PlusBoekrecensie

Wonderlijk debuut van Sebastiaan Chabot stemt ontzettend tevreden

De slaap die geen uren kent is de debuutroman van Sebastiaan Chabot.Beeld Frank Jansen

Laat in de debuutroman van Sebastiaan Chabot, De slaap die geen uren kent, gaat het over de gestolen Mona Lisa. Dat mensen destijds het Louvre bezochten om de lege plek te zien. En dan: ‘Ze kwam echt tot leven op het moment dat ze was verdwenen.’ Een veelbetekenende opmerking in dit wonderlijke boek: niet alleen ‘tot leven’, maar ‘echt tot leven’.

Deze passage zou een samenvatting van het verhaal kunnen zijn: iets is pas waar en echt als het zich laat herinneren.

Dat is door te voeren naar ons leven: krijgt het pas betekenis als er zich genoeg in voordoet wat een herinnering wordt? Het gaat natuurlijk ook op voor de mensen die er niet meer zijn: als niemand zich iets van hen herinnert, lijkt het alsof ze nooit geleefd hebben.

Buitengewone stijl

Rond deze thematiek heeft Sebastiaan Chabot zijn roman opgebouwd. Een wonderlijk boek, zei ik net. Gecompliceerd is het ook, maar dat is niet erg, want Chabot schrijft zo prachtig dat je met genoegen met hem meewerkt. Dat vraagt hij immers van zijn lezers. En meewerken is hier vooral langzaam lezen en de details alle aandacht geven én zijn buitengewone stijl.

Ja, wat valt er veel te beleven in De slaap die geen uren kent.

Ik geef maar een paar voorbeelden: ‘Hij ving een zorgvuldig en opgeschreven gefluister op en begreep dat overal in het universum sterren een naam kregen, en eindelijk realiseerde hij zich dat hij zou sterven zonder religie en dat hij wellicht nu juist daarover ietwat religieus was geweest: de verwoede poging uit handen te blijven van een alomvattend, kalmerend idee.’ Het is aangenaam over zo’n gedachte na te denken en je bijvoorbeeld af te vragen waarom het gefluister hier opgeschreven wordt genoemd.

Of iemand die op een schilderij de golven ziet bewegen, ‘maar een zee was het niet’. Dan denk je: wat is er voor nodig om het een zee te laten zijn? Kan dat op dat schilderij gebeuren of alleen maar in jou omdat je je door die golven herinnert wat een zee is?

Ja, deze roman kan je enórm bezighouden en soms mag je ook even ontzettend tevreden achterover leunen. Een van de personages is Vader, met een hoofdletter dus, en die is dichter en kan uren in de tuin staan wachten op ‘een scheurtje in het gangbare’.

Dat is om levenslang te onthouden, dat het daarom gaat: scheurtjes in het gangbare.

Atlas Contact, €21,99, 280 blz.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden