Plus

Zaatari Djinn

Zet een groep mensen bij elkaar en er ontstaat als vanzelf een stad. Zo ook in Zaatari, een vluchtelingenkamp in Jordanië waar vooral mensen uit het Syrische Deraa wonen.

De ouders van Nour hadden in Deraa een dierenwinkel Beeld Zaatari Djinn

Mensen die hun oude maatschappelijke rol vaak een-op-een kopieerden in deze nieuwe omgeving. Kappers knippen, bakkers bakken en mensen met een dierenwinkel beginnen hier een nieuwe winkel. Langs de Champs-Élysées, zoals de centrale winkelstraat wordt genoemd, zijn zelfs bruidsjurken te koop.

Van de Zaatarianen is 80 procent kind. Catherine van Campen volgde een aantal van hen liefst drie jaar lang en had dus veel tijd om hun vertrouwen te winnen. Die inspanning betaalt zich prachtig uit. Zo lijkt voor Ferras, Fatma, Maryam en Hammoudi de camera onzichtbaar. Ze zijn zichzelf, in goede, maar zeker ook in slechte tijden.

Water is goud waard
Het helpt waarschijnlijk dat Van Campen de kinderen maar zelden frontaal in het gezicht filmt. Liever focust ze op details of volgt ze hun bewegingen, zoals in het fraaie openingsshot, dat laat zien hoe Ferras zijn fles door een stroompje water laat glijden.

Water is goud waard in Zaa­tari. Als de grote tankwagen de straat in komt rijden, rennen de bewoners met emmers naar buiten. Voor de familie van Ferras is het water zelfs extra belangrijk omdat ze, net als vroeger, snoep maken om in hun levensonderhoud te voorzien.

Zaatari Djinn zit vol ontroerende en soms hartverscheurende momenten, maar gooit je als kijker wel een beetje in het diepe. Het is daarom goed om van tevoren een globaal beeld van de personages te hebben.

Weinig binding
Zo is Fatma afkomstig uit Damascus, waardoor ze weinig binding heeft met de andere kinderen. Ze pubert er vrolijk op los tegen haar moeder en haar beste vriend is een haan. Fatma vertroetelt het dier, maar lijkt ook een soort alternatieve vader in hem te zien.

Maryam zit in een heel ander schuitje. Ze komt uit een traditioneel gezin, dat meisjes niet veel vrijheden gunt. In het kamp speelt ze voetbal en maakt ze kennis met Shakespeare. Als haar vader daarachter komt (hij is zelf teruggegaan naar Syrië) is het helaas snel gedaan met de pret.

Individueel gezicht
Hammoudi ten slotte komt uit een welvarende familie en leidde ook in Zaatari een bevoorrecht leven, maar nu de Jordaanse politie zijn vader het land uit heeft gezet, is het sappelen. Hammoudi raakt zelfs zijn fiets kwijt omdat er geld nodig is voor zijn nieuwe broertje.

Van Campen geeft met Zaatari djinn een individueel gezicht aan deze totaal verschillende kinderen, die in de vluchtige berichtgeving zo vaak op één hoop worden gegooid. Nobel, maar het is vooral haar regie die deze documentaire bijzonder maakt: emotioneel behoorlijk direct en qua sfeer juist erg dromerig. Daarmee weet ze de belevingswereld van haar onderwerpen heel dicht te benaderen.

Zaatari Djinn

Regie Catherine van Campen
Te zien in De Balie, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden