Plus

Zemlinsky/Puccini door De Nationale Opera: briljant, op de operaseks na

Een half mislukte Eine Florentinische Tragödie van Zemlinsky en een in alle opzichten geweldige Gianni Schicchi van Puccini - zie daar de eindscore bij deze prikkelende combinatie van eenakters.

Een van de eenakters: Gianni Schicchi.Beeld DNO

Zeer bevredigend in beide opera's is het muzikale aandeel van het Nederlands Philharmonisch Orkest, zijn chef Marc Albrecht en de vocale solisten, van wie met name de Zweedse bariton John Lundgren diepe indruk maakt.

Lundgren is in Eine Florentinische Tragödie de stoffenhandelaar Simone, die moet toezien hoe de prins van Florence Guido Bardi (een uitstekende rol van de tenor Nikolai Schukoff) zijn vrouw Bianca (prima gezongen door de Litouwse sopraan Ausrine Stundyte) dreigt in te pikken. Simone voorkomt de vernedering door Bardi te wurgen.

Volgt het wat lullige slot, waarin Bianci 'niet wist' dat haar man 'zo sterk was' en Simone 'niet wist' dat zijn vrouw 'zo mooi was'. Dit besef wekt bij beiden ver­verste vleselijke lusten op.

Volle orkesttexturen
De muziek die Zemlinsky erbij componeerde, is overweldigend, broeierig, donker, dreigend en eigenzinnig. De werelden van Schönbergs Gurrelieder en Strauss' Salome zijn niet ver weg.

Ook bij Zemlinsky is er dat grootse gevoel voor volle orkesttexturen, maar hij is zijn chromatiek binnen tonale kaders onvoorspelbaarder en hij graaft dieper. Waar Strauss zich achter zijn verbluffende en oogverblindende vakmanschap blijft verschuilen, toont Zemlinksy zich in zijn volledige naaktheid.

Die naaktheid staat bij DNO in een lachwekkend contrast met de blote billen van prins Guido Bardi die regisseur Jan Philipp Gloger ons in de openingsscène toont.

Niks ergers dan knullige operaseks, of het moest een knullige operagevecht zijn (hier ook aanwezig), al doet het vervaarlijk op en neer zwiepende verhoogde rechthoekige draaitoneel ('dat zeg ik, Gamma') waarop de protagonisten zich moeten voortbewegen ook een duit in het zakje. Vijf sterren voor de muziek; één ster voor de regie.

Lachsalvo's
In Gianni Schicchi haalt Gloger zijn revanche. Hij vertaalde het gegeven dat Puccini ontleende aan Dantes Goddelijke Komedie perfect in een snel gemonteerde superieure klucht, waarvan de radertjes bijzonder knap in elkaar grijpen.

Het verhaal over een rijke familie die ruziet om een erfenis en een slim boertje dat er na een list met de poet vandoor gaat, heeft zo'n groot komisch effect, dat zaterdag bij de première cascades van lachsalvo's door de zaal vlogen.

Door al die komische visuele prikkels zou je bijna vergeten te luisteren naar Puccini's merkwaardige muziek, waarin hij naast twee geniale aria's (Firenze è come un albero fiorito, fraai gezongen door tenor Alessandro Scotto di Luzio, en natuurlijk O Mio Babbino Caro - fruitig gezongen door Mariangela Sicilia) vooral zijn moderne spieren laat rollen.

U mag dit niet missen.

De Nationale Opera

Wat Zemlinsky/Puccini
Gezien 11/11 Nationale Opera & Ballet
Nog te horen 14, 16, 19, 21, 24, 26, 28/11
Oordeel ****

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden