Plus Ten Slotte

Wouter van Luijn (1984-2018) was een baken van rust

Filmeditor Wouter van Luijn, die vorige week in Mallorca om het leven werd gebracht, wist met zijn kalme karakter de meest gestreste regisseur tot rust te brengen.

Wout van Luijn op de première van Wolf

Wouter van Luijn (34), geboren Limburger, studeerde Montage op de Filmacademie in Amsterdam.

In 2008 haalde hij zijn diploma. De afgelopen tien jaar monteerde hij films als Wolf (waarvoor hij genomineerd werd voor een Gouden Kalf), Aanmodderfakker, Brasserie Valentijn en Rabat. Hij maakte daarnaast een trits korte films, r­eclames en videoclips. Maandag zou hij de laatste hand leggen aan In Limbo, een film met Nasrdin Dchar in de hoofdrol. Ook was hij bezig met de speelfilm Viimeiset, een Ests-Finse coproductie, en aan Zomer zonder mama van regisseur Sanne Vogel.

Een baken van rust
Van Luijn overleed donderdagnacht in Mallorca. Hoe en waarom is nog niet precies opgehelderd, maar feit is dat hij bewusteloos is geslagen en in het ziekenhuis aan zijn verwondingen is overleden.

Van Luijn was een baken van rust voor de gestreste regisseur, vertelt scenarist en regisseur Anne Barnhoorn. Ze zaten samen op de Amsterdamse Filmacademie en raakten daar goed bevriend dankzij veel rosé en stokbroodjes met kruidenboter.

In 2014 monteerde Van Luijn Aanmodderfakker, waarvoor Barnhoorn het script schreef. Toen ze haar eerste film ging regisseren, Happy Hannah, wist ze direct: Van Luijn moest de montage doen. "Als ik Wouter erbij had, dan zou het wel goedkomen."

Dat vertrouwen kwam vooral door zijn rustige karakter. Wie als nieuwbakken regisseur door de bomen het bos niet meer zag, kon altijd terecht bij de zachtaardige editor met het lange blonde haar. "Hij zei dan altijd: 'Komt goed, komt goed.' Heel fijn, hoor, als je een beetje in paniek bent."

Zonder ego
Veel jonge filmregisseurs wilden graag met hem samenwerken. Volgens Michiel ten Horn (Aanmodder­fakker, Vingers) omdat Van Luijn een regisseur kon laten floreren. Een herleidbare montagestijl had hij dan ook niet. "Hij was volstrekt zonder ego: hij deed er alles aan jouw plan en ­visie tot hun recht te laten komen."

Vandaar dat hij meewerkte aan allerlei genres; van de kinderfilm Jack Bestelt een Broertje tot een videoclip van Ronnie Flex.

Maar hij was bovenal een vakman, die een ­matig geacteerde scène tot een hoger niveau kon tillen met zijn montagetechniek.

Typisch was zijn enorme werkdrift. Van Luijn werkte uren, dagen en zelfs weken aan de montage van zijn films, reclames en clips. Ongeacht de verdiensten. "Het uitgangspunt was: het moest gewoon vet worden. Maakt niet uit hoe lang het duurt. Daarna kwam wel weer een commercial die goed betaalde."

Huiselijke sfeer
Soms moest hij tegen zichzelf in ­bescherming worden genomen, zegt Sanne Vogel (Brasserie Valentijn). De laatste jaren werkte ze alleen nog maar met Van Luijn, tenzij ze zag dat hij echt omkwam in het werk. "Vond Wout niet leuk, maar anders zat hij weer dag en nacht te werken. Ik was juist zo trots dat hij eindelijk een paar dagen ging bijkomen op Mallorca."

Van Luijn zat met zijn bedrijf Schnitt Schneiders in een fijne montagekamer op de Raamgracht. Juist omdat hij er zoveel uren sleet, zorgde hij voor een huiselijke sfeer. Hij zette een lekkere bank neer, gooide zijn koelkast vol snacks, sloeg appels en bananen in.

"Wat niet onvermeld mag blijven, naast dat hij ontzettend lief was, is zijn gave voor flauwe ­humor," zegt Vogel. "Mijn vriend is zeven jaar jonger dan ik en iedere keer als ik wegging, zei Wouter: 'Je moet je vriend zeker ophalen van het kinderdagverblijf?' Na het weekend was het altijd: 'Leuk gehad in de TunFun?' Stándaard."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden