Plus

Zieke moeder moet toch terug: 'In Suriname heeft ze niemand'

De zieke moeder van Indrawatie Kanhai mag van de IND niet in Nederland blijven. Op 2 januari moet ze terug naar Suriname. 'Ze heeft de juiste zorg nodig, maar daar heeft ze niemand.'

Lilawatie en Indrawatie Kanhai. Beeld Carly Wollaert

De 75-jarige moeder van Indrawatie Kanhai (54) is ziek. Omdat ze in Suriname geen familie meer heeft, probeert Lilawatie Kanhai een verblijfsvergunning te krijgen in Nederland, het land waar haar enige kind woont.

Maar de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) is standvastig. De aanvraag is zowel in de rechtszaak als in het hoger beroep afgewezen.

"Zelfs advocaten hebben er geen vertrouwen meer in," zegt Indrawatie Kanhai als ze met haar moeder aan de keukentafel zit. Op 2 januari moet Lilawatie Kanhai terug naar Suriname.

Liefde
"Ik ging naar Nederland voor de liefde," zegt Indrawatie Kanhai. Toen ze in 1990 Suriname verliet, was er nog niets aan de hand. Ze was gezond, kon aan de slag als administratief medewerker en haar moeder woonde samen met haar vader in Paramaribo. Maar drie jaar later werd Indrawatie ziek: nierfalen.

"Ik ben een tijd afhankelijk geweest van nierdialyses, maar kreeg gelukkig snel een donornier." Daarmee is de vrouw, die arbeidsongeschikt werd verklaard, nog niet gelijk 'beter'.

"Mijn weerstand is nog heel laag en afgelopen september kreeg ik een hartinfarct. Het revalidatieprogramma heb ik nog maar net afgerond."

Watermeloenmaag
Volgens haar internist-nefroloog heeft Kanhai duidelijke reisbeperkingen en zelf vindt ze reizen naar Paramaribo onmogelijk. "Stel dat er iets met me gebeurt in Suriname. De zorg is daar zo bizar slecht. Ze hebben niet eens handschoenen. Dan ga ik dood."

Maar in Nederland is de situatie voor Kanhai eveneens onhoudbaar. Haar moeder kwam drie maanden geleden naar Nederland om haar verjaardag te vieren en de feestdagen mee te maken. Bij aankomst is de moeder opgenomen in het OLVG West met ernstige bloedarmoede.

"Ik voelde me al langer slecht. Na onderzoek bleek dat ik een watermeloenmaag te hebben, een zeldzame afwijking. Daarbij zijn de bloedvaten in het onderste deel van de maag uitgezet en lekken ze gemakkelijk bloed."

"Ze heeft de juiste zorg nodig," zegt de dochter, "en in Suriname heeft ze niemand. Haar broer en man zijn overleden."

Stress
Na de dood van haar vader in 2015 heeft enig kind Indrawatie Kanhai alles geregeld. Ze bestelde taxi's vanuit Nederland voor haar moeder in Suriname, ze regelde dat iemand haar daar, 7739 kilometer verderop, hielp met boodschappen doen en zorgde ervoor dat haar moeder niets tekort kwam.

"Toen ze daar was, belden we zeker drie tot vier keer per dag."

Een soortgelijke periode lijkt nu weer aan te breken voor de Kanhais, en dat zorgt voor veel stress, nu de moeder ernstig ziek is geworden.

"Soms kan ze alleen maar liggen. Ze heeft iemand nodig om haar heen die kan helpen. Hoe kan de IND zo hard zijn en haar ziek terugsturen? Ze moet blijven, ik kan haar helpen."

De vrouwen dienden in 2016, toen de gezondheidsproblemen van de moeder nog niet speelden, al een aanvraag in voor een verblijfsvergunning. Maar de advocaat die hun hielp, gooide er met de pet naar, vinden ze. "Het was een pro-Deoadvocaat, hij had er geen zin in."

Verweer van IND
In een brief van vier pagina's heeft de IND een verweer op elk aangedragen argument: dat de moeder niemand heeft in Suriname betekent niet dat ze geen aanspraak kan doen op een mantelzorgnetwerk daar, 'dat er duidelijke reisbeperkingen' zijn, betekent niet dat reizen onmogelijk is en de lichamelijke conditie van de dochter spreekt het argument tegen dat zij een ander zou kunnen helpen.

"Kijk: ik ben wel ziek, maar zij is ook ziek. Hier kan ik haar bijstaan. En Nederlandse artsen weten wat zij nodig heeft; zij hebben de diagnose gesteld."

De moeder: "Ik weet het niet meer. Ja, wat zal ik nog zeggen? Ik weet het echt niet meer."

De vrouwen spreken rustig, maar worden af en toe overmand door hun emoties; dan wordt er even niet gesproken in de woonkamer van het appartement in Nieuw-West.

Keihard
"Het was toen al niet eerlijk, en nu al helemaal niet. Mijn moeder is geboren onder de rood-wit-blauwe vlag. Ze is geboren in de tijd dat Suriname nog van Nederland was - Nederlands grondgebied was dat, hè? En nu doet de IND alsof we geen mensen zijn. Hoe lang heeft mijn moeder nog te leven? Vijf jaar? Misschien zes. En dan nog zo moeilijk doen. Keihard zijn ze. Eén ding is zeker: als mijn moeder terug moet, krijgt ze niet de zorg die ze nodig heeft. Dat is zeker."

Maar hoe wanhopig ze ook zijn, ze willen niet in strijd met de wet handelen. Dus als hier blijven niet legaal kan, gaat Lilawatie Kanhai op 2 januari terug naar Suriname. "Ziek en alleen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden