Column

Zlatan is niet zo'n topsportrobot met mediatraining

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

null Beeld Agata Nowicka
Beeld Agata Nowicka

Ik heb niet veel met de moderne voetballer. Het zijn dikwijls nietszeggende moederskindjes die op tijd naar bed gaan. En op hun lichamen staan misschien wel ­tatoeages van leeuwen en gorilla's die op de schedels van andere dieren aan het kauwen zijn, maar die dier­lijke bloeddorstigheid is niets meer dan zelfbedrog. De moderne voetballer is een boterbloem die wat tanden op zijn blaadjes heeft laten tatoeëren, zodat de boterbloem op een vleesetende plant lijkt.

Zlatan was anders. Hij was een vleesetende plant die af en toe het boterbloemkleurige shirt van Zweden aantrok. En ja, ik weet dat ik in de verleden tijd schrijf en dat Zlatan gewoon nog bij een club door blijft voetballen, maar we gaan de interessantste voetballer van de laatste twintig jaar dus nooit meer in het geel zien.

Van Messi en Ronaldo krijg je een handtekening, maar aan Zlatan vraag je een handtekening. Messi en Ronaldo mogen een avondje met mijn vrouw op stap, omdat ik toch weet dat er niets gaat gebeuren, maar mijn vrouw zou nooit op stap mogen met Ibrahimovic. De Zweed is charmant en heeft humor.

Hij is niet zo'n topsportrobot met mediatraining, nee, hij is een mens. Zlatan is een straatfilosoof met giftanden. Een adder op het gras. Een gestoorde kunstenaar. Vincent van Gogh sneed ooit zijn eigen oor af en ik denk dat Zlatan dat ook zou kunnen doen. Ik zie hem al zitten op de persconferentie met een bloederig servetje.

"Waarom heb je dat gedaan, Zlatan?"

"Waarom niet? Als je alles al weet, hoef je niet meer te luisteren."

"Maar het ziet er rood uit. Volgens mij gaat het ontsteken."

"Ben je een dokter of een journalist?"

"Ik..."

"Ben je een dokter of een journalist?"

"Sorry, Zlatan."

Respect is helemaal niets zonder een heel klein beetje angst. Ooit stond ik naast hem in een sigarenwinkel in Diemen. Ik stond eerst voor hem in de rij, maar op de een of andere manier moest ik hem voor laten gaan. Hij weigerde. Ik weet nog precies wat ik in mijn handen had. Een gamemagazine, een TrosKompas en iets redelijk pornografisch. Een Chick of een Seventeen.

Op de voorkant stonden twee naakte vrouwen. De ene zoog plagerig aan een waterijsje en de ander zat wijdbeens op een strandbal. Misschien wilde ik hem daarom wel voor laten gaan, misschien wilde ik niet dat de grote Zlatan zou zien dat ik een viespeuk was. De Zweed keek naar het blaadje, pakte een pen van de toonbank en zette lachend een handtekening op de strandbal.

Twee dagen later zag ik hem op televisie voetballen. Iemand van twee meter lang zou niet zo mogen toveren, maar hij toverde. Met dat gekke, lange lichaam. Zo sterk en toch zo licht. Zlatan fladderde over het veld als een vlinder van beton.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden