PlusColumn

Ze zoeken naar platgereden dieren. Zij rijdt en hij kookt

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Het was ooit begonnen toen ze een paar honderd meter voor de Schipholtunnel een platgereden vogel op de snelweg zag liggen.

"Wie ruimt die arme vogel eigenlijk op?" vroeg ze aan haar vader.

"Wil je de waarheid weten?"

"Is het een mooie waarheid?"

"Mwah, het kan mooier. Maar er is dus een bedrijf en dat verzamelt die dieren, bewaart ze in een koeling en brengt ze op den duur naar een verwerkingsbedrijf. Daar maken ze diermeel van die arme beesten. En dat gebruiken ze dan weer als brandstof voor energiecentrales."

"Dus als ik vanavond televisie kijk, zou het kunnen dat de tv het doet dankzij de platgereden vogel die ik zojuist zag liggen?"

"Volgens mij wel. Vind je dat een mooi idee, Amber?"

"Ik weet het niet."

"Heb jij een beter idee dan? Als je een beter idee hebt, stop ik vandaag nog met werken."

Zijn dochter had een beter idee, dus verkocht hij zijn internetbedrijf. En sindsdien rijden ze drie keer per dag van Delfzijl naar Maastricht. Ze zoeken naar platgereden dieren en pogen ze een zo waardig mogelijk afscheid te geven. Je hebt ze vast een keer zien rijden.

In een rood busje. Op de zijkant van het busje staat 'Amber en de bermchef'.

Zij rijdt en hij kookt. En als het platgereden dier niet meer eetbaar is, begraven ze het samen. En niet in de berm naast de snelweg, nee, ze zoeken een mooi plekje voor de dieren. Hij graaft en zij speecht. En soms, als ze echt in een goede bui is, lapt de dochter de dode dieren een beetje op. Dan schrobt ze de bandensporen uit de vacht en blaast ze met een rietje van een fastfoodrestaurant weer wat vorm in de lichamen.

Van de dieren die nog eetbaar zijn, maakt de vader de prachtigste gerechten. En dan rijden ze naar een plek toe waar mensen die geen huis hebben wonen en daar zetten ze een tafel en wat stoelen neer.

De dochter kijkt in haar achteruitkijkspiegel naar haar vader. Het rode busje rijdt over de Schellingwouderbrug. Ze ziet hoe hij een konijn dat ze vandaag op een vluchtstrook nabij Zwolle vonden klaar aan het maken is.

"Wat ga je maken, pa?"

"Vluchtstrookkonijn op een bedje van pruimen."

"Fijn. Een bed van pruimen ligt ongetwijfeld lekkerder dan een bed van asfalt."

"Dit konijn had een aardig gevoel voor drama. Sterven op een vluchtstrook. Weet je wat gek is, Amber? Af en toe ben ik jaloers op de dieren die we vinden. Hoe ze daar liggen. Zo plat dat je ze als boekenlegger kunt gebruiken. In de schaduw van een viaduct. Duizenden mensen rijden voorbij. Ze voelen iets. Medelijden, misselijkheid... Iets."

Vader en dochter tillen de klaptafel uit het busje. Er staan al vier mensen op ze te wachten.

"Het ruikt overheerlijk," zegt een man die achter een winkelwagentje staat dat propvol met kleding en boeken zit.

Amber pakt de pan met het konijn van het vuur en loopt ermee naar buiten. Ze kijkt in de pan en lacht.

"Je had ook stroom kunnen worden. Kijk hoe mooi je bent geworden, konijn."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden