Plus

Ze maken van ellende een show op televisie

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor Holman Beeld Wolff

Ik kijk niet vaak meer naar de Nederlandse televisie, maar áls ik kijk, val ik altijd in een programma met zieken, of over ziektes. Zou dat een typisch Nederlands verschijnsel zijn?

Ik kijk naar de BBC en naar TV5, schakel even naar Nederland, en hup: dan is er weer iemand met iets ergs, waar ik, op mijn leeftijd, nooit tegen kan.

Laatst schakelde ik na een verrukkelijke documentaire over Brigitte Bardot en Serge Gainsbourg heel even naar Nederland en kwam terecht in een gezellige registratie van een euthanasie. Helemaal dus, van het begin tot het definitieve einde. ("Goede reis, mevrouw... Mevrouw... Het is gebeurd.")

Geheel verward, verslagen, gekneusd, nog met een moeizame virtuele erectie van Brigitte Bardot, als u begrijpt wat ik bedoel, zit ik op de bank en zie ik iemand sterven. Ik ben een groot voorstander van euthanasie en ben boos op die commissie-Schnabel die alles wil laten zoals het is zodat de Drionpil weer niet te bestellen is, maar iemand zien sterven op de buis, dat wil ik niet! - al is het nog zo integer en empathisch en noem nog wat van die modewoorden gedaan.

Dus schakelde ik weer snel over naar Italiaanse meiden op Rai Uno. Heerlijk. Tot er een pater of een priester in beeld kwam (zo'n Sinterklaas is een priester toch?) en ik weer naar Nederland zapte, waar iemand met kanker een mooi, integer, empathisch boek had geschreven over kanker, waarna ik weer snel overschakelde naar de volgende Nederlandse zender, om iemand te zien met autisme die eveneens een heel mooi, integer, empathisch boek over autisme had geschreven, of een andere stoornis, daar wil ik van af zijn. (Het was geloof ik een eetstoornis. Nee, depressie... ja, het was depressie, ik weet het zeker, want de naam Joost Zwagerman viel.)

Stervende kat
Ik kan er niet tegen, omdat ik zelf overontwikkelde spiegelneuronen bezit, plus chronische hypochondrie, waarover ik overweeg een heel integer, mooi, maar ook empathisch boek te schrijven.

Ondertussen zit ik hier met een stervende kat die niet kan schrijven, en dus nooit op de Nederlandse televisie zal komen, en wiens lot ik me meer aantrek dan alles wat ik aan ellende op de televisie zie.

Vroeger zag je alleen maar van die ellendige shows op de televisie, tegenwoordig maken ze van die ellende een show.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden