatouille Niçoise is voor Caron zoiets als haring eten met banaan. Maar hij is milder geworden. In het voorwoord van zijn nieuwe kookboek, De Bijbel van de Franse keuken - 'ja dat klinkt veel te pretentieus en dat is het ook, laten we zeggen dat het vol staat met menselijke gerechten' - legt hij zelfs uit dat recepten door regionale verschillen en improvisatie gaan 'wandelen'.

"Zo zal een cassoulet, gemaakt door een boerin uit Grignols in de Perigord, anders zijn dan een cassoulet van een boerin uit Jaure, al liggen deze dorpen slechts een paar kilometer van elkaar. Sterker: uit twee aangrenzende woonhuizen zullen áltijd verschillende recepten komen." Dus wie weet stopt ergens ter wereld een Française ook wel een wortel in de Niçoise. Caron betwijfelt dat, er zijn grenzen.

Culinaire woestijn
Toen hij in 1983 voor de liefde naar Utrecht kwam, waar zijn toekomstige vrouw Jet studeerde, belandde hij in een culinaire woestijn.

"Er was geen lekkere olijfolie, geen fleur de sel, één soort camembert. De rillingen lopen nóg over mijn rug bij de gedachte aan een etentje in een kraakpand bij een vriend van Jet. Met een zwierig gebaar presenteerde deze student een ovenschaal van zuurkool met mandarijnen en bananen, en óók kaas erover. Ik had een Franse vriendin meegenomen die in Parijs alleen maar bij toprestaurants at, ik dacht dat ze zou kotsen."

Hij had meteen door dat hij ontwikkelingshulp moest verrichten in de gastronomie. "Ik moest en zou iedereen in mijn buurt goed leren eten." De culinaire situatie hier is sterk verbeterd: "Zo kun je nu op elke straathoek goede koffie en waanzinnig brood krijgen. In Frankrijk is het nog steeds zoeken naar goede koffie."

Bovenwoning
Tv-kok en culinair journalist Alain Caron kookt al meer dan dertig jaar de sterren van de hemel. Eerst bij De Gouden Reael en De Kersentuin in Amsterdam, later bij Tante Koosje in Loenen aan de Vecht. De laatste 25 jaar werkt hij voor zichzelf, en kookt hij met beroemde vakgenoten op events in het buitenland.

Met zijn vrouw Roel en Lowel (17), de jongste van zijn vier zoons, woont hij op een bescheiden bovenwoning in Amsterdam-Zuid. Aan een kastdeur op de gang hangen een stuk of honderd flat caps, waarvan enkele 'gestolen' van bevriende Franse chefs. Hij toont ook zijn uitgebreide messenverzameling.

"Of mijn handen verzekerd zijn? Hou op, begin er niet over, want ik ben ietwat bijgelovig, dat heb ik van mijn Italiaans-Franse moeder. Zo leg ik brood nooit omgekeerd op tafel. In de tijd van de guillotine lag bij bakkers in Frankrijk het brood voor de beul ondersteboven."

Wijzend op de bomvolle boekenkast: "Hiervan zou ik een groot huis kunnen kopen. Dat boek van Yannick Alléno alleen al kost 1500 euro. Maar ik heb liever die boeken, een klein huis is gezelliger."

Tien Michelinsterren bij elkaar
Hij kookte er op de eerste Koningsdag, vier jaar geleden, voor Jacques Pourcel, François Geurds, Joris Bijdendijk en een paar grote Franse jongens om de nieuwe keuken in te zegenen. "Tien Michelinsterren bij elkaar, telefoons inleveren en veel ouwehoeren."

Gezellig samenzijn is ook waar het vooral om draait bij Café Caron, het restaurant dat zijn zoons Tom (35, van zijn eerste vrouw Jet) en David (23, van zijn huidige vrouw Roel) twee jaar geleden begonnen in De Pijp. "Toen ze het aankondigden, riep ik nog: 'Superbe, succes'. Maar ze zeiden: 'Nee pa, jij doet ook mee'."

Een eigen restaurant was altijd al een wens van Alain Caron, maar hij noemt zichzelf een slapjanus. De moord op zijn broer, ruim dertig jaar geleden in Parijs, heeft er flink ingehakt en hem angstig gemaakt voor overvallen.

"Jean-Pierre is vermoord in zijn café-restaurant. Hij was een mooi en lief mens, er was veel liefde tussen ons, hij als oudste zoon, ik als jongste. Mijn broer kende geen angst, dat is hem fataal geworden."

"Er kwamen die bewuste dag overvallers zijn zaak binnen, hij zou die gasten in zijn eentje wel even naar buiten werken. Hij is met een pistool bewusteloos geslagen, de laatste overvaller die vertrok heeft hem alsnog doodgeschoten. Met Jean-Pierre is er ook een stukje van mij vermoord. Eerst was ik woedend, daarna kwam de angst. Dat er iets vreselijks gebeurt. En die gaat nooit meer weg, ik ben altijd alert."

Ondernemerszin
Het is derhalve aan het enthousiasme en de ondernemerszin van zoons Tom en David te danken dat we in De Pijp kunnen eten alsof we bij pa thuis aanschuiven. En ze zijn behoorlijk ambitieus. Sinds maart is er ook Petit Caron, een Parijse bar waar je dicht op elkaar zit aan ronde tafeltjes, Café Caron ontving deze week de Bib Gourmand van Michelin.

"Het is niet realistisch om te zeggen dat we het hierbij laten," zegt David. Tom: "Ik heb meerdere bedrijven mede opgezet, festivals als Amsterdam Open Air en Girls Love DJ's, dus ik hou wel van ondernemen."

Tom regelt de financiële rompslomp en personeelszaken bij Petit Caron, David zorgt dat alles reilt en zeilt op de vloer en zorgt voor de wijnkaart. Alain voedt het team van zeven koks met ideeën waar ze op voortborduren, er komt niets op de kaart zonder zijn goedkeuring.

Tom: "Alle kunstwerkjes die er hangen, heeft Alain zelf gemaakt of komen uit zijn huis. Als je hier eet, moet het voelen alsof je thuis bij Alain bent, zoals wij dat als gezin nog steeds één keer per week ervaren."

David: "We dineren dan niet chic, de één zit op een kruk, de ander staat, de voorpret en het samenzijn, daar gaat het om. Alain heeft op donderdag de kip meestal al uitgezocht. Dan stuurt hij een foto van het beest in de koelkast en vraagt of ik twee mooie flessen wijn meeneem."

(Tekst gaat verder onder de foto's)

David Caron Beeld Anne Timmer
De tweeling Tom en Andras Caron, op 9-jarige leeftijd. Tom kijkt op beide foto's richting de camera. Ze stonden in de keuken op omgekeerde pannen.

Op omgekeerde pannen
Op zijn zesde stond Tom samen met zijn tweelingbroer Andras al naast zijn vader, op omgekeerde pannen, champignons te snijden. Toen ze vier waren, dronken ze een paar slokken wijn mee aan tafel.

Tom: "Alain vindt het belangrijk dat het overal leuk en gezellig is. Hij maakt altijd een entree, houdt van aandacht, op feestjes is hij de eerste en de laatste op de dansvloer."

David: "Alain is geen moeilijke vader, wel af en toe een moeilijke partner, hij handelt namelijk altijd uit emotie en is totaal niet zakelijk." Tom: "Lang was hij de clown met wie ik lol kon trappen, nu zijn we het zakelijk af en toe oneens. Daar moeten we beiden aan wennen."

Dat geen van zijn kinderen kok is geworden, vindt Alain niet jammer. "David houdt van koken, maar niet genoeg. Andras heeft nog in de keuken van Le Garage gewerkt, Tom heeft cateringen met mij gekookt, maar is in de evenementenbusiness gerold, en Lowel vindt het alleen leuk om te éten. Hij kan goed zingen en dansen. Ik ga mijn kinderen niet pushen, dit vak moet je echt willen."

Jazzrockband
Bij Alain Caron zelf was het ook eerder toeval dan een roeping dat hij voor het fornuis koos. Hij was namelijk drummer, doorliep het conservatorium in Parijs en toerde daarna twaalf jaar met de jazzrockband Dune door Frankrijk. Midden jaren tachtig viel de band uiteen door drank en drugs.

"Een paar zijn naar de klote gegaan, één is er overleden. Maar mijn hart slaat nog steeds een slag over als ik een drumstel zie. Ik speel soms in een oefenruimte, en ben ik ergens waar een band optreedt, dan vraag ik of ik even mag meedoen."

Het talent en de liefde voor koken kreeg hij mee van zijn moeder. "Ze maakte alles zelf in onze piepkleine flat in het 18de arrondissement, vlak bij de beroemde marché aux puces Clignancourt. Ik was de jongste van vijf kinderen en een beetje zwak. Ik viel om de haverklap flauw, maar artsen konden niets vinden. Ik ben er een enorme hypochonder door geworden."

"Mijn moeder dacht elke maand wel een keer dat ik doodging. Ik ben een keer in het toilet gevallen met een flinke hoofdwond als gevolg. Kwam ik bij, hing mijn moeder in tranen boven me. Ik mocht niet alleen zwemmen, niet fietsen, niet rollerskaten, zelfs niet alleen naar buiten."

"Als je in zo'n sfeer opgroeit, denk je bij elk pijntje aan het ergste. Andras en Tom hebben dat ook." Er kwam echter ook iets goeds uit voort: "Úren zat ik naast mijn moeder als ze aan het koken was. En gekookt werd er. Tussen de middag geen boterhammen op school, maar een driegangenmenu thuis, en 's avonds weer."

Nederlands temperament
Zijn tweede vrouw Roel kan ook waanzinnig koken, zegt hij. "Mannelijke koks willen altijd laten zien dat ze de beste zijn en lopen een beetje hun lul achterna. Maar een vrouw, waarschijnlijk omdat ze kinderen kan krijgen, gaat anders om met voeden. Ze kookt met een andere reden. Kijk naar Roel: ze danst anders, hoeft zich niet te bewijzen, wil alleen maar verwennen, de liefde straalt van haar gerechten af."

Ze ontmoetten elkaar toen ze bij de Beurs van Berlage werkten. "Ze was zó mooi, ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Net een Italiaanse, maar dan met Nederlands temperament. Hollandse vrouwen zijn de besten: stoer, mooi, krachtig, eigenwijs, onafhankelijk. Alles wat een vent heeft, hebben zij ook."

Hij verleidde Roel met zijn mousse au chocolat en ze werd de moeder van zijn twee jongsten. Drie dagen per week werkt ze in de bediening bij Café Caron, ze is de stille kracht en het fundament van de familie, zegt Tom. "Ze praat niet veel, maar doet. David heeft haar rust, ik heb het aanwezige van Alain. Ik vind het ook leuk om in het middelpunt te staan.

Alain: "Roel en ik hebben beiden de broek en de jurk aan. Ik ben een haantje, maar af en toe ook een tuthola." David: "Alain was thuis altijd de bemiddelaar, die de vinger op de pijnlijke plek wist te leggen, dingen durfde te benoemen en zei dat we om de tafel moesten gaan zitten. Terwijl het mijn broertje Lowel, moeder en mij juist eigen is om liever te zwijgen."

Wat voor vader was Alain? "Roel, zeg het maar. Niet best hè?" Roel, die zich tijdens bijna het gehele gesprek in de werkkamer heeft teruggetrokken, zegt dat het wel meevalt. "Na de geboorte van David heeft hij acht maanden vrijgenomen."

Alain: "Maar ik ben nooit een vader geweest die in het weekeinde langs de lijn stond om ze aan te moedigen. Toen mijn tweeling opgroeide, werkte ik veertien uur per dag bij De Kersentuin. Of ik weleens een luier heb verschoond? Honderden! En ik heb David en Lowel zo veel zelfverzonnen verhalen verteld. Daar ging ik elke avond op door, maandenlang."

"Gelukkig ben ik nu heel close met allemaal, de boys zijn mijn leven. Ik heb goede gesprekken met ze, ik heb mijn zonen op een nieuwe manier leren kennen, en ik ben onder de indruk. Ze zijn goed in wat ze doen, lief en attent."

Natuurlijk heeft hij zich schuldig gevoeld over zijn vertrek toen Andras en Tom nog maar acht waren. "Dat beeld gaat nooit meer weg. Ik heb gehuild, de Niagarawatervallen waren er niets bij. En die kids maar vragen: 'Wat is er, papa?' Mijn grootste drama is dat ik ze moest vertellen dat ik ergens anders ging wonen. Maar ze weten dat ik ongelooflijk veel van ze hou."

Tom: "Ik vind het fijn voor David en Lowel dat Alain wel meer bij hun opvoeding betrokken is geweest."

"Andras en ik zijn opgevoed door onze moeder en haar vriend André. Áls ik tijd met mijn vader doorbracht, was dat te gek. Op woensdagmiddag friet eten bij Vleminckx, naar de sauna, samen koken en een film kijken. Alain is bij mijn moeder weggegaan om Roel, dus in het begin was dat even moeilijk, maar op een gegeven moment heeft Jet ook gedacht: zand erover. Als Alain en Roel weg moesten, pasten Jet en André op David. We vieren ook regelmatig kerst met z'n allen."

(Tekst gaat verder onder de foto's)

Tom Caron Beeld Anne Timmer
Café Caron Beeld Anne Timmer

Familiebedrijf
De familie heeft nu ook kleindochters Vida en Elin, van Andras. Alain: "Elin is een maand oud en ik heb haar pas één keer gezien. Wat is dat voor lousy opa zullen mensen denken, maar ze zit in mijn hart. Vida (3) is een beetje anti-Alain, omdat ik haar graag plaag om te zien hoe ze reageert."

Hij had helemaal geen zin om opa te worden, zegt hij. "Weer een bevestiging dat je oud wordt, maar de meisjes zijn ontzettend leuk." Tom: "Alain is beter met grotere kinderen."

En ook beter met vrouwen dan met baby's. David woont sinds een halfjaar samen, zijn vriendin Easy Mae werd als de verloren dochter binnengehaald. "Ze was meteen ook een van zijn meisjes."

Dat ze bouwen aan een familiebedrijf maakt David en Tom trots. David: "We plukken de vruchten van Alains carrière, zijn zorgvuldig opgebouwde netwerk, het eindeloos buffelen in al die keukens."

De naam Caron betekent iets in Amsterdam. Tom: "Ik moet toegeven dat als ik ergens een tafel reserveer, ik dat altijd op mijn achternaam doe."

Alain Caron: De Bijbel van de Franse Keuken, Uitgeverij Carrera Culinair, €31,99.

Alain Caron Beeld Anne Timmer
Tom en David Caron Beeld Anne Timmer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden