Zalig, die diepgang

THEODOR HOLMAN

Dinsdag is het huilseizoen weer geopend. God, wat hebben we heerlijk gehuild.

Ik had natuurlijk eerst even lekker ingehuild bij de documentaire van Frénk van der Linden over zijn ouders die gescheiden waren en elkaar nooit meer wilden zien, en nu zijn moeder alzheimer had gekregen, moest er toch, voor de tv, een ontmoeting komen.

Tranen merkte ik bij Frénk bij Pauw & Witteman, en 's ochtends voor de radio, bij de EO, hoorde ik ook enkele snikken toen Frénk zei dat hij heel nobele, ja, zelfs religieuze gevoelens had gekregen over pijn en verlossing bij het maken van zijn documentaire.

Tja, en toen kwam gisteren Kluun. Eerst las ik even het boek, en daar moest ik twee keer om huilen, namelijk om de manier waarop het geschreven is en om de inhoud, want vrouw sterft aan de kankerdood. Ach, dat huilde zo lekker. En toen moest ik de film nog zien! Nou, die film. Iedereen huilde, toen de man van RTL Boulevard erom vroeg. Vooral die scène waarin Carice van Houten als kankermoeder afscheid neemt van haar lieve kindje, dat ze nooit meer zal zien, want er is geen eeuwig leven (hoewel, voor Kluun wel), terwijl haar man vreemdgaat met iemand die er ook niet gezond uitzag. Goh, wat moest ik huilen.

Want - o ja, dat was ik vergeten te melden - huilen voor de tv betekent diepgang. Hoe meer je huilt voor de tv, hoe meer diepgang. En het is zalig om diepgang te hebben, lezers.

Bij de De Wereld Draait Door begon Martin Simek eerst met de melding dat hij had gehuild. Om André Hazes. Althans, om de film van André Hazes, waarin Hazes vertelde dat zijn vrouw hem in de steek had gelaten. Simek had de hete diepgang over zijn wangen voelen rollen, vertelde hij. En gelukkig ging het even later over de film van Kluun, en verdomd, Simek liet ons live kennismaken van oprechte, eerlijke, diepe diepgang, want zijn moeder had ook een borst moeten missen en zijn vader, die van schoonheid hield, die... ja, nou ja, u begrijpt het wel: diepgang.

Bij Shownieuws pikte ik nog wat Monique van de Vens, wat Halina Reijns en filmrecensenten mee - en diepgang stroomde over het prachtige Jugenstiltapijt van Tuschinksi.

En toen kreeg ik ook nog even de broer van de overleden Judith te zien (vrouw van Kluun), die 'er nog niet overheen' was, en Kluun zijn vreemdgaan vergaf, wat weer aanleiding gaf voor liters diepgang. En daarom: leve de diepgang!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden