PlusInterview

‘Wonderen bestaan’: Annemiek van Vleuten over haar sensationele wereldtitel (en over die elleboog)

Haar tweede wereldtitel op de weg vindt ze zelf ‘de mooiste van haar carrière’. Maar bovenal is de sensationele overwinning van Annemiek van Vleuten (39) zaterdag in Wollongong, die ze behaalde ondanks een breukje in haar elleboog, er eentje met haar watermerk: winnen na een tegenslag.

Daniel Dwarswaard
Ondanks een breukje in haar elleboog won Annemiek van Vleuten zaterdag tijdens de WK wielrennen in Australië de wegwedstrijd voor de vrouwen.  Beeld ANP/EPA
Ondanks een breukje in haar elleboog won Annemiek van Vleuten zaterdag tijdens de WK wielrennen in Australië de wegwedstrijd voor de vrouwen.Beeld ANP/EPA

Ze heeft al zoveel gekke dingen laten zien op een fiets. Maar tegen het einde van haar carrière – Annemiek van Vleuten is bijna veertig en koerst hierna nog één seizoen – doet ze iets waar ze haar hele leven aan herinnerd zal worden: wereldkampioen worden met een breukje in haar elleboog. Een verhaal voor de eeuwigheid, voor de canon van de Nederlandse sportgeschiedenis.

“Wel een verhaal hè,” zegt ze er zelf over. Nogal ja. Woensdag vallen in de mixed relay, met een breukje in de elleboog als gevolg. Donderdag niet staand kunnen fietsen. Vrijdag een heel klein beetje beter kunnen fietsen. En zaterdag wereldkampioen worden, nadat ze urenlang in dienst heeft gereden voor de beoogde kopvrouw Marianne Vos.

Een ongekend verhaal, met haar eigen watermerk. Alsof teleurstelling haar brandstof is. Alsof er altijd iets fout moet gaan om het goede te laten gebeuren. Veel andere sporters hadden het na zoveel rampspoed vermoedelijk niet meer op kunnen brengen, zowel fysiek als mentaal. Maar voor Van Vleuten gelden andere wetten. Of, zoals ze zelf zegt: “Veel mensen blijven hangen in teleurstelling, in wat er niet meer kan. Ik kijk na een tegenslag vooral naar wat er nog wel mogelijk is.”

Heroïsch, maar ook verantwoord?

U herinnert zich ongetwijfeld nog die akelige val in Rio de Janeiro, tijdens de Olympische Spelen in 2016. Ze was op weg naar eeuwige roem, maar lag ineens in de goot, met haar hoofd akelig op het Braziliaanse asfalt. Van Vleuten gebruikte dat moment niet om mentaal in te storten, maar juist om op te leven. Ze dacht: hé, als ik zo goed kan zijn, dan kan dat ook nog in de toekomst. Een analyse die ze de jaren daarna werkelijkheid maakte.

En er zijn meer voorbeelden: de faliekant mislukte wegwedstrijd tijdens de spelen van 2021 in Tokio (door mismanagement ging Van Vleuten juichend over de streep terwijl ze zilver pakte) gebruikte ze óók als motivatie voor iets moois. Een paar dagen later haalde ze verschroeiend uit in de tijdrit en pakte goud. Ander voorbeeld: in 2020 pakte ze zilver (achter Anna van der Breggen) op het WK met een ingepakte, gebroken pols door een val in de Giro Rosa vlak daarvoor.

Daarmee borrelt ook de vraag op: het is heroïsch, maar is het wel verantwoord? Zeker in een tijd waarin de maatschappelijke discussie wordt gevoerd over hoe ver sporters gaan voor die unieke prestatie, en hoe ver hun coaches en begeleiding daarin gaan. Daar zegt Van Vleuten in Australië dit over: “Dit is een ‘stabiele breuk’. De bondsarts heeft gezegd dat ik mijn lichaam er geen schade mee kan toebrengen. En ik kan goed sturen. Als ik mezelf en anderen in gevaar had kunnen brengen, was het sowieso een no go geweest.”

Haar slaapmaatje Ellen van Dijk, vorige week wereldkampioen tijdrijden, had in hun hotelkamer haar regenboogtrui opgehangen, als inspiratie voor Van Vleuten. Maar na de crash kan ze daar eigenlijk niet meer naar kijken. Want die trui is in haar hoofd geen optie meer. De chocolade die Van Dijk meeneemt, werkt beter om het gemoed op te beuren.

Oudste wereldkampioen

Van Vleuten rijdt zaterdag de hele dag met pijn. Staan op de trappers doet nog een beetje meer pijn. Ze probeert daarom zo veel mogelijk in het zadel te blijven. Bergop, in de bochten. Naar huis gaan of halverwege afstappen, het heeft door haar hoofd gespookt.

Maar écht twijfel is er toch niet. Ze wil Wollongong verlaten met een goed gevoel, door hopelijk Marianne Vos aan de wereldtitel te helpen. Maar het loopt dus anders, al denkt ze pas in de laatste kilometer voor het eerst aan haar eigen kans en een nieuwe wereldtitel.

Van Vleuten is nu de oudste wereldkampioen op de weg ooit en lost daarmee landgenoot Joop Zoetemelk af. Komend seizoen is haar laatste jaar als prof, daar verandert deze magische zege niets aan.

Bovendien: het kan voor haar ook niet mooier. Het laatste jaar van haar loopbaan elke dag in de regenboogtrui mogen rijden. “De vorige keer heb ik vooral in de regenboogtrui getraind. Daarna brak corona uit en werden veel wedstrijden afgelast. Deze kans zou nooit meer komen. Daarom was ik ook zo teleurgesteld. Ik ga er het aankomende jaar heel erg van genieten. Wonderen bestaan.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden