Plus

Zo gaan de uitgeprocedeerde asielzoekers van We Are Here het nieuwe jaar in

De jaarwisseling betekende ook dat de groep uitgeprocedeerde asielzoekers die bekendstaat als We Are Here zijn vijfde jaar ingaat. Hoe gaan zij het nieuwe jaar in?

Onlangs werd de gesloten Heineken Brandstore in de Amstelstraat gekraakt Beeld Amaury Miller

Het laatste uur van 2016 is ingegaan. Yusuf Adam (33) zit op de smalle vensterbank van een onlangs gekraakt pand aan de Amstelstraat. Hij vertelt over zijn vlucht uit Somalië vanwege een stammenoorlog. Terug naar zijn land gaan is geen optie.

Een toekomst in Nederland zou hij graag willen, maar hij is hier al zes jaar - over een klein uurtje zeven - en is uitgeprocedeerd. De kans dat er in 2017 iets aan zijn situatie gaat veranderen is klein. Hij omschrijft zichzelf als een 'dead guy walking'. Een man zonder toekomst.

Vlak onder het raam waar Yusuf zit, staan een laveloze man en een beschonken vrouw een beetje te ruziën. Feestgangers die vermoedelijk van plan zijn om straks het nieuwe jaar te vieren op het nabijgelegen, uitbundige Rembrandtplein.

Niet ongezellig
Binnen is het bedompt, maar gemoedelijk. Oudejaarsavond is hier een avond zoals elke andere. In de gemeenschappelijke ruimte, waar een klein gasstel staat waarop kan worden gekookt, is het een komen en gaan van mannen uit landen als Somalië, Soedan, Burundi en Congo.

De situatie van de twintig vluchtelingen die hier verblijven, in een van de vier panden die We Are Here nu bezet, is dan uitzichtloos en de gesprekken zijn soms deprimerend, maar ongezellig is het ook weer niet.

Tussen de soms lange stiltes door wordt er thee gedronken, gelachen en naar muziek geluisterd. En als een van de vluchtelingen via een kleine bluetoothspeaker een nummer van de Tanzaniaanse bongo flava-artiest Diamond Platnumz opzet, kan Adam toch moeilijk stil blijven zitten. Hij is opeens een dead guy dancing.

Een soort familie
Al sinds het tentenkamp aan de Notweg in ­Osdorp eind 2012 werd ontruimd, zwerft We Are Here van kraakpand naar kraakpand. Vooral de laatste weken waren hectisch.

Halverwege ­december werd hun kraakpand in de Rijswijkstraat ontruimd. Daarop volgde een rommelige kraak van een pand aan de Hoogte Kadijk, waar al mensen anti-kraak bleken te wonen.

De vluchtelingen brachten de nacht alsnog door op straat. En vlak voor kerst werd een nieuw pand gekraakt: de eerder dit jaar gesloten Heineken Brandstore in de Amstelstraat. De groene en witte huiskleuren van het merk zijn nog prominent aanwezig.

Zelf heeft Adam in een van de uithoeken van het meerdere verdiepingen tellende pand een klein kamertje. Er staan een bed en een kast. En bij de deur hangen foto's van eerdere panden en een voetbalwedstrijd die de We Are Here-groep eens speelde.

Als hij dan toch een hoogtepunt van 2016 moet noemen, is dat het, zegt Adam. Niet de voetbalwedstrijd, maar het team dat ze samen vormen. "Dat wij nog steeds als groep één zijn, als een soort familie."

Die familie, die bestaat uit meer dan honderd uitgeprocedeerde vluchtelingen, zit inmiddels in verschillende panden verspreid over de stad. Daarnaast hebben veertig vluchtelingen nog geen onderdak. Zij zwerven van slaapplek naar slaapplek. Via Whatsapp wordt onderling veel contact gehouden. We Are Here wil nog steeds als een collectief gezien worden. Adam: "We strijden samen tegen het asielbeleid."

Want dat is waar We Are Here voor staat. Het is een groep vluchtelingen die zich niet wil verschuilen. Een groep die het debat op scherp zet door nu al voor het vijfde jaar met veel lawaai en protest van zich te laten horen. Alleen de bed-bad-broodopvang die de gemeente regelt, vindt de groep niet genoeg. Daar kunnen ze alleen tussen vier uur 's middags en negen uur 's ochtend terecht. Alsof overdag zwerven op straat wel acceptabel is.

Nieuwe asielprocedure
Maar in 2017 zal er weinig veranderen. Zelfs over de bed-bad-broodregeling liggen de gemeenten en het rijk al anderhalf jaar overhoop. Het overleg is geklapt en tot er een nieuw kabinet is, gaat daar niets aan veranderen. Bovendien is de kans dat het beleid voor uitgeprocedeerde vluchtelingen dan alsnog ruimhartiger wordt, klein.

Toch blijven Adam en de andere vluchtelingen volharden. Ze hopen op een vaste woonruimte, waar ze alles zelf kunnen regelen. En wellicht kan er dan een nieuwe asielprocedure worden opgestart. Op die manier hebben de afgelopen jaren toch 75 vluchtelingen van het collectief alsnog een verblijfvergunning gekregen. "Ik blijf gewoon hoop houden," zegt Adam. Ook al doet iedereen er alles aan om ons die hoop te ontnemen."

Dan is het bijna middernacht en komt iedereen plotseling in beweging en is er haast. In ­praten over 2017 heeft niemand meer zin, nu 2017 voor de deur staat. De jassen gaan aan en het kraakpand stroomt leeg richting het Rembrandtplein. Op dat moment wordt er een ­duizendklapper aangestoken, die de smalle Amstelstraat volledig in een nevelen hult. De groep vluchtelingen verdwijnt volledig uit het zicht. Voor heel eventjes.

Zie ook: Krakende vluchtelingengroep kost gemeente bijna 1,2 miljoen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden