Femke van der Laan.Beeld Agata Nowicka

Zij wil horen welk krentenbrood ik wil

PlusFemke van der Laan

Ik kijk naar de handen van de vrouw achter de toonbank. Haar linkerhand ligt op een krentenbrood zonder spijs, haar rechterhand op eentje met. Ze kijkt over haar schouder naar mij. Welke ik wilde, vroeg ze net, die met of die zonder. Maar ik aarzel.

“Mét,” zegt de vrouw die na mij aan de beurt is. “Dat is lekker hoor. Echt kerstig.”

De vrouw achter de toonbank pakt het rechterbrood op. Ze kijkt me vragend aan.

Het is niet voor mij. En ook niet voor kerst. Maar misschien gaat het te ver om dat aan haar uit te leggen. Ik hoef niet te vertellen dat ik zo op bezoek ga en dat ik had gevraagd of ik iets mee kon nemen. En dat er antwoord was gekomen. “Is er een goed krentenbrood bij jou in de buurt? Hier niet, vandaar.” De vrouw achter de toonbank ziet er niet uit alsof ze op zo’n verhaal zit te wachten. Zij wil horen welk krentenbrood ik wil.

“Weet je wat het lekkerst is?” De vrouw na mij is naast me komen staan. “Als je het spijs eruit haalt en uitsmeert. En daar dan boter overheen.”

De vrouw achter de toonbank knikt. “Ja, dat is lekker.” Ze haalt haar linkerhand van het krentenbrood zonder spijs en draait zich om.

Ik had het niet had verwacht, dat er om krentenbrood zou worden gevraagd. Ik had gerekend op een ander antwoord. Dat ik vooral met lege handen moest komen. En dat ik dan iets had moeten verzinnen, tegen de lege handen. Ik zou de vrouw achter de toonbank willen vertellen hoe fijn het is, zo’n antwoord. Een verzoek om krentenbrood. Als een boodschappenlijstje. Duidelijk.

“Voor mij is dat kerst; spijs en dan boter.” De vrouw naast me praat door. Zieltjeswinnend. “Dat aten we vroeger altijd na de nachtmis. Dikke plakken met spijs en een laag boter. Meer dan je normaal op je boterham mocht. Dan had je je pyjama aan onder je kleren, zo zat je in de kerk. En aan tafel. Dik ingepakt.” De vrouw wijst naar haar mond. “En dan in bed met je tong en je vinger stukjes rozijn tussen je kiezen vandaan vissen.”

Ik denk aan degene voor wie het krentenbrood is. Of er teruggedacht zal worden aan nachtmissen en dikke plakken en stukjes rozijn. Of kerst een warme herinnering is, als een pyjama onder je kleren, of juist niet.

Ik weet het niet.

“Doe maar allebei.”

De vrouw achter de toonbank draait weer terug. “Ja, dat kan natuurlijk ook.”

Vanuit mijn ooghoek zie ik de vrouw naast me naar me kijken. “Maar wel proberen, hè, dat uitsmeren,” zegt ze zachtjes. 

Femke van der Laan is journalist. Wekelijks schrijft ze een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden