Zelfverbranding

THEODOR HOLMAN

Iedere keer als ik lees dat een asielzoeker in Nederland zichzelf in de fik heeft gestoken, of op een andere manier een poging tot zelfmoord heeft gedaan, wil ik daarover schrijven.

Soms heb ik dat ook gedaan. Dat wordt me dan nooit in dank afgenomen.

Nu is er weer een asielzoeker geweest in Echt die zich in de brand heeft gestoken. Hij is zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht.

Waarover ik ruzie krijg met sommige lezers is dat ik de daad van die asielzoeker gevaarlijk, belachelijk, mensonterend, monsterlijk en eigenlijk walgelijk vind.

'Heeft u dan geen oog voor de ongelooflijk mensonterende omstandigheden waarin asielzoekers zich bevinden,' schrijven lezers mij dan. En ook: 'Beseft u wel hoe wanhopig zo'n asielzoeker moet zijn geweest om tot zo'n definitieve daad over te willen gaan.'

Het antwoord op beide vragen is ja.

Maar hoe erg asielzoekerscentra misschien ook zijn en hoe wanhopig je ook bent, het rechtvaardigt nog geen zelfmoord. Word je in een asielzoekerscentrum gemarteld? Krijg je niet de juiste medische zorg als je die nodig hebt? Krijg je heel slecht te eten? Wordt er niet gezorgd voor sport en spel? Worden je kleren onthouden? Mag je geen contact hebben met anderen? Op al deze vragen is 'nee' het antwoord. Verder: heb jij, als asielzoeker, de beslissing genomen om hier naar Nederland te komen en asiel aan te vragen? Ik denk van wel. Dat het verblijft doodsaai, oervervelend en soms bedreigend kan zijn, wil ik geloven. Dat je daar depressief van kan worden, geloof ik ook. Maar om dan zelfmoord te plegen, en daarmee anderen ook nog eens in gevaar te brengen, bezorgd te maken, verdrietig te maken, is zo buitenproportioneel dat ik geen medelijden kan voelen. Op geen enkele manier.

Ik ben ook nog eens niet tegen zelfmoord. (Of zelfdoding, ik weet nooit wat de politiek correcte term is.) Soms is een leven zo hopeloos en uitzichtloos dat de suïcide beschouwd kan worden als verlossing en daad van menselijkheid. Niemand verplicht je tot leven.

Maar zelfmoord om te straffen, om aandacht te vragen voor jezelf, of om te laten zien hoe onmenselijk een situatie is, terwijl die onmenselijkheid nog geen grens heeft overschreden, vind ik laakbaar.

Sterf dan maar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden