'Ze dachten dat ik op een vermomming van de dood reed'

Op mijn verjaardag in 1968 - ik werd zestien - ging ik beschroomd naar bed. Beschroomd, wat volgens het woordenboek betekent: bleu, bedeesd, timide, verlegen...

Ik had iets cadeau gekregen waar ik heel blij mee was en waarvan ik nooit had gedacht dat ik het ooit zou bezitten, maar wat ik op het moment dat ik het in handen kreeg, niet meer wilde hebben: een Märklin Mikadolocomotief.

Ik schaamde me enigszins, omdat ik dat model graag wilde hebben, maar me er tegelijkertijd te oud voor voelde. Ik had liever een zesdehands bromfiets gehad, een Solex desnoods, in plaats van een spoortrein.

Een half jaar later - nadat ik de locomotief elke dag in mijn handen had genomen en over mijn spoor had laten rijden - verkocht ik al mijn treintjes en kocht ik van het geld een tweedehands Puch.

In de eerste vijfhonderd meter die ik daarmee reed, werd ik meteen twee jaar ouder, terwijl ik het gas niet eens helemaal open durfde te draaien, en kon ik niet wachten langs de frietwinkel in de Johannes Verhulststraat te rijden, waar Patty me hopelijk zou zien, al zou ik haar dan negeren.

Mijn ouders vonden die brommer afschuwelijk. Ze dachten dat ik op een vermomming van de dood reed.

's Avonds miste ik mijn locomotiefjes, maar ik verdreef die hersenspinsels door aan Patty te denken, die Sjors gekust zou hebben. Hem haatte ik dus.

Ik haalde me ook tante Greet voor de geest, die een zacht deinende boezem had, die zij alleen voor mij zomaar ontblootte - in gedachten dus - terwijl zij ook wilde dat ik aan haar bustes zou zitten.

De Märklin Mikado tufte mijn gedachten uit en trok met gemak de kleine wagons mee waarin het schuldgevoel daarover zat; met mijn Puch reed ik hongerig als een wolf langs rondborstige droommeisjes, die allemaal, maar dan naakt en uitdagend, 's nachts in mijn verdorven geest terechtkwamen. Naast tante Greet!

Toch kijk ik naar elke trein die ik zie, als naar een vriend.
Toen ik de Fyra in het station zag, keek ik - wat ik altijd doe - naar 'het gezicht' van de locomotief: een klein aapje met een halfopen mond. Ik had bewondering voor het Italiaanse design: niet te stoer, maar elegant. Een trein in een strak Italiaans pak. Zo'n pak dat meteen scheurt als je het aantrekt.


 
Een trein in een strak Italiaans pak. Zo'n pak dat meteen scheurt als je het aantrekt.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden