Plus

Zo, en wat moeten we nu met al die vakantiefoto's?

De vakantie is voorbij. Kinderen weer lekker naar school, ouders aan het werk. En tussendoor nog even een selectie maken uit die tweeduizend digitale vakantiefoto's. Kan dat niet makkelijker?

De keuze voor digitaal betekent: ­accepteren dat je jezelf niet kunt beheersen Beeld Ted Struwer
De keuze voor digitaal betekent: ­accepteren dat je jezelf niet kunt beheersenBeeld Ted Struwer

Ooit, tot een jaar of vijftien geleden, was het leven simpel. Je ging op vakantie en nam je fototoestel mee. Je deed er een rolletje in voor 24 of 36 foto's.

Je nam twee extra rolletjes mee; niet meer. Want je moest ze allemaal laten ­afdrukken bij thuiskomst en dat kostte klauwen met geld. En bovendien, wat moest je met zo veel ­foto's? Die moest je ook allemaal inplakken. En een plakboek had maar een beperkt aantal bladzijden.

Eenmaal terug in Nederland bracht je de volgeschoten rolletjes naar de fotowinkel of een prijsstuntende drogisterijketen en haalde je de foto's een paar dagen later op. In de lunchpauze. Of een week later op zaterdag, want toen was geduld nog heel gewoon.

In de winkel keek je even stiekem in de papieren zakjes om alvast een beetje weemoed mee te pakken. Die bergen! Dat zwemmeertje! Thuis was het een beetje feest. Jongens, de foto's zijn er! En dan lekker inplakken. Of in een schoenendoos stoppen.

Duizenden kiekjes
Nee, dan nu. De digitale camera bracht ons veel goeds. Zo sta je nooit meer lelijk op een foto, want die exemplaren gooi je weg - foto's zat.

Slechte belichting pas je eigenhandig aan met gebruiksvriendelijke software. En je hoeft de deur niet meer uit, want je hele fotoarchief staat lekker thuis op de computer. Maar een beetje gezin met opgroeiende kinderen heeft anno 2016 zeker tienduizend foto's op de harde schijf staan. En daar komen er per vakantie al gauw zo'n duizend bij, foto's van de mobieltjes van je partner en/of kinderen niet meegerekend.

Drie weken kamperen in de Dordogne leveren al een niet door te ploegen berg kiekjes op. Avontuurlijker of exotischer bestemmingen betekenen weken aaneengesloten selecteren in de avonduren.

Een beetje hobbyfotograaf - en dat zijn we tegenwoordig allemaal - moet die selectie dan nog centreren, horizontaal maken, oplichten of van een sfeervol filter voorzien. Tegen de tijd dat tweehonderd waanzinnige exemplaren zijn overgebleven, is iedereen toe aan herfstvakantie. En dan ga je niet meer lekker de ­zomervakantiefoto's bekijken. Je moet je koffers pakken, op naar de volgende duizend foto's.

Schuldgevoel
We maken ontzettend veel vakantiefoto's, terwijl we er niet meer aan toekomen ze te bekijken. Daarmee lijkt de drang om werkelijk alles te fotograferen om die vakantie maar niet te vergeten, het tegenovergestelde te bewerkstelligen.

Had je niet beter gewoon kunnen genieten in de tijd dat je dat pittoreske kerkje fotografeerde? De beelden in je op kunnen nemen? Het moois kunnen aanwijzen aan je partner of kinderen? Schuldgevoel ligt op de loer, net als het knagende gevoel dat je nog iets moet doen voordat je ­gezellig kunt nagenieten van de zomervakantie.

De oplossingen die voor de hand liggen, zijn vaak van het soort waar je enthousiast van wordt tot blijkt dat ze veel tijd kosten, zoals de mooiste foto's laten afdrukken als tastbare herinnering aan je vakantie. Niet alleen kun je bij ­ enkele foto's - re­li­kwieën uit de fotografiegeschiedenis - niet swipen om meer foto's te zien, je moet ze natuurlijk ook eerst nog selecteren. En haal maar eens de twintig mooiste foto's uit een stapel van duizend.

Ook die handig online in elkaar te flansen albums vergen avonden selectiewerk. Er zijn sites die beloven dat ze, ­middels revolutionaire algoritmes, volautomatisch jouw mooiste kiekjes eruit pikken en op precies de juiste volg­orde in het album zetten.

Maar welk algoritme kan weten dat juist jullie bezoek aan dat ene afzichtelijke marktje, toen de regen met bakken uit de hemel viel, je mooiste ­vakantieherinnering is? Of dat de foto's waarop je heel bleek ziet juist achteraan moeten, omdat je net drie ­dagen ziek was geweest van de mosselen die je op dat afzichte­lijke marktje had gekocht?

Wie zich niet meer wil laten regeren door de berg aan niet geselecteerde en nooit meer bekeken vakantiekiekjes zal moeten kiezen: de digitale camera houden en de consequenties aanvaarden, ja zelfs omarmen, of teruggaan naar het analoge verleden. De keuze voor digitaal betekent: ­accepteren dat je jezelf niet kunt beheersen. Als er zes­duizend foto's op een geheugenkaartje passen, maak je die vol. Thuisgekomen doe je daar niet moeilijk over en mogen alle foto's blijven. Weg met de selectie.

Slideshow in de keuken
Wat dan te doen? Koop een fotolijstje - een digitale. Of koop er drie. Ze zijn er in vele gedaantes, zelfs met een houten lijstje. Hang ze op muren waar je vaak langsloopt of op plekken waar je vaak zit met het hele gezin. Bij de keukentafel bijvoorbeeld.

Wil je alleen je laatste vakantie zien? Dan stop je dat geheugenkaartje in de lijst. Of gebruik een usb-stick om drie vakanties tegelijk de revue te laten passeren met leuke overloopeffecten. Er bestaan zelfs fotolijstjes met wifi, waarmee alle tienduizend ­foto's uit je vakantiearchief voorbijkomen. Ben je meteen af van dat schuldgevoel van voorgaande vakanties.

Een nog simpeler oplossing uit dezelfde hoek is de screensaver. Wie zet zijn computer nou nog uit? In plaats van die geometrische vormen kun je de screensaver ook op vakantiefoto's instellen. Grote kans dat je al snel een paar keer per dag met het hele gezin gezellig rond de laptop herinneringen ophaalt. Voor wie de smaak te pakken heeft, is een dia-avondje rond datzelfde scherm een aanrader.

Kinderen op schoot en genieten maar. De pijltjes op het toetsenbord werken stukken sneller dan die knop op het oude dia-apparaat, dus duizend foto's in twee uur moet lukken. Wie een smart-tv heeft, zit iets comfortabeler op de bank.

Het devies voor voorstanders van minder beeldscherm en meer vakantiefoto's: terug naar vroeger. Geloof het of niet, de analoge fotocamera is nooit weggeweest en beleeft momenteel een revival. Wij weten waarom. De toestellen zijn alleen maar beter geworden en niet duurder. Moderne fratsen als een selfieknop zijn optioneel. Ontwikkelen en afdrukken kan nog steeds overal waar het vroeger kon en net zo goedkoop.

Een mooie tussenvorm, geschikt voor de vakantie­ganger zonder geduld, is de instantcamera. Ooit het hoogte­punt van technische vooruitgang, nu een nostalgisch stemmend apparaat. In grote getalen te koop, in alle kleuren van de regenboog.

Daarmee houd je ook een stapeltje foto's over aan je vakantie - tastbare, in dit geval - maar een troostende gedachte is dat het inplakken van pakweg vijftig van deze vakantiefoto's een stuk minder werk is dan het selecteren en verfraaien van duizend. En als je daar alsnog geen zin in hebt, dan stop je ze gewoon in een schoenendoos. Opgeruimd staat netjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden