Review

Yes man **

null Beeld

Regie: Peyton Reed
Met: Jim Carrey, Zooey Deschanel, Bradley Cooper

Zou Jim Carrey zelf zijn overvallen door een licht gevoel van herkenning toen hij het script van Yes man onder ogen kreeg? Carl, een leningverstrekker, die ook buiten zijn werk op alle voorstellen al op voorhand 'nee' zegt, besluit op een dag het tegenovergestelde te doen. Inderdaad, dat klinkt verdacht veel als Liar liar, waarin een gelikte advocaat (Carrey) door een magische verjaardagswens opeens niet meer kan liegen.

Yes man moet het doen zonder bovennatuurlijke middelen. Na een grondige preek van een zelfhulpgoeroe met als mantra 'ja is het nieuwe nee' besluit Carl zelf, geheel uit vrije wil, overal eens ja op te zeggen. De resultaten zijn, zoals verwacht, verbluffend.

Een aangeboden lift aan een zwerver brengt hem in contact met de spontane Allison (Zooey Deschanel, zo langzamerhand getypecast als het lekker onconventionele vriendinnetje van aaibare losers), zijn positieve instelling brengt hem de lang verdiende promotie en ook zijn vrienden vinden hem plots veel beter te pruimen.

Juist in het ontbreken van een magische dwang ligt het grootste probleem. De advocaat wilde niet eerlijk zijn, maar werd van hogerhand gedwongen. Alle humor kwam voort uit die innerlijke worsteling. Carl daarentegen, laat - als een automaat met maar één keuzemogelijkheid - alles opgewekt over zich heen komen. Vraagt een dakloze om al je geld? Neem maar mee! Biedt de bejaarde buurvrouw aan je oraal te plezieren? Nou...vooruit! Alleen wanneer Allison begint over samenwonen, is het even slikken.

De lachsalvo's moeten hier komen van de bizarre situaties waar Carl door zijn nieuwe levensmotto in verzeild raakt. De film van Peyton Reed (Down with love, The break-up) wint ook daarin niet de originaliteitsprijs. En dat terwijl je met zo'n vruchtbaar uitgangspunt - en een fysieke komiek als Jim Carrey - heel ver kunt gaan. Zelfs wanneer je binnen de regels en wetten van het realisme blijft.

Danny Wallace, wiens gelijknamige memoires als inspiratie dienden, is daar zelf het levende bewijs van. Wallace, een Britse journalist en schrijver, zei zelf zes maanden lang 'ja' op alles. Met als gevolg dat hij tijdens zijn yes-capades onder andere 25.000 pond won (en weer verloor) en zich aansloot bij een club die gelooft dat marsmannetjes de piramides hebben gebouwd.

Carl neemt geen spoedcursus 'Hoe wordt ik zelfmoordterrorist' (hoewel hij wel wordt aangezien voor een), maar volgt Koreaans en vliegles. In het extreemste geval meldt hij zich aan bij de site Persianwifefinder.com en bezoekt hij het Harry Potterkostuumfeest van zijn werkgever. Ook best grappig, maar niet echt verbazingwekkend fris en origineel.

Yes man heeft het hart op de goede plek - wie wil er niet eens vaker een uitdaging aangaan? - maar het blijft allemaal veel te netjes binnen de lijntjes. En dat is juist net niet waar Carrey zo goed in is. (BREGTJE SCHUDEL)

Website Yes man

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden