Plus Film

Wonderbaarlijke beelden in het intieme Mirai

Filmmaker Mamoru Hosoda liet zijn jongste zoon dagen rondlopen in de animatiestudio om diens bewegingen te kunnen kopiëren. Het resultaat is het intieme Mirai, waarin we de wereld zien door de ogen van peuter Kun.

In de dromerige werelden kunnen Hosoda en zijn team van tekenaars zich bij uitstek uitleven. Beeld Cineart

Het is een wonderlijk huis waarin de familie van de vierjarige Kun woont. Het tegen een kleine helling gebouwde ­rijtjeshuis maakt optimaal gebruik van die ligging, met steeds kleine hoogteverschillen en een centraal binnentuintje. Het leidt tot ongewone doorkijkjes en indelingen die regisseur Mamoru Hosoda in zijn zevende animatiefilm Mirai ten volle benut.

Het prachtige moderne huis werd speciaal voor Mirai ontworpen door de gerenommeerde Japanse architect Makoto Tanijiri.

Hij zag in de hoogteverschillen van het huis een metafoor voor de verschuivende perspectieven waarmee je als opgroeiend kind wordt geconfronteerd: in dit huis zie je als volwassene heel andere dingen dan als peuter.

Mirai

Regie Mamoru Hosoda
Te zien in Eye, Filmhallen, Kriterion, Lab111

Fantasiewerelden
Al die niveauverschilletjes zijn inderdaad een perfecte verbeelding van de vele groeispurtjes die Kun in de loop van de film doormaakt - al zijn al die trappetjes eigenlijk niet heel praktisch nu Kuns ouders naast hun vierjarige eersteling ook een pasgeboren baby hebben; het meisje Mirai waaraan de film zijn titel ontleent.

Bijkomend voordeel van dit huis voor de kleine Kun is dat de fantasiewerelden er voor het oprapen liggen. Dat gaat gewoon zo: het jongetje stiefelt het binnentuintje in, de camera maakt een vlotte draai om zijn hoofd, en hop, nu zit Kun in een sprookjesachtige kasteeltuin, of een gigantische kas vol tropische planten, of een onderwaterwereld waar de vissen door de lucht zwemmen.

Hosoda doet geen moeite die andere realiteiten te verklaren. Of ze nu door een of andere soort magie tot stand worden gebracht of een weergave zijn van Kuns fantasieën of nog iets anders: ze zijn er gewoon ineens.

Vaak gebeurt dat precies nadat de kleine Kun een flinke woedeaanval heeft gehad. Dat nieuwe zusje slokt namelijke de aandacht van zijn ouders nogal op, en dat bevalt Kun maar niks. Neem het hem eens kwalijk. Dus maakt een machteloze woede zich keer op keer van de peuter ­meester.

Vertederend én bloedirritant
Gelukkig lopen in die vreemde werelden waar hij telkens in terechtkomt ook al even vreemde figuren rond, die Kun tot kalmte manen. De hond van de familie duikt op als dandyachtige menselijke figuur, er verschijnt een tienerversie van zijn babyzusje en zijn onlangs overleden overgrootvader loopt er rond in de kracht van zijn leven.

In die dromerige alternatieve realiteiten kunnen ­Hosoda en zijn team van tekenaars zich bij uitstek uitleven. Hoewel het verhaal van de film zich feitelijk binnen de vier muren van dat modernistische huis afspeelt, kunnen ze toch ruimte maken voor weidse landschappen vol ­levendige details en wonderlijke effecten.

De echt wonderbaarlijke beelden zitten echter juist in de alledaagse momenten. In de manier waarop de kleine Kun zich achterwaarts van een trappetje af werkt.

In een kort, liefdevol gesprekje tussen Kuns moeder en haar moeder, die als oppasoma bijspringt. In hoe een half opengeklapte laptop ook prima dienst kan doen als ­tunnel voor Kuns indrukwekkende collectie speelgoedtreintjes. Hoe de kleine Mirai van scène op scène steeds net een stapje verder is gegroeid.

Juist in die intieme momenten toont zich hoe persoonlijk de film voor Hosoda is. Ook de jongste dochter van de regisseur, die zelf opgroeide als enig kind, heet Mirai - de naam betekent 'toekomst'.

Kun is nauw gebaseerd op zijn oudste zoon. Ook de (wat ouderwetse) worstelingen van de ouders met hun rollen in het huishouden voelen alsof de maker er intiem mee bekend is. Hosoda's jonge zoon liep zelfs dagenlang rond in de animatiestudio, zodat de tekenaars de bewegingen van hun even vertederende als bloedirritante peuterpersonage direct op hun observaties van de jongen konden baseren.

- Beeld Cineart

Juist dat is de grote kracht van Mirai, omdat ze de wildere fantasiewerelden aarden in echte, herkenbare emoties. Al die andere versies van de figuren die, centraal of in de periferie, een rol in zijn leven hebben, geven Kun advies en leren hem wijze levenslessen.

Door de alternatieve versies van echte mensen onder ogen te komen, leert de kleine Kun stukje bij beetje dat hij zelf ook een constant veranderend mensje is. En dat al die verandering helemaal niet erg is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden