PlusReportage

Zelfs New York is nu een slaapstad: griezelig leeg in ‘de stad die nooit slaapt’

Beeld Sergio Avellaneda

De barkrukken liggen met de poten in de lucht op tafel, de roldeuren zijn dicht, de straten leeg. De Lower East Side, in het New Yorkse stadsdeel Manhattan, is een buurt waar het nachtleven normaal gesproken naadloos overgaat in de drukte van de dag. Nu doet de Mexicaanse taqueria aan Essex Street dienst als helverlicht baken in de duisternis. 

Binnen staat Ricardo Espinoza zich te vervelen achter de balie. Hij is gewend op dit uur, rond tienen in de avond, taco’s te beleggen voor de klanten van de bar twee pandjes verderop.

Vaak blijft hij dat tot 2 uur ’s nachts doen, in de weekenden zelfs tot vier uur in de ochtend. Maar nu alle restaurants, bars, theaters en clubs op last van de gouverneur zijn gesloten, heeft hij vooral tijd om zich zorgen te maken om zijn baan. De helft van het personeel is al naar huis gestuurd. Hij mag nog afhaal- en bezorgtacos verkopen, maar of dat genoeg is om de boel draaiende te houden en te voorkomen dat meer mensen hun baan gaan verliezen? “Ik ben bang van niet. Overleven, dat is waar we op dit moment op hopen.”

Het metrostation om de hoek is griezelig leeg. In New York ben je altijd omringd door mensen, ook midden in de nacht. Dat geeft een veilig gevoel. Maar zelfs deze metropool die wereldwijd tot de verbeelding spreekt als the city that never sleeps, is een slaapstad geworden,  in sommige delen een tikje spookachtig. “Het is vredig,” zegt Cheyenne Tommer, een 29-jarige moeder van drie die langs een verlaten park wandelt, op weg naar huis na haar werk als maaltijdbezorger. “Maar ook best eng. Je weet niet of er iemand in een hoekje op de loer ligt.” Haar vriend: “Dit is echt raar, voor een New Yorker. Ik heb New York nog nooit zo leeg gezien, nog nooit zo stil.”

Beeld Sergio Avellaneda

Broadway

Zelfs na de aanslagen op 11 september 2001 openden de theaters op Broadway na 48 uur hun deuren weer. Nu hangen in de theaterbuurt overal briefjes op potdichte deuren. Over een maand, dan hopen de makers hun musicals weer op de planken te kunnen brengen. Winkels mogen nog openblijven, maar het advies aan inwoners is duidelijk: thuisblijven. Een totale lockdown geldt vooralsnog niet, maar de gouverneur liet weten dat alles opties voor strengere maatregelen op tafel liggen. Ook een avondklok. 

De economische impact zal gigantisch zijn, in een stad met zo’n 25.000 bedrijven die in de ‘nachteconomie’ opereren. In restaurants, bars, concertzalen, theaters, musea en galeries verdienen naar schatting zo’n 300.000 mensen als Ricardo Espinoza hun brood, vaak zonder veel arbeidsrechten. Enkele populaire restaurants hebben hun deuren al gesloten en al hun medewerkers ontslagen. Hotels worstelen om open te blijven, en taxichauffeurs hebben geen klanten, nu de massa’s internationale toeristen en zakenreizigers wegblijven.

Beeld Sergio Avellaneda

Jaren dertig

“De crisis zal maanden duren en zal nog erger worden voordat het beter wordt, maar het wordt beter,” zei burgemeester Bill De Blasio. Hij maakte al vergelijkingen met de Grote Depressie van de jaren dertig. Kort voor de sluiting van alle publieke gelegenheden ging hij zelf overigens nog wel even naar zijn vaste sportschool.

Helemaal onder zeil gaat New York nog steeds niet. De neonlichten van het iconische Times Square blijven mensen trekken, vooral toeristen die vertwijfeld proberen het beste van te maken van hun droomreis. Er is niet veel meer aan, nu zoveel gesloten is, zegt Divaldo Marques uit Brazilië, die met zijn vrouw maar wat om zich heen kijkt op een bankje op het plein dat normaal 24 uur per dag volgepakt is met mensen. “Het is frustrerend,” zegt hij. Zorgelijk ook. Hij hoopt dat het lukt om thuis te komen, zonder in quarantaine te moeten. Hij wast continu zijn handen – ‘en ook maar mijn gezicht en mijn neus’.

Beeld Sergio Avellaneda

Bang

“We zijn nu hier, dus we moeten er van genieten,” zo probeert Casio Junior, ook uit Brazilië, de moed erin te houden. “Deze trip hadden we al acht maanden geleden gepland. We zijn dingen in de openlucht gaan bekijken. Een beetje bang zijn we wel, moet ik zeggen.”

Het voordeel, zeggen Chris Wade en Andreus Simoneau, met mondkapje op uit Massachusets gekomen voor een dagtrip: de foto’s voor sociale media worden beter dan ooit, zo zonder voorbijgangers. Een reggaeton-zanger maakt van de gelegenheid gebruik om op het lege plein een promotievideo op te nemen. Maar de levensgrote Disneyfiguren die op Times Square rond hangen en in ruil voor een fooi met toeristen op de foto gaan profiteren daar niet van.

Beeld Sergio Avellaneda

Afstand

Koekiemonster maakt zich zorgen. In een lege stad valt voor hem niets te verdienen. “Er zijn gewoon geen mensen,” constateert de Peruaanse man in het pluizige blauwe pak.  “We houden wat meer afstand, om niet besmet te raken,” legt hij uit. Maar wat hem misschien nog wel meer angst inboezemt dan het virus: dat hij de komende maanden de huur moet zien te betalen. Hij zegt op zoek te gaan naar een andere bron van inkomsten.

Als maaltijdbezorger, wellicht – zoals Cheyenne Tommer, die hoopt dat ze de komende tijd juist goede zaken kan doen. En anders, zegt Ricardo Espinoza in het tacorestaurant, zit er maar één ding op. Het stelt hem gerust dat New York alvast heeft besloten dat niemand nu zijn huis uitgezet mag worden. “De huisbaas moet maar wachten.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden