PlusAnalyse

Zélfs pionnen rond Taghi zijn stiekem blij dat hij in de cel zit

De opluchting om de arrestatie van Ridouan Taghi is alom voelbaar. Dat neemt niet weg dat Nederland onmachtig is tegenover het onvoorstelbare geweld van een onderwereld die geen grenzen wil kennen.

De moord op de Amsterdamse advocaat Derk Wiersum, in de ochtend van 18 september in Buitenveldert, is om zóveel redenen weerzinwekkend.

Omdat een goede, geliefde jurist is dood­geschoten die vond dat een kroongetuige
 deugdelijke rechtsbijstand verdient – ondanks alle risico’s.

Omdat hij een gezin met schoolgaande kinderen nalaat dat met deze verschrikking moet zien verder te leven.

Omdat Nederland op geen enkele manier blijkt opgewassen tegen criminelen die een onschuldige vermoorden, om zo indirect
 een af­geschermde rivaal te raken: doelwit­substitutie, in jargon.

Hoe pijnlijk is het dat binnen velerlei overheidsgeledingen het gevoel heerst dat op
 18 september 2019 dé grens is overschreden nu ‘een togadrager’ is geofferd.

Alsof door roekeloze blunders niet al een reeks onschuldigen was vermoord door schutters die een crimineel hadden moeten ombrengen maar de verkeerde troffen.

Alsof in maart 2016 al niet het afgesneden hoofd van crimineel Nabil Amzieb (23!) was achtergelaten op een stoep in Amsterdam-Zuid.

Alsof de roekeloze en impulsieve misdaadblogger Martin Kok in december 2016 niet was geliquideerd om wat hij had gepubliceerd over Ridouan Taghi cum suis.

Alsof de onschuldige broer Reduan in maart 2018 niet was vermoord omdat zijn broer Nabil B. zes dagen daarvoor was gepresenteerd als kroongetuige die Taghi’s organi­satie van een hele trits moorden beschuldigt.

Alsof Nabil B. en diens naasten de overheid niet al jaren hadden gewaarschuwd voor het ijzingwekkende en ongekende geweld waartoe de bende in staat is.

Alsof de aanslagen op de redacties van Panorama en De Telegraaf niet waren gepleegd, nadat die media over Taghi hadden gepubliceerd.

Alsof misdaadjournalist John van den Heuvel niet al sinds december 2017 in de zwaarst denkbare beveiliging leeft, omdat Taghi’s groepering hem wil vermoorden.

Missers rond beveiliging

Zélfs pionnen in zijn eigen entourage zijn stiekem blij dat Taghi in de cel zit, omdat ze hopen dat het onvoorstelbare geweld wat luwt. De geweldsspiraal heeft pijnlijk duidelijk gemaakt dat onze open, vrije rechtsstaat onmachtig is tegen zulke extreme bloeddorst.

We willen en kunnen er niet aan – maar het moet. De vraag blijft steeds: wie is de volgende?

De minister van Justitie en Veiligheid suggereerde na de kille liquidatie van advocaat Wiersum dat tientallen officieren van justitie, rechters en advocaten langdurig zwaar beveiligd zouden worden, hoewel hij wist of moest weten dat de staat de beveiliging van, pakweg, de omvangrijke familie van kroongetuige Nabil B. niet eens goed heeft kunnen regelen.

De hoognodige beveiliging van de gezinnen van journalist Van den Heuvel en, eerder, ondergetekende had al bewezen dat het aantal écht serieus te bewaken personen snel is bereikt. We hebben ook Geert Wilders nog, het koningshuis et cetera. Hoe dan tientallen aanklagers, rechters en, pakweg, de nieuwe advocaten van de kroongetuige te beschermen? (Áls er advocaten te vinden zijn met wie de staat bevredigende afspraken weet te maken, want deze week ging het weer mis tussen de staat en een kandidaat-raadsman.)

De overheid bewees de afgelopen maanden bovendien weer dat de overheid in spannende tijden allereerst aan de overheid denkt. De rechters en officieren worden – terecht en begrijpelijk – bij de belangrijke zittingen onder zware beveiliging aangevoerd via een aparte ingang, en journalisten en rechtbanktekenaars werd dringend verzocht de identiteit en fysieke kenmerken van de rechterlijke macht niet te onthullen. De advocaten van de verdachten en de journalisten moeten echter gewoon tussen de bezoekers buitenom naar de rechtszaal lopen.

Megaprocessen

Ook sommige overheidsfunctionarissen en andere nu bewaakte professionals onder­vinden aan den lijve hoeveel misgaat in de coördinatie van de beveiligingsmaatregelen. De ene ­communicatiestoornis volgt soms op de andere, in een nare periode waarin er al genoeg ongemak is.

Een hooggeplaatste functionaris had gelijk toen hij laatst in vertrouwen zei: Nederland is er het land niet naar tientallen families 24 uur per etmaal in een volledig beveiligde kazerne te willen afzonderen, en te vervoeren in bepantserde en zwaarbewapende kolonnes, met toeters en bellen. Toch, soms zouden tussen zwart en wit meer grijstinten moeten zitten.

Ondertussen dijen de strafzaken-in-aanbouw tegen Taghi en zijn vermoede moordcommando’s steeds verder uit. Voor de processen onder de codenamen Marengo en Eris zijn respectievelijk zeventien en zestien verdachten gedaagd en het is onzeker of het bij die aantallen blijft.

Parallel aan die megazaken loopt het proces tegen Taghi’s vermoede Chileens-Amsterdamse misdaadcompagnon Richard R., ‘Rico de Chileen’. Die was volgens bronnen in het milieu nóg machtiger en rijker dan Taghi, tot hij eind 2017 in Chili door een onachtzaamheid kon worden gearresteerd.

Met piepen en kraken

Er zijn maar twee zwaarbeveiligde rechtszalen min of meer geschikt voor deze processen: ‘de bunker’ in Amsterdam-Osdorp en de rechtbank op Schiphol. In die laatste zaal zal volgend jaar ook het grote MH17-proces spelen. De extra beveiligde rechtszaal in Rotterdam kan door omvang en indeling maar enkele verdachten tegelijk herbergen.

Ook voor de veelvoudige moordprocessen geldt: onze rechtsstaat kan ze maar nét aan – of eigenlijk net niet.

Al met al moeten we vaststellen dat Ridouan Taghi en zijn vermoede organisatie veel te lang vrijwel ongezien aan een gewelddadig drugs­imperium hebben kunnen bouwen. Aangezien daarin naar schatting honderden miljoenen omgingen toen ze wél in de schijnwerpers stonden, waren de hoofdverdachten oppermachtig en bijna onaantastbaar.

Bijna.

Het goede nieuws is dat met Ridouan Taghi, ‘Rico de Chileen’ en tientallen medeverdachten belangrijke kopstukken lijken gepakt. Het slechte nieuws is dat de rechtsstaat piept en kraakt, en dat niemand weet hoe degenen zullen (kunnen) bewegen die nog op vrije voeten zijn – zoals Taghi’s vermoede rechterhand Saïd Razzouki, maar ook anderen.

Ook 2020 wordt zo weer een onzeker jaar.     

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden